De  honden-updates zijn geschreven in chronologische volgorde. Van boven naar beneden.

Zondag 12 september 2010;

Deelname aan de Doggiewalk van dierenbelangen.nl

Vandaag is het zover, 'de Doggiewalk' voor een goed doel, namelijk voor AnimalRescueSofia gaat van start; 

Om 10.00u arriveren we, precies op tijd, bij de Biesenhof in Geleen. Het merendeel van het maximale aantal van 20 deelnemers is al aanwezig. Verreweg de meeste mensen hebben, zo blijkt, buitenlandse honden en of honden met een ander vervelend verleden.  Tijdens het verzamelen op de parkeerplaats is het Jesse wat te druk, qua mensen,  en af en toe wil hij weg of zich verschuilen. Hij houdt zich echter goed want we zijn erger van hem gewend. Eiko is de stoerheid zelve. Hij bekijkt zich alles rustig en als een hond hem te enthousiast begroet geeft hij een snauw, maar het blijft bij hondentaal, zonder ruzie. Bente schreeuwt om aandacht en blaft , blaft en blaft.

 Aline en Brigitta van dierenbelangen.nl, oftewel de organisatie, delen de route en kauwstaafjes van Yarrah (logisch biologisch) uit. 2 vrijwilligers(?) delen water  en muffins uit. Bente, Jesse en Eiko krijgen natuurlijk ook wat van onze muffins, en Jesse gaat zelfs in de drukte keurig zitten voor een stukje van de muffin. Als we eenmaal van start gaan is ook Bente rustig. Jesse heeft al snel een wildspoor geroken en hij trekt zich nog maar weinig aan van de mensen om hem heen.

Al lopend komen zowat alle 23 (!)deelnemers met elkaar in gesprek. Er zijn rond de 30 honden mee. Iedereen heeft respect voor elkaar en, heel belangrijk, voor elkaars honden. Veel honden hebben een naar verleden en zijn nog wat schichtig. Men vraagt elkaar of de hond te aaien is, of dat de hond daar wellicht nog te bang voor is. Als iemand een hond wil aaien, en deze deinst terug dan heeft eenieder snel door dat dit voor de betreffende hond nog te vroeg is.

Er zijn ook verschillende honden die loslopen. Hoewel pas 6 of soms 7 maanden in Nederland, blijken deze honden heel goed los te kunnen lopen en luisteren ze naar hun (eindelijk lieve) baas of bazin.  Er zijn honden uit Spanje, Griekenland, Portugal, Bulgarije, Duitsland (ha,.. onze Eiko welteverstaan), maar ook ‘gewoon’ uit Nederland. Wat het allermooiste hiervan is dat honden natuurlijk één taal spreken. Ze verstaan elkaar allemaal en op een enkele snauw na, is er niets vervelends gebeurd tussen de honden.  Na een kleine 3 km begint het helaas te regenen. Het komt net zo uit dat we op dat moment bij ‘de Bokkerijder’ zijn. Hier kunnen we  met alle honden terecht om te schuilen en een kop koffie  te drinken.

Ik ben erop bedacht de Jesse bang zou kunnen reageren nu we met zoveel mensen en honden een binnenruimte ingaan, maar dat valt reuze mee. Ik trek een stoel weg bij een tafel zodat hij veilig eronder kan gaan liggen, en dat doet hij. Wat is het toch een schatje. Clarina houdt Bente en Eiko vast. Ook zij houden zich goed. Bente laat zich door verschillende mensen aaien en als Clarina even later naar het toilet gaat, springt Bente boven op haar stoel en gaat daar gezapig de kantine rond zitten kijken. Ik vul de drinkbak en vooral Eiko lust wel wat vers water. Ook enkele van de andere hondjes drinken ervan.   Het is ongelooflijk hoe lief en rustig alle honden zijn.

Nadat iedereen de koffie op heeft, is de regen minder geworden. We besluiten  de route te vervolgen. Als we ons buiten opmaken voor het vervolg stoppen 3 fietsers bij de Bokkerijder, een van de mannen wil Eiko aaien maar Clarina waarschuwt hem dit beter niet te doen. De man steekt zijn hand toch uit,.. en Eiko hapt in de handschoen van de man.  Deze schrikt en controleert zijn hand, gelukkig valt het mee.

Een kleine kilometer verder begint het weer harder te regenen. Het kan de pret echter niet drukken. Iedereen, zowel de honden als de mensen hebben het naar hun zin. Jesse is alleen wat bang bij het passeren van smalle paadjes of draaihekjes. Hij voelt zich dan in het nauw, maar met aanmoediging zet hij moedig door. Eiko vindt het verder wel prima. Bente loopt zoals altijd lekker te trekken en te hijgen. Het gaat haar allemaal niet snel genoeg en,.. ze ruikt nijntjes. Op een deel van de route vinden we dan ook nijntjes-keutels en dat zorgt ervoor dat ook Jesse weer lekker gek gaat doen.  

Als we aankomen bij de Biesenhof, het start- en eindpunt, gaan we met z’n allen naar binnen om de Doggiewalk af te sluiten, nog even aan te drogen en na te kletsen. Ook nu weer zijn de honden de rust zelve. Onze Jesse, die vaak bang is voor mannen, laat zich zelfs uitgebreid aaien door een van de deelnemers. We staan echt paf. 

Het was een geslaagde eerste Doggiewalk en zeer zeker voor herhaling vatbaar. Voor een impressie,klik hier; http://www.youtube.com/watch?v=OjeTAFuO__Y

20 September 2010; ABRA DOET DE DEUR DICHT!!

Nee hoor, geen zorgen lieve kijkbuiskinderen,.. er iets niets aan de hand. We zijn inmiddels helemaal gewend aan Abra. Tussen haar en Eiko is en blijft het een echte vete en dat zal niet meer veranderen. Wij weten er echter mee om te gaan, wat betekent dat we er dus steeds weer voor moeten zorgen dat Abra en Eiko nooit samen buiten zijn. Jesse, Bente en Abra kunnen wel samen buiten, en dat wisselen we dan gewoon af. Als Eiko naar buiten wil dan kan Abra even in de serre. Gaat Eiko weer naar binnen dan kan Abra weer naar buiten. 

Af en toe dol ik wat met Abra. Ik probeer haar dan een beetje uit haar tent te lokken, tik wat op haar billen of graai naar haar poten. Ze rent dan als een bezetene weg van me en trekt een sprint door de tuin. GEWELDIG om zo'n grote oude hond uit haar dak te zien gaan !!

Afgelopen weekend was de eerste keer dat Jesse en Abra 'speelden' met elkaar. Nou ja, wat men spelen noemt. Ze weten beiden niet hoe dat moet, en mepten wat met hun poten naar elkaar, er werd ook wat gegromd door beiden, maar wel op een gezellige manier. Heel erg leuk om te zien!! Vooral dan ook de stunteligheid van Jesse.

Tegenwoordig heeft Abra een nieuw spelletje ontdekt; "Met de deur gooien". Ze doet dit vooral na het eten. Als haar etensbak leeg is, struint ze vanuit de serre naar buiten om wat te drinken. niet lang daarna begint ze met het spelletje. Ze duwt met haar neus tegen de serredeur zodat deze tegen de muur klapt. De deur veert dan terug. Abra duwt dan weer tegen de deur, waardoor deze steeds meer vaart krijgt. Abra houdt dit dan een paar keer vol. Uiteindeliijk veert de deur zo ver terug, dat ze zowat van zelf in het slot valt. Abra duwt dan nog een keer en sluit zodoende de deur.

Als we de deur dan weer open doen gaat ze rusten in haar 'King- size' mand. We zijn reuze blij dat we haar toch hebben kunnen houden. Ze is zelf ook veel rustiger geworden. Ze hoeft de anti- blafband 's nachts al helemaal niet meer om te doen en als we thuis zijn hoeft ze de band ook niet om.

Haar huid en vacht zijn nog steeds in orde. De dosering van de medicatie die ze heeft is afgebouwd tot een half tabletje per dag. Dit is genoeg om haar huidallergie in toom te houden.

 

5 oktober 2010;  RUST ZACHT LIEVE JESSE

Na een kort maar ongeneeslijk ziektebed hebben we de beslissing moeten nemen om Jesse te laten inslapen.

Vrijdag 1 oktober liep Jesse langzaam en apatisch met de ochtendronde mee. Zaterdagavond at hij maar een paar happen van zijn eten. Zondag heeft hij nog lekker in het zonnetje op het gras liggen rusten, maar het avondeten liet hij wederom staan. Maandag, op 4 okt (dierendag),  zijn we naar de dierenarts geweest. De binnenkant van zijn lippen was geel gekleurd wat duidt op leverproblemen.  Vandaar het langzame lopen, waarschijnlijk door buikpijn. Hij heeft ook koorts. De bloedtest laat ook bloedarmoede zien.  

Na bloedprikken is een leverontsteking de diagnose.  Na flinke shots medicijnen, waaronder een ontstekingsremmer, gaan we huiswaarts, met medicamenten en de vraag om morgen te bellen om de situatie door te geven. 's Avonds krijgt Jesse de voorspelde opleving en wil hij zowaar een klein beetje eten. Direct erna rent hij naar buiten, hij heeft diaree.

's Nachts moeten we uit bed om hem naar buiten te laten. Hij moet plassen van het vele drinken dat hij vandaag heeft gedaan. Als hij klaar is komt hij uit eigen beweging mee naar boven en stapt bij ons op bed.  Hij slaapt enkele uurtjes bij ons.

Jesse heeft dinsdagmorgen totaal geen trek in een van zijn favoriete kostjes, boterham met pindakaas. Hij loopt vervolgens wel vrij redelijk mee met de ochtend ronde. Als we thuiskomen ploft hij echter direct op het ligkussen en blijft liggen. Ik probeer nog eens of hij wat van de boterham wilt maar hij duwt het eten meteen weg.

Clarina maakt een afspraak bij de dokter, om 4 uur kunnen we komen.

Ze gaat 's middags eerder naar huis om Jesse in de tuin te laten. We weten inmiddels dat hij het niet zolang zal kunnen ophouden als normaal. Ik sms de vraag hoe Jesse zich houdt. Clarina belt me meteen op met slecht nieuws. Jesse heeft gepoept, het beetje dat hij gisteren gegeten heeft, heeft hij precies zo uitgepoept als hij het had opgegeten. Samen met vocht en bloed.

Ik vertrek eerder van mij werk, zodat ik op tijd ben om mee te gaan. Als ik thuis kom wordt ik begroet door Bente en Eiko, maar Jesse komt ook om de hoek gestrompeld, de schat. 

Clarina en ik vrezen het ergste. Behalve dat zijn lippen en oren van binnen nu nog veel geler gekleurd zijn, en zijn buik dikker aanvoelt, voelt hijzelf koud aan.  

Bij de dierenarts aangekomen wordt onze vrees bewaarheid. Dat hij koud aanvoelt komt door de shock. Er wordt een echo gemaakt van de buik. Er is te zien dat de darmen en de lever aangetast zijn. Er is veel vocht, waarschijnlijk in de vorm van bloed. De situatie is niet meer te redden. We besluiten Jesse rust te gunnen. 

Hij mag naar de eeuwige jachtvelden,.. onze jager ..... ons maatje, ons meneertje, onze 'dikke', onze 'stippelenbuik'., lieve 'sproetenkop'..

 

Op vrijdag 8 oktober laten we Jesse cremeren in het dierencrematorium in Roermond. Hij ligt netjes opgebaard en we kunnen nu rustig afscheid van hem nemen. Vervolgens zal de crematie in gang gezet worden. We hadden op de internetsite van het crematorium al een urntje uitgezocht, maar nu we deze in het echt zien, in de vitrine, bedenken we ons en kiezen we toch een  groter formaat.

Aangezien het zo'n anderhalf tot twee uur zal duren rijden we het centrum in voor wat afleiding. We gaan maar wat koffiedrinken.

Na de crematie zijn we blij dat we Jesse weer bij ons hebben. We zijn nu een stuk rustiger. Het afscheid en het feit dat we Jesse thuis in de urn een plekje kunnen geven helpt enorm. 

Update; 15 november 2010

Het is inmiddels zo’n anderhalve maand na de dood van Jesse en we zitten midden in de herfst. De bomen zijn zo goed als kaal en het giet al een hele week pijpenstelen. Afgelopen week waren het maar korte wandelingetjes  omdat zowel de honden al wijzelf er flink de balen van hebben. Limburg staat dan ook behoorlijk in het nieuws wat betreft wateroverlast. Na iedere wandeling, hoe kort ook, zijn de honden zeiknat en de kussens waar de honden op liggen zuigen zich ook vol, we hebben de verwarming dan ook afwisselend vol liggen met drogende hondenkussens.

De eerste weken nadat Jesse ons heeft moeten verlaten, mocht Bente de plek van Jesse op de bank innemen. We riepen haar, maar ze kwam er bijna nooit bij. Ze bleef in haar mand. De laatste 2 weken vindt ze het toch fijn om bij ons te kruipen. Hoewel Jesse het maatje was van Bente, of eigenlijk andersom, want we hadden Bente erbij gehaald om Jesse meer uit zijn schulp te laten kruipen, lijkt Bente niet  veel “hondenverdriet” te hebben van het gemis van Jesse.  Ze blijft ons vrolijke, aandacht trekkende meisje.

Tijdens het wandelen is Bente steeds alert, want in deze buurt wonen meer poezen. Vooral tijdens de avondronde is Bente gefocust. Haar staart staat rechtop en ze wilt, weliswaar aan de lijn, alle kanten op. Met haar geblaf vuurt ze Eiko dan ook aan. Eiko doet vrolijk mee, ook al heeft hij soms nog niet eens gezien waar de poes is.

Eiko wordt in januari 12 jaar. Hij is nu 7 ½ maand bij ons. De laatste 2 maanden krijgt hij al homeopathische tabletten om de stijfheid in zijn heupen en rug tegen te gaan. Vorige week ergens, en gisteren alweer, blafte Eiko tegen een prullenbak en tegen een conifeer. Ik denk dat zijn ogen langzaam slechter worden.. Verder doet hij het goed, al blaft hij wel veel naar (grote) naderende honden. Dit heeft volgens ons te maken met het feit dat Abra hem een aantal keer zodanig besprongen heeft, dat hij nu wat huiverig voor grote honden is.

 We winnen nog steeds vertrouwen bij hem. We mogen hem steeds meer aaien, over zijn hele lijf,..maar,…alleen als hij het zelf aangeeft. Als hij tijdens het aaien 20 centimeter van je afloopt, moet je niet achter hem aanreiken want dan is het over. Dan draait ie om en grijnst hij zijn tanden bloot met het nodige gegrom.  Zolang we dit respecteren is er totaal niets aan de hand en blijkt hij een echte charmeur.

Als we gaan wandelen en hij ziet ergens een bankje dan gaat hij op zijn kont zitten. Bärbel ging vanuit het asiel in Aken met Eiko wandelen, en tijdens de wandelingen pauzeerde ze vaker met hem en haar eigen hondjes. Ze gaf de hondjes dan iets lekkers, EN,….dit was altijd bij een bankje,..   

Als het echt moet, kunnen we wel verder lopen en staat Eiko wel weer op,.. maar ach,.. meestal gaan we even zitten en krijgt hij gewoon en brokje. Laten we hem maar gewoon verwennen, daarom hebben we hem uit het asiel gehaald.

 

Abra en Eiko blijft een probleem. Deze 2 honden, die beiden hun oude dag bij ons komen slijten, zouden elkaar het leven zuur maken als we ze bij elkaar zouden laten. Dus moeten we ze nog steeds uit elkaar houden. Ook al hebben we de deur afgeplakt met ondoorzichtige folie, Eiko gaat van tijd tot tijd gewoon voor de deur staan blaffen en grommen. Gelukkig zijn wij zelf nu helemaal gewend aan het apart houden van deze twee senioren.  Bente loopt gelukkig overal vrolijk tussendoor.  

Naar ons toe is Abra geweldig lief. Ze geniet van de aandacht die ze krijgt. Aaien en kriebelen vindt ze geweldig. Ook stoeien en lekker speels grommen en zachtjes bijten in je arm, vindt ze het einde. Gisteren bleef ze ook tijdens het kammen zeer rustig en ging ze er zelfs uitgebreid bij liggen. Ik heb zelfs de haren rond haar poten voor het eerst mogen bijknippen.

Abra krijgt nog steeds medicatie voor haar huid. Een halve tablet Prednoral per dag. We hebben geprobeerd om dit af te bouwen naar ½ tablet per 2 dagen, maar binnen 3 dagen merken we dan dat ze weer onaangenaam begint te ruiken. Ze begint dan ook weer te krabben van de jeuk die terug schijnt te komen.  Als we deze dosis aanhouden dan heeft ze een mooie vacht, en daaronder  een mooie gladde, zachte, roze huid.

 

Wandelen met Abra.

Nu Abra goed naar ons luistert en erg goed te belonen is met brokjes dacht ik dat het misschien mogelijk was om nog eens te proberen om met haar te wandelen. De eerste weken lag ze immers te grommen als we haar de lijn aandeden. Ze wilde niet eens wandelen. Of wilde ze gewoon niet aan de lijn, omdat ze dit associeerde met de ketting waar ze in Bulgarije steeds aan vast lag?

 

Vorige week heb ik haar aangelijnd in de tuin en zo door de tuin gewandeld. Ze liep met me mee, en gromde niet. Af en toe trok ze wel de andere kant op en probeerde zich los te wringen. Niet gek natuurlijk voor een ex-ketting hond. Als ik haar echter een brokje voorhield, volgde ze weer keurig.  Na een paar keer oefenen toch maar eens de poort uit,….

 

Abra aangelijnd en met de nodige brokjes op zak, vol goede moed. Eenmaal op de stoep gaat Abra’s neus tegen de grond, en snuffelen maar.  Leuk,.. maar ik noem haar naam even om te kijken of ze reageert,…

Niet dus.  Ik pak een brokje en noem haar naam nog eens,.. geen reactie. Neus op de grond en snuffelen. Ik loop door,.. of loopt zij met mij?

Enkele tientallen meters verder probeer ik hetzelfde,.. geen reactie.

Ik houd haar een brokje voor haar neus, ze negeert me compleet. Ik probeer het brokje zelfs onder haar lip te duwen,.. maar ze spuwt het zelfs uit…

 

Aangezien ik geen contact krijg met haar, besluit ik gauw om te draaien. Stel je voor ik kom zo meteen iemand tegen met een andere hond. Abra zal in de aanval willen, en als ze nu al niet reageert dan zal ze dan zeker niet reageren. Het is immers niet de bedoeling dat we in de problemen komen. Gauw terug naar de veilige tuin, waar Abra wel luistert.

Zo gauw de poort achter ons dichtvalt, zeg ik ; “Abra”, ze kijkt op en pakt het brokje aan. We hebben direct weer contact. Ongelooflijk zeg. Gelukkig hebben we genoeg ruimte, met een veilig, hoog hek en kan Abra vrij door de tuin lopen naar eigen hartenlust.

Afgelopen week hoorden we Abra ’s avonds blaffen en we dachten dat er een kat in de tuin was geweest of misschien een late reclame bezorger. ’s Morgens vond ik echter een opgerolde egel in de tuin en bloeddruppels in de serre.  Abra bleek gevoetbald te hebben met de egel. Ik zag geen verwondingen aan de egel. Ik heb hem, of haar, opgepakt en buiten het hek gelegd. In de namiddag was de egel weg.

Twee dagen later hing ’s morgens vroeg een lange sliert aan het tuinhuis. Ik kon niet goed zien wat het was. Toch geen regenworm. Ik pakte de zaklamp erbij en zag dat het ingewanden waren van een dier. Ik scheen rond met de zaklamp. Abra stond naast me. Ik zag een dode egel liggen, kleiner dan de egel van eerder deze week. Abra had deze egel zo hard door elkaar geschud dat,…. 

Voordat ik de, inmiddels dode, egel weg kon pakken demonstreerde Abra nogmaals hoe zij deze prikkels gewoon tussen haar tanden pakte en ermee gooide. Tjee,.. het blijft een wilde griet.

 

De plek van Jesse.

Aangezien we met Jesse erbij 4 honden hadden, hebben we natuurlijk al gedacht over weer een vierde hond. We hebben immers de ruimte, en er zijn zoveel honden die een gouden mand nodig hebben.  Zo hebben we bijvoorbeeld al verschillende Greyhound/Galgo sites bekeken.

Omdat de situatie tussen Abra en Eiko niet zal veranderen zijn we echter gebonden. Abra kunnen we scheiden van Eiko door haar in de serre te houden als Eiko buiten is. Als Eiko weer de kamer in gaat kan Abra weer naar buiten, en andersom. Als er nu een vierde hond komt, moet deze bij Eiko en Bente in de woonkamer. Maar wat als die combinatie ook niet klikt,.. dan hebben we geen uitwijkmogelijkheid meer. Mede door het feit dat Eiko nu veel blaft tegen grote honden denken wij  dat Eiko een nieuweling in huis misschien niet zal pikken.

Hoe het verder gaat,…? We zullen zien,..

 

28 november 2010. In 2 maanden tijd.....; 

 

Gisteren was het koud, het had stevig gevroren. 's Morgens was alles wit. Geen sneeuw maar, bevroren dauw. Bente en Eiko begroetten ons even enthousiast als anders en renden zoals gewoonlijk gewoon lekker naar buiten.  Eiko natuurlijk met zijn grijze speelgoed zwijntje.

Even later echter laat Eiko zijn zwijntje voor wat het is. Hij laat het achter in het gras en komt naar binnen. Hij is opeens minder enthousiast. Als ik vraag; "Waar is het zwijntje?" Rent hij normaal gesproken, als een dolle weg, zoekend naar het zwijntje.

(Als hij namelijk naar binnen komt zonder zwijntje en we laten Abra daarna weer naar buiten zou zij het zwijntje kapot maken, zoals al vaker gebeurd is.)  

Vandaag niet. Ik moet met hem terug lopen naar de plek waar hij het zwijntje heeft achter gelaten. Nu pakt hij het wel. Hij loopt een beetje zwalkend naar binnen. Clarina en ik zien dat het niet al te best met hem gaat. We denken dat hij last heeft van zijn rug en achterhand vanwege het koude weer. Binnen loopt hij met een 'hoge rug'. Hij laat zich wel even aanhalen maar gaat daarna in de mand liggen. Als hij later op de dag plastic of ander verpakkingmateriaal hoort kraken staat hij wel zeer moeizaam op uit zijn mand, om te kijken of er iets te snoepen valt, maar verder is Eiko echt niet zichzelf vandaag. Dit baart ons zorgen, en we hopen dat het echt alleen aan de kou ligt en dat het de volgende dag weer beter zal gaan.

Niets is echter minder waar.

Tijdens de namiddagronde lijkt Eiko eerst redelijk goed mee te wandelen. Hij plast nog tegen 2 paaltjes en hij poept normale keutels. Vijf minuten later zakt hij door een voorpoot. hij gaat even zitten, en kan daarna weer verder. 200 meter verder zakt hij wederom door zijn voorpoot. Hij gaat zitten en komt niet meer op.

 

Clarina ziet dat het niet meer gaat. Het is beter dat ik met Bente doorloop om de auto te halen om zodoende Clarina en Eiko op te halen. In de tussentijd dat ik de auto haal, staat Eiko nog een keer op, maar zakt dan door alle 4 zijn poten.

Als ik aankom met de auto wil Eiko direct de auto in. Dit gaat nauwelijks en we moeten hem ondesteunen.

Thuis aangekomen, strompelt Eiko de mand in. Hij vindt zijn draai niet en komt de mand weer uit. Hij wankelt een rondje door de kamer en zakt dan door zijn poten, hij ploft languit neer.

 

We besluiten eerste Barbel op te bellen, EIko's 'Patin' van het asiel in Aken. We vertellen haar bovenstaand verhaal en bellen daarna de dierenarts. Onze eigen dierenarts blijkt geen dienst te hebben deze zaterdagavond en we worden doorverwezen...

 

We doen het verhaal aan de telefoon en we moeten langskomen met Eiko. Om niet te lang uit te wijden over het dierenartsbezoek zal ik vertellen dat we besluiten om ook Eiko te laten rusten. We laten hem naar Jesse toe gaan, naar de eeuwige jachtvelden.

 

Eenmaal weer thuis bellen we Barbel wederom, om haar het slechte nieuws door te geven. Eerder dit jaar heeft ook zij haar, nog veel te jonge, spaanse jachthond onverwacht , in 1 dag tijd verloren wegens een verlamming.  Haar hondje werd gevolgd door onze Jesse en nu Eiko. We zijn in 2 maanden tijd twee van onze geliefde viervoeters kwijtgeraakt.

 

We hebben Eiko acht maanden mogen kennen en we zijn in die tijd bijna volledig door hem geaccepteerd. 3 jaar heeft hij in het asiel doorgebracht. Gelukkig heeft hij daar niet hoeven sterven, maar heeft hij in zijn laatste levensjaar nog van een mooie oude dag mogen genieten. Een tijd waarin hij weer achter stokken aan kon rennen, weer lekker heeft kunnen zwemmen en vooral met zijn bal en zijn geliefde zwijntje kon spelen.

We zijn zo blij dat we dit voor hem hebben kunnen doen.

 

We hebben om je gelachen. Kussen oftewel "Schmatzeren" kon je als de beste en deed je vol verve. Van je 'starheid' stonden we versteld. Je was waakhond en jachthond in één. Je liet je steeds meer en langer door ons aaien, maar je mand was en bleef heilig. Je zou ons zeker bijten. We respecteerde je zoals je was, en zo hoort het.

 

Eiko bedankt, rust zacht lieve oude beer., Männlein, Schmatzerman, 'Moekse Mofje', 'Sjtruvele Pieter',..

 

 

Update 01-01-2011

Sinds het overlijden van Eiko is Abra langzamerhand aan het promoveren tot huishond. Als we naar het werk zijn blijft ze zoals voorheen in de serre met beschikking tot de tuin, maar zo gauw we thuis zijn mag Abra ook de keuken en de woonkamer in. Met Bente heeft ze eerder nog nooit problemen gehad en ook nu gaat dit goed. Behalve als Bente op de bank ligt. Als Abra dan in de buurt komt begint Bente te grommen, en heftig, want de bank is haar plekje en ze laat Abra niet erbij.

Omdat we weten hoe sterk Abra is houden we steeds weer ons hart vast. Wat als dit op een gevecht uitloopt? Afgelopen week was het zover. Abra naderde de bank en negeerde, zoals eerder ook steeds, het gegrom van Bente. Bente gromt harder en harder,.. en,.. haalt uit naar Abra. Abra gromt terug. Bente springt van de bank af, bovenop Abra en na enig gegrom en geraas ligt Abra onder, met Bente op haar nek.  Ik schreef al ooit in de updates dat Bente een pittig meiske is,.. maar dit hadden we nooit van z´n leven gedacht.  We hadden eerder bloederige taferelen en een gewonde Bente verwacht. Gelukkig is dat geen waarheid geworden.

Verder is (bijna) alle pais en vree. Abra heeft al op de bank gelegen toen Bente buiten was, Abra ligt voor de kerstboom en ze laat zich, tevreden op haar rug liggend, kriebelen onder haar buik. Ze probeert niet te bedelen bij de tafel en ze blijft van alle spullen af. Dit allemaal in tegenstelling tot de eerste maand, toen haar gedrag onuitstaanbaar was en we haar bijna terug gestuurd hadden naar Bulgarije. Ze springt wel nog, grommend, met haar voorpoten op de vensterbank als ze mensen ziet langslopen. We hebben al aardig met haar geoefend om ook dit achterwege te laten en ze leert snel.

Afgelopen week, op 28 dec hebben we zelfs even een hondje te gast gehad. We wilden hondje Mario adopteren, lieten hem in onze tuin snuffelen en hadden hem 3 uurtjes in huis. Met Bente verliep dit allemaal vlekkeloos.  We hebben Mario en Abra niet bij elkaar gelaten. We hebben immers niet zo’n goede ervaringen met Abra en andere honden. Bij dit eerste bezoekje wilde we ongelukken uiteraard voorkomen. Abra verbaasde ons echter wederom. De 2 honden zagen elkaar wel aan het raam. Abra deed helemaal niets. Geen grom, geen blaft, geen niets en dat terwijl Abra altijd van zich laat horen als ze in de verte ook maar iets dat op een hond lijkt ziet bewegen.  Achteraf besloot de betreffende stichting dat onze werkuren te lang zijn. Mario zou een mensenhond zijn die niet te lang alleen zou kunnen zijn. Dat dit samen met Bente zou zijn, maakte geen verschil.  Helaas nog geen nieuw maatje voor Bente dus.

Twee dagen later begint de nachtmerrie van vele honden en hondeneigenaren. ‘Oud en nieuw’ komt eraan. De meeste mensen menen nog steeds, ondanks de vele ongelukken (soms zelfs met dodelijke afloop) die toch steeds weer in het nieuws gemeld worden, dat ze vuurwerk moeten afsteken. 

Op donderdag de 30e december beginnen ze ook in onze buurt alvast ‘stiekem’ te knallen. Abra is echter panisch voor het vuurwerk. Dat hebben we afgelopen weken met de sporadische knallen van aso-jeugd al gemerkt, maar vandaag wordt al veel meer geknald.

Op een gegeven moment is Abra in de tuin om haar behoefte te doen en in de verte horen we een knal. Helemaal niet hard voor onze mensen oren maar Abra  is er niet gerust op. Binnen 2 minuten zie ik haar niet meer. Ik ga de tuin in om haar te roepen, maar zie haar nergens.  Als ik haar de derde keer roep hoor ik haar blaf vanuit de oprit komen. Dit zou echter niet moeten kunnen want de poort is dicht. Op dat zelfde moment zie ik pootafdrukken in de berg sneeuw die ik tegen de garage op geschept heb. Niet te geloven ze is echt ontsnapt, via deze berg sneeuw, over het 1.80m hoge hek. Tegelijkertijd hoor ik Abra nog een keer blaffen en zie ik haar over de stoep langs ons huis weglopen.

Ik ren naar binnen om de riem te halen, roep naar Clarina dat Abra ontsnapt is, grijp een zak brood om mee te kraken en haar te lokken, pak de mobiele telefoon en ga achter haar aan. Ik loop een rondje langs het wandelpad en vraag 3 voorbijgangers of ze een grote zwart-witte hond hebben gezien. Niemand heeft haar gezien.  Ik heb het gevoel dat ze niet ver weg kan zijn. Er zijn zo’n  5 minuten voorbij.  Ik loop nu zo’n zelfde rondje maar dan tussen de huizen door. Ik blijf roepen en kraken met de broodzak.  Ik vraag aan de postbode en aan de man met de Bordercollie en de Tibetaanse terriër,  ze hebben Abra beiden niet gezien. Als ik de straat weer afloop en de volgende huizen nader roep ik Abra wederom en ik hoor haar blafje. Ik kijk en speur, maar zien haar niet. Op dat moment blaft ze weer even. Ik kijk naar rechts en zie haar in een hoek rechtop zitten bij de voordeur van de familie Brouns, 100 meter van ons huis vandaan.  Hun poortje staat open. Ik loop het erfje op en sluit het poortje achter me zodat Abra niet meer weg kan. Ik lijn haar aan en ze gaat met me mee. Pff,.. dat was zweten.  Ik kom de man met de Bordercollie en het Tibetaantje nog tegen. Hij ziet dat ik Abra weer gevonden heb.

Het eerste wat ik doe als we weer in huis zijn, is natuurlijk de berg sneeuw aan de poort wegscheppen. We laten Abra de rest van de dag maar gewoon binnen.

’s Avonds voor het naar bed gaan (om 00.55u) laten we Abra weer de tuin in en Clarina en ik lopen de laatste ronde met Bente. Dit rondje duurt een kleine 20 minuten. Als we ons huis op 200 meter genaderd zijn maak ik het grapje;”Ha, stel je voor dadelijk zien we Abra hier voorbij komen.”  We zijn al de hele dag bezig met dit soort voorstellingen want we zijn behoorlijk onder de indruk van ABRA-CADABRA.

We komen binnen en leggen het kussen van Bente in de gang en doen het nachtlampje voor haar aan. Een beetje verwend is ze wel.

Ik ga de serre in om Abra haar welterustenknuffel te geven, maar ze is niet in haar mand. Zou ze dan pas naar buiten zijn om haar behoefte te doen?  Ik roep haar...Geen reactie. 2e keer,.. geen reactie. Het zal toch niet waar zijn dat ze weer voortvluchtig is. Er was namelijk maar een vuurwerkplofje in de verre verte te horen.

 Ik zoek de hele tuin af,(en die is groot) met de zaklamp maar kan Abra niet vinden. Ik ga nogmaals de poort uit en kijk langs de garage. In de sneeuw zie ik pootafdrukken. Ze lopen de tuin van de buurvouw af. Ik besluit ze te volgen. Zouden die ‘vers’ zijn, of nog van vanmiddag?

Het is inmiddels half 2 ’s nachts. De sporen lopen naar het einde van de buurtuin. Het spoor loopt tot aan het hek van de overbuurman en,.. het gaat aan de andere kant van het 1 meter hoge hek verder.

Ik klim ook over het hek. Zo midden in de nacht met mijn zaklamp struinend door de tuinen, voel ik mee niet echt op mijn gemak. Ik lijk wel een inbreker. Het spoor loopt ook kris kras door deze tuin. De overbuurman blijkt ook konijntjes te hebben. Ze zitten me vrolijk aan te kijken in het licht van de zaklamp.  Omdat de buurman zijn tuin voor een deel heeft vrij geschept van de sneeuw raak ik Abra’s spoor bijster. Ik klim zelf terug zoals ik gekomen ben en loop richting de straat. Ik ga nogmaals  beide kanten van de straat op en af, zachtjes ‘Abra’ roepend. Ik krijg geen respons.  Wat een staaltje

 Abracadabra

We besluiten om naar bed te gaan om zodoende nog wat slaap te krijgen want het is dik na drieën. midden in de nacht. Nu blijven zoeken heeft weinig zin. We laten de poort open zodat Abra terug kan komen om in de serre in haar mand te kruipen.

 

’s Morgens worden we wakker door een knal van vuurwerk. Onze eerste gezamenlijke gedachte, ‘ABRA!’ 

Ik sta op en loop de trap af. Op het momnet dat ik beneden kom hoor ik een blaf die van voor de voordeur komt. Ik sta paf en roep naar Clarina: “Ze staat volgens mij voor de voordeur”. Ik open de deur en madam Abra-ca-dabra loopt me kwispelend tegemoet. Ze is weer thuis. Het is 8.25u in de morgen van 31 dec. Gelukkig is ze binnen, want om 10.00u mag officieel geknald worden.

 

Vervolgens  ga ik even aanbellen bij de overbuurman om te melden dat ik vannacht in de tuin was om mijn hond te zoeken. Dus mochten ze mijn voetstappen ontdekken in de sneeuw hoeven ze niet ongerust te zijn over inbrekers. Ik vraag ook of ze de konijntjes willen controleren omdat ik niet weet of Abra ze iets aan zou doen. Ik bel ook even bij de buurvrouw om dezelfde boodschap te brengen. Ze zegt nog niets van mijn voetstappen ontdekt te hebben. Haar vuilnisbak is wel omgegooid en geplunderd. Ik ga het even opruimen en zie dat dit duidelijk het werk van Abra geweest moet zijn.

Abra is niet voor niets ex zwerf- en kettinghond gebleken. 

 

De rest van oudejaarsdag verloopt vreselijk voor de honden. Abra is bang en dit slaat over op Bente. Vorig jaar was Bente rustiger mede omdat Jesse zich, in huis tenminste, niets aantrok van het vuurwerk.   Er werd ook minder vuurwerk afgestoken in de wijk waar we vorig jaar nog woonden.

 

Gelukkig slaapt Abra vandaag veel. We hebben haar kalmeringstabletjes (Alprazolam)gegeven om de grootste angst weg te nemen. In hoeverre dit werkt is de vraag. Ik zou in eerste instantie zeggen dat ze goed werken, omdat Abra echt slaapt en zelfs hard snurkt.

Het is echter moeilijk om een oordeel te geven. Abra zou best eens zo moe kunnen zijn door de indrukken die ze op heeft gedaan door haar avonturen van gisteren en vannacht. Het zal een combinatie zijn van deze twee.  Van ons en de honden mogen ze vuurwerk per direct verbieden.

 

 

 

DE ZWARTE PRINS

Op 8 januari, zaterdagmorgen 8.45u, vertrekken we naar Belgie om Morenazo op te halen. De hond die we vorige week gereserveerd hebben bij SOS-STRAYS.nl. De stichting waarvan we ook Bente hebben geadopteerd.

We komen rond 10.00u aan in Mol, Belgie, alwaar Morenazo in de roedel van Ronny Audiens verblijft. We drinken eerst koffie en praten over het wel en wee van de honden. Daarna maken we een wandelingetje met Bente en Morenazo.

Het wandelen gaat goed. Morenazo wilt wel tegen een mountainbiker springen en hij gaat op de achterpoten staan als hij schapen en ganzen ziet. Tja hij is dan ook niet voor niets een jachthond he..

 

Kennismakingswandeling in Belgie

 

We hadden al een hele tijd de naam Minne in gedachten dus Morenazo wordt al snel omgedoopt tot Minne.

De rit terug naar huis gaat prima. Nadat Minne eerst via de achterbank op de bijrijdersstoel ging zitten, hebben we hem 100 meter verder toch maar even op de achterbank gezet. Daar heeft hij met zijn hoofd op de schoot van Clarina gelegen. Bente natuurlijk aan de andere kant van Clarina.
 
In Heerlen aangekomen gaan we eerst wandelen, op naar een omheind hondenuitlaatgebied. Neutraal terrein dus. Bente en Minne hebben niet veel zin om te spelen, daarna dus snel naar huis gewandeld.
Bente eerst naar binnen en Minne als 2e.
 
Al snel komt Abra aan het raam staan. Abra en Minne reageren (met het raam ertussen) leuk naar elkaar. Dus Abra doet niet asociaal, in tegenstelling tot wat wij gedacht hadden. 
We denken allebei dat het nu een goed moment is om ze aan elkaar voor te stellen. We hebben ze beiden aangelijnd en zijn zo de tuin in gegaan. Abra en Minne maken kennis en dit verloopt boven verwachting prima!

 

Direct daarna ontdekt Minne de konijnen. Hij wilt al meteen over het hekje klimmen. Hij lijkt zich direct thuis te voelen. Hij poept ook meteen maar even in de tuin.
We gaan vervolgens met z'n allen naar binnen. Minne springt met zijn voorpoten op de vensterbank en tegen het aanrecht aan, maar luistert wel als we 'AF!' roepen.
 
Zo als het er nu uitziet heeft Abra er een vriendje bij in plaats van Bente, want Bente trekt zich nog niets van Minne aan. Ze ligt gewoon de hele tijd op de bank te suffen. 
Op het moment dat ik deze kleine update tik, ligt Minne te slapen in de schommelstoel. Moe van alle nieuwe indrukken.
 

Tegen de avond blijkt dat Minne een echte klimmer is, hij was al over het hekje naar de konijnen gesprongen, nu springt hij ook over het traphekje in huis. Hij wilde even gaan kijken hoe het boven in huis uit zag. Ik heb het traphekje dus maar wat hoger vast geschroefd en onderaan een plank gemaakt zodat hij niet eronderdoor kan. Want dat was Minne's volgde poging. Wat een heerlijke deugniet.

Als we 's avonds naar bed gaan jankt Minne. Hij wil mee. Ik ga twee keer naar beneden om hem gerust te stellen en hem op het hondenkussen te leggen. Ik geef hem beide keren een brokje als hij op het kussen zit. Dan ga ik naar boven. Minne jankt nog een keer. Van boven aan de trap roep ik;"Welterusten Minne".  Daarna laat hij zich niet meer horen.

In de dagen die volgen gaat het tussen Bente, Abra en Minne zonder veel moeite. Minne springt vaak met zijn voorpoten op het aanrechtblad als er eten klaargemaakt wordt. Alleen ‘Af’ werkt niet om Minne te laten luisteren dus oefenen we een tijdje met

‘Af” en duwen we hem zacht-handig van het aanrecht af. Als we gaan eten wilt Abra altijd onder de tafel liggen. Bente is gewend om op de bank te liggen, maar Minne heeft zijn plekje nog niet gevonden. We wijzen hem de bank aan als plekje. Abra duldt hem niet bij de tafel, ze maakt hem dit duidelijk door heftig te grommen of zelfs grommend achter hem aan te gaan om hem zodoende weg te jagen van de tafel. Na enkele dagen heeft Minne in de gaten dat de bank of de mand het beste plekje is tijdens het eten.

Tijdens het wandelen is Minne gefixeerd op voorbij komende fietsers, vooral fietsers die naderen  vindt hij interessant. Als fietsers van achter komen, heeft hij ze te laat in de gaten, maar doet dan wel nog een poging om erachteraan te jagen. Hij wilt tegen ze aan springen als ze kortbij komen. Ik probeer hem af te leiden met brokjes. Na 3 weken hebben we Minne zover dat hij nog nauwelijks in fietsers geïnteresseerd is, soms als er heel plotseling een fietser uit een paadje of weggetje vlak voor ons verschijnt, dan springt Minne nog op.

Minne en andere hondjes. Dat wordt nog even oefenen. Bij kleinere honden zoals Jack Russels en West-Highland terriërs  zijn er tot nu toe weinig problemen. Bij grotere honden ruikt Minne eerst, maar dan gaan de  haren op zijn rug rechtop en gromt en blaft ie naar ze. Werk aan de winkel dus.

In huis zijn er eigenlijk geen problemen met Minne. Het alleen blijven, samen met Bente weliswaar, gaat goed. Als we thuis komen worden we enthousiast begroet en wil Minne altijd een robbertje vechten. Hij hapt dan ondeugend in de arm van het baasje en knijpt gemeen in het vel van mijn arm. Op het moment dat het goed is en wij STOP zeggen, gevolgd door zit, dan ploft Minne gelijk op zijn kont en stopt ie met ‘vechten’.

 De eerste dagen in de tuin werd Minne helemaal gek. Hij kon de konijnen en cavia’s niet met rust laten. Steeds klom hij over het hek en stond dan voor de hokken te blaffen en te huilen. Mensen die dit geluid horen, zouden vast denken dat er een hond mishandeld wordt. Stop. Stil,  foei, laat dat,.. niets van dit alles,.. maar ja logisch,.. hij is niet voor niets Spaans, hij heeft dus nog moeite met de Nederlandse taal, (grapje uiteraard).

Gelijk de eerste dag ben ik begonnen met het ophogen van het hek rond om het konijn- en caviadorpje.

Nu dit allemaal in orde is, is Minne een stuk rustiger in de tuin en kunnen we hem ook zonder toezicht in de tuin laten rondschuimen zonder dat er allerlei sirenegeluiden  en alarmbellen afgaan.

16 januari; Vlak bij ons in de buurt zijn enkele omheinde velden waar wisselend schapen in staan ten behoeven van de natuurlijke begrazing. In een van deze gebieden laten mensen vaak hun honden lekker uitrazen. Zo ook wij. De eerste keer dat Minne helemaal los mag. Hier kan hij niet weglopen en kan ik proberen of hij terug komt. Ik maak het hek achter me dicht en maak de lijn los. Minne schiet er als een haas vandoor en Bente gaat er in volle vaart achteraan. Dan staat Minne stil en,… hup,.. rolt zich in de schapenpoep,.. lekker!!

 

Bente en Minne leven zich lekker uit, en als ze uitgeraasd zijn komen ze vanzelf bij me. Ze krijgen beide een brokje en we vervolgen onze weg. We maken nog een aardige wandeling. Als we thuiskomen is de schapendrek al zover opgedroogd en hoef ik het nog maar uit de vacht te kammen. Minne wordt hartelijk ontvangen door Abra, ze vindt de “schapendeo” zeer lekker. Na het avondeten liggen alle hondjes vredig te slapen. Minne snurkt zelfs. Wat een heerlijk beest.

5 Februari 2011; Vandaag is Minne een maandje bij ons. Het reageren op fietsers is zover als over, al sprong hij gisteravond tijdens de ‘nachtronde’ nog een keer op naar een fietser die zonder licht om de bocht kwam. Ik kon het Minne niet kwalijk nemen, want die gozer bezorgde ons ook even een schrikreactie. Gisteren en vandaag ben ik zowat de hele dag in de tuin bezig geweest. Alle honden hebben zich, struinend door de tuin, heerlijk vermaakt. Het verschonen van de Chinchilla’s vond Minne toch wel reuze interessant, hij wilde de hele tijd kijken, maar toch het liefst tegen de volière aanspringen. Uiteindelijk heb ik mezelf maar even opgesloten zodat de Chins niet gestrest zouden raken. Bente heeft een tijdje door de tuin lopen kuieren en daarna lekker op het loungebed gelegen. Abra heeft liggen kauwen op het gesnoeide bamboe en daarna liggen genieten van de stevige wind die door haar vacht waaide.

Vervolgens zijn we binnen een kopje koffie gaan drinken en Bente en Minne gaan voor het eerst in 4 weken bij elkaar in één maand liggen. Ze liggen wel vaker samen op de bank, maar nog nooit zo kortbij elkaar. Na de koffie hebben we nog een 2 uur durende wandeling gemaakt. Op het moment dat ik deze update schrijf (18.37u) staat het eten in de oven en liggen de hondjes uitgeput te suffen. Bente en Minne beiden in een mand en Abra in de keuken, zo kort mogelijk bij de bron van het eten uiteraard.

WORK SHOP 'SOFT TOUCH' in HEERLEN 

Op 19 maart 2011 nemen we deel aan de workshop `Soft touch` in ´t Leiehoes te Heerlen. De Workshop wordt gegeven door Betty Heideman en de opbrengsten gaan naar haar stichting Dj-Imba.com t.b.v. gehandicapte en oude honden.  

 http://www.dj-imba.com/fotos-workshops-2011.html

 

 

Op 3 april nemen we met Bente en Minne, deel aan de 2e DOGGY WALK van www.Dierenbelangen.nl;

Wandelen met je hondje voor het goede doel. 
De start was wederom bij de Biesenhof in Geleen
tijd: 10:00 - 13:00 uur

Deze DoggieWalk stond in het teken van de 1e wereldwijde zwerfdierendag. Vanaf 2011 is 4 april wereldwijd de dag om speciale aandacht te schenken aan het benarde lot van de 1.000.0000 zwerfdieren op aarde. 

 

5 mei 2011;

Hier een kleine update met foto's van onze zwarte prins, Minne!
 
Het gaat hartstikke goed met hem. Hij voelt zich helemaal thuis hier. Hij heeft aan Bente en Abra twee lieve hondenvriendinnetjes en hij laat zich lekker knuffelen. 's Avonds bij het TV kijken ligt hij steevast op onze schoot op de bank. (We hebben dan ook een grotere bank moeten kopen :-)


Hij is nu ook gewend aan de konijnen en de kippen. Hij staat niet meer te 'loeien'of te 'huilen'  aan het hek als hij hen ziet. Hij kwispelt nu gewoon lekker enthousiast bij het zien van de kippen, cavia's of nijntjes.


Hij (we) moet(en) nog oefenen om tijdens de wandelingen lief te doen tegen andere hondjes (reutjes welteverstaan) maar voor de rest is Minne de lieftse en gemakkelijkste hond die je maar wensen kan. 
 

Leest u gerust verder via volgende link; http://www.huisjebiobeestje.nl/page/honden-updates-2