Laatst bijgewerkt; 15 april 2017

30 mei 2011;Vandaag hebben wij onze Bente alweer 2 jaar. Dit betekent tevens dat ons Spaanse meisje nu bijna 6 jaar is. Ze doet het hartstikke goed. Ze is de baas van de roedel. Ze heeft 'alles' onder controle. Ze heeft Abra een aantal keren haar plek gewezen en ze heeft Minne keurig opgevoed.

Bente lekker los,..

Sinds een maand heeft ze ook weer het vertrouwen gekregen dat ze los mag lopen en ze heeft inmiddels bewezen dat ze dit al heel goed kan. Er moeten alleen geen te sterke prikkels zijn in de vorm van eenden of ander wild want dan is ze er wel degelijk vandoor.

Abra heeft ook zeer veel geleerd en voor de oplettende lezer,.. deze Bulgaarse dame is inmiddels ook al iets meer dan een jaar bij ons. Ze heeft zich goed aangepast aan het huiselijke leven, dus wie meent dat een oude hond niets meer kan leren, die heeft het behoorlijk mis. Abra is een schat van een hond, alleen soms wat lomp en onbesuisd. Het terrein verdedigt ze met verve tegen voorbijgangers. Het is immers haar tuin, dat daar geen misverstanden over bestaan!

 

Enkele malen per week heeft ze dan ook een uitje verdiend. Een jaar geleden was dit bijna ondenkbaar. Ze wist geen maat, trok alleen maar aan de lijn, met haar 42 kg, en wilde elke hond te lijf.. Het was zelfs zo dat ze boos naar ons begon te grommen als we de lijn van de kapstok namen om met haar te gaan wandelen. Ze wilde het niet eens.

Tegenwoordig dus wel. Ik had gewoon nog een keer een poging gewaagd, en toen ging het goed. Ze genoot er zelfs van. Dit is misschien wel te danken aan het voorval rond nieuwjaar. Wellicht heeft ze toen toch ontdekt dat er niet altijd gevaar dreigt in de grote boze buitenwereld.

Als ik nu de lijn van de kapstok pak, rent ze al voor mij uit naar de poort. Ze kan niet wachten tot deze open gaat en wij samen op avontuur uit gaan. Heerlijk om te zien hoe ze op haar oude dag nog dingen leert en bewondert, en dat niet alleen, ze krijgt van verschillende mensen complimenten. Een Bulgaarse verschijning als Abra, blijkt in Nederland voor nogal wat bewondering te zorgen.

Minne is nu bijna een half jaar bij ons en hij ontwikkelt zich hier prima. Zoals ik eerder al schreef is hij een echte 'bankligger'. Als we 's avonds gegeten hebben en de rest van de beestenboel is verzorgd, dan kruipt Minne als eerste bij ons op de bank. Ook overdag kan Minne de hele dag de suffen. Zo gauw iemand van ons echter beweegt is Minne ook van de partij.

 

Wandelen vindt hij ook geweldig, tja welke hond niet, maar zo gauw we de lijn pakken springt Minne tegen ons op alsof we zonder hem zouden vertrekken.

Tijdens het wandelen kunnen we hem nog niet loslaten, maar we zijn wel al overgestapt op de 5 meter lange flexilijn. Met reutjes maakt hij wel nog ruzie, maar ik heb goede hoop dat dit minder zal worden.

Gisteren, 29 mei, maakten we een klein foutje. We wandelden in het Geuldal, langs de Geul. In plaats van de riem van Minne langer te maken, ging de riem los. Minne sprong op het muurtje van een bruggetje en hij zag de Geul stromen. Aan de rand van de Geul lag bij elkaar gedreven bloesem. Minne dacht zeker dat hij hierop kon staan. hij sprong en,.. plons. Hij lag languit, kopje onder in de Geul. Spetter, spieter, spater, lekker in het water.

Omdat dit langs een muur was, kon hij er zelf niet uit klimmen. Ik moest hem onder zijn oksels grijpen om hem zodoende uit het water te hijsen. Hij, en wij, kwamen met de schrik vrij.

 

Hondenblafactie tegen dierproeven, ism anti dierproeven coalitie
wanneer: donderdag 2 juni 2011
waar: maastricht, start vanaf stadspark
tijd: 12.30 - 15.00 uur

Op Hemelvaartsdag organiseerde www.dierenbelangen.nl samen met ADC (Anti Dierproeven Coalitie) een hondenblafactie in Maastricht. We protesteren met deze ludieke actie tegen de gruwelijke hondenexperimenten die plaatsvinden op de Universiteit van Maastricht.



We verzamelen om 12.30 uur in het Stadspark van Maastricht, op het grasveld bij de 'Hoge Brug'. Daar krijgen de hondjes die meelopen een tekst om tegen dierproeven. Daarnaast hebben we spandoeken om de boodschap kracht bij te zetten. We lopen een stille, respectvolle tocht door het centrum van Maastricht. 'Stil' wil zeggen, geen geschreeuw van de meelopende 'demonstranten'. Gewoon netjes door de stad lopen met je hond en een paar spandoeken, mooie rode hartvormige ballonnen en lieve honden doen de rest. Ook een journalist van het Limburgs dagblad is aanwezig. Uiteindelijk eindigen we weer in het stadspark waar alle deelnemers, bij goed weer, kunnen genieten van een gratis diervriendelijke picknick.

 

Op vijdag 3 juni staat er een stukje over de 'Hondenblafdag' in de krant. Ook Minne en Bente vonden het gezellig. Minne genoot van alle mensen om hem heen, en Bente is zelfs te zien op de foto die in de krant stond :-)  Met een mooie opkomst van zo'n 100 mensen hebben ADC en Dierenbelangen hebben hun stem weer laten horen.


 

ABRA STEELT DE SHOW:

Op dindag 7 juni maak ik een wandelingetje met Abra. Ze is weer dolblij dat ik de lijn van de kapstok pak en voordat ik haar kan aanlijnen staat ze alweer voor de poort. De lijn mag aan de leiband en de poort gaat open. De eerste 30 meter moet ik altijd alle zeilen bijzetten omdat ze met haar 42 'enthousiaste' kilo's net doet alsof ze een tank op oorlogspad is.

Als we de eerste straat uit zijn, gaat het lopen beter. Na een kleine 10 minuutjes kom ik een collegaatje tegen. Ze is met haar twee kindjes bij opa en oma op visite. we raken al snel aan de praat over de grote hond. De kindjes vragen of ze Abra mogen aaien, en dat mag uiteraard. Abra doet geen mens kwaad. ze blijkt zich ook nu alles te laten gevallen van het jongetje en het meisje die haar knuffelen. Ze versieren haar zelfs door blaadjes op haar rug te leggen. Opa wordt langzaamaan bezorgd, hij meent dat Abra er zometeen genoeg van zal krijgen. Ik geef aan dat Abra zich wel meldt als ze het genoeg vindt, maar Abra geniet er zichtbaar van. Oma komt er ook bij staan. We staan nu met 4 volwassenen en 2 kindjes om Abra heen en ze vindt het geweldig. Ze krijgt dan ook veel complimentjes omdat ze zo lief en aandoenlijk is. Zeker nadat ik haar 'levensverhaal' heb verteld, vindt men het nog eens zo knap dat Abra zich zo laat knuffelen. 

Voordat we verder lopen maakt de opa nog een foto van Abra samen met een van zijn kleinkinderen.   

Zaterdag 9 juli 2011;

Afgelopen maandag, op 4 juli, was onze Bente jarig, ze is inmiddels 6 jaar geworden. Ze is dan ook onze 'hondenopvoedster' in huis! Morgen gaan we Popeye ophalen, onze eerste opvanghond voor SOS-Strays, (zie Baasje gezocht). Voor Bente en ons, dan weer een nieuwe taak! We zijn reuze benieuwd naar deze mooie Spanjaard, maar ook naar de reactie van onze roedel naar de nieuweling. Er volgt gauw bericht,..

Dinsdag 12 juli 2011;

Zoals hierboven al genoemd zijn we zondag om 11.00u naar Carine van SOS-STRAYS geweest om Popeye daar op te halen. Popeye is een week daarvoor uit Spanje meegekomen, maar omdat wij deze week pas vakantie kregen is hij een weekje bij Carine gebleven.  Het is de bedoeling, dat wij opvanggezin zijn voor Popeye totdat iemand zich voor hem meldt die hem graag zou willen adopteren. Popeye is vijf jaar en is doof.

Tijdens de terugrit van Herselt/Belgie, naar Heerlen ligt Popeye rustig op de achterbank op schoot van Clarina. Thuis aangekomen volgt hetzelfde ritueel als anders, kennismaken op neutraal terrein. Clarina gaat naar binnen om Bente en Minne aan te lijnen, terwijl ik even met Popeye naar de zijkant van het huis loop waar hij alvast vluchtig kennis kan maken met Abra. Abra komt aan de poort en begroet Popeye vriendelijk. Ze steekt een poot door de tralies van de poort en tikt Popeye aan. Popeye besnuffelt haar even, en vindt het verder goed.  Ik loop terug naar de voordeur en Clarina komt al met Bente en Minne naar buiten. Ik had gedacht dat Minne wel even zou snauwen naar Popeye omdat hij dit tijdens het wandelen ook doet naar andere honden van middel- tot groot formaat., maar Minne negeert Popeye compleet. Bente reageert ook nauwelijks op Popeye. Samen wandelen we naar het omheinde uitlaatgebiedje.

Daar aangekomen laten we het drietal los. Minne weet niet goed wat hij met de nieuweling aanmoet en reageert een beetje beledigd, hij loopt enkele tientallen meter bij ons vandaan en blijfft ons vanaf een afstandje aankijken alsof hij wilt zeggen; "En ik dan?"  Bente loopt eeen paar rondjes maar blijft vervolgens bij Clarina hangen. Popeye loopt rond, hij rent van Minne naar Bente en Clarina, komt dan weer achter mij aan, en rent hetzelfde rondje nog een paar keer. Ik schiet in de tussentijd wat foto's. (98 stuks blijkt naderhand).

Op het moment dat Clarina Popeye 'roept', door grote draaiende bewegingen met haar armen te maken rent hij naar haar toe. Hij wordt uiteraard beloond met een brokje. Minne is plots niet meer beledigd en voegt zich bij, Clarina, Bente en Popeye. De drie hondjes zitten als drie getrainde circushonden op een rijtje van groot naar klein en Clarina lijkt wel een hondendirigent. Het ziet er top uit!!

Eenmaal weer thuis gekomen, laten we Bente en Minne eerste naar binnen, maar popeye gaat gelijk met hen mee naar binnen. geen probleem. Dan de echte kennismaking meet Abra. Abra aan de lijn, Popeye aan de lijn en zo de tuin in. Beiden ruiken even aan elkaar en daar blijft het bij. We doen de lijnen af. Met zijn vieren lopen de honden een rondje door de tuin. Al snel willen Minne en Popeye toch even stoeien, op een leuke manier, wel te verstaan.  Het lijkt er even op dat ze Kung Fu spelen.

Popeye blijkt een hele zachtaardige en slimme hond. Hij pikt de dingen zeer snel op en leert van het voorbeeld van de andere honden. Hij is voor niets en niemand bang en is de vrolijkheid zelve. Hij is wel wat lomp, stoot zijn hoofd en poten tegen de tafel en andere voorwerpen. Heel grappig vind ik dat hij witte wimpers heeft. Het is net een clowntje.

Het wordt nog een hele klus, opvanggezin zijn zeg; Net iets voor ons om juist deze hond als opvanghond in huis te krijgen,.. Ahum..  wordt uiteraard vervolgd,..

Zondag 17 Juli 2011;

Vandaag is het zover. We zijn de officiele adoptanten van Popeye geworden. Wie had dat nou niet verwacht :-) . Vanaf vandaag heet hij Poldi, wat onverschrokken betekent, want is echt nergens bang voor. Alles is leuk en nieuw, hij is uitermate nieuwsgierig. Onze eerste hond als opvanger is dus bij deze door ons zelf geadopteerd. Hebben we gelijk goed kunnen oefenen hoe een adpotatie in zijn werk gaat. Bente en Minne zij ook beiden van Sos-Strays, maar deze keer vullen we alle papieren zelf in, moeten we zelf het geld overmaken en de formulieren opsturen. We zijn nu als het ware 'insiders'.

Nu de eerste week voorbij is hebben we gezien dat Poldi ook echt in onze roedel thuishoort. Alles gaat van een leien dakje, en hij is nu al niet meer weg te denken. Hij stoeit met Minne, en is totaal niet bang voor Abra. Hij daagt Bente ook uit, maar die is zoals bekend niet zo van het spelen gecharmeerd.

Update 14 augustus 2011

De afgelopen 4 weken waren weer ‘beestachtig’ en vooral gezellig druk. De komst van Poldi, eerst als opvanghond, maar al binnen 24 uur, meer dan zeker door onszelf geadopteerd.  Al snel na deze adoptie het volgende opvanghondje ´Cloe´. Het bezoek van een vriendin met 2 honden uit Kroatië en dus 7 honden in onze tuin, een nieuw record. Abra die dit allemaal toelaat zonder zich te misdragen. Het verhaal van de kip die in 3 verschillende hondenbekken belandde en de dag erna toch gelijk weer een ei legt en Cloe die 2 weken te gast is geweest bij ons en succesvol geadopteerd is.

Poldi blijkt een onverschrokken hond ten opzichte van alles. Waar hij de afgelopen jaren geweest is blijft een raadsel, het is echter vrijwel zeker dat hij niet zozeer lijfelijk mishandeld is, maar wel zeker verwaarloosd is. Hij is zo aandoenlijk en kwetsbaar. Want hoewel hij al 51/2 jaar oud is, lijkt hij emotioneel nog een pup. Hij drukt zijn neus overal tussen want hij is uitermate nieuwsgierig, eigenwijs en voor niemand bang.

Aan de andere kant is hij onzeker. Als hij een correctie krijgt, bijv; hem aan de halsband pakken om hem van de vensterbank  af te pakken als hij daarop springt of als hij van een andere hond (Bente meestal) een snauw krijgt omdat hij te opdringerig is,  begint hij onderdanig (kont omlaag, naar je op kijkend) te kwispelen.

Verder speelt hij graag en zo onbezonnen als een puppy, met een bal, een flostouw of andere voorwerpen zoals het emmertje van het kippenvoer. Hij rent ermee door de hele tuin, huppelend als een hertje. Ook stoeien met  Minne vindt hij geweldig. Hoe ruwer, hoe beter. Onze 2 reutjes zijn echte maatjes aan het worden, ze liggen zelfs samen op de bank, soms op of tegen elkaar aan.

In de eerste week had Poldi wat last van weke ontlasting, zelfs met wat bloed. Na een kuurtje van de dierenarts was dit gelukkig snel beter. Als gevolg hiervan werd Poldi wel nog wat magerder dan hij als was. Ook het feit dat hij nog geen rust vond, hielp wat betreft het op gewicht komen, niet echt mee. Poldi volgt het baasje overal. Hij kan niet rustig blijven liggen zonder het baasje in het zicht te hebben. Het feit dat hij doof is, is in deze vervelend voor hemzelf omdat hij in dit geval ook niet kan horen waar zijn baasje is en dus nog vaker ‘moet’ lopen om het baasje te volgen. Wijzelf als baasjes ondervinden weinig hinder van zijn doofheid. Een nadeel is bijvoorbeeld wel, dat als Poldi iets doet wat niet gewenst is (op de vensterbank springen) en hij is buiten handbereik, je hem dan niet mondeling kan corrigeren. Soms is het zelfs wel fijn dat hij niet alles hoort. Als iemand van ons ’s nachts opstaat om naar de wc te gaan, staan alle hondjes op. Poldi niet, die hoort het niet en slaapt gewoon door, een heerlijk gezicht.

 

Nu we zo’n 4 1/2 week verder zijn, is Poldi wel aan gewicht het winnen. Zijn eetlust is prima en hij krijgt dan ook, apart van de andere hondjes,  een extra portie eten per dag.  Dit vindt hij zo ‘leuk’ dat hij hier ook al zelf om vraagt. Hij gaat meerdere malen per dag voor de deur van de bijkeuken staan om ons de weg te wijzen naar de voederton, of hij gaat parmantig voor de ijskast zitten, om zodoende iets lekkers los te peuteren.  

Op zondagavond 31 juli komt ‘Cloe’, het volgende opvanghondje van SOS-Strays aan in Brunssum, waar wij haar ophalen. Thuis aangekomen wordt Cloe welkom geheten door onze roedel. Dit gaat heel goed.  Bente, onze regelteef, en ook Abra, onze monsterbeer, zijn ook lief tegen haar.  Cloe het kleine, 10 maanden oude, ruwharige teefje van 38cm is een echt hartendiefje. Gelukkig was ze 2 dagen voor aankomst al gereserveerd, anders waren we vast  gesmolten voor haar. Niet dat een vijfde hond een optie is,. maar toch. Zoals haar leeftijd doet vermoeden houdt ook Cloe van spelen en uitbundig rennen. Ze daagt de grote reutjes Minne en Poldi dan ook regelmatig uit voor een wedstrijdje rennen in de tuin en in het uitlaatgebied. In huis is ze rustig. Ze gaat in de mand, in de bench of bij ons op de bank liggen rusten. Ze is al echt een grote hond in een klein lijfje.

 

Op 1 augustus komt een vriendin op bezoek met haar 2 honden, Bundo en Bowie, uit Kroatië. Beide honden zijn reutjes en ze lijken veel op onze Minne (groot en zwart J). Abra staat het allemaal toe; Poldi die erbij kwam, Cloe die te gast is, en ook deze twee heren mogen zonder pardon onze tuin betreden. Abra heeft veel geleerd in een dik jaar tijd.  Minne onderzoekt de 2 reutjes wel even grondig en deelt ook een grom en een snauw uit. Zijn haren staan rechtop op zijn rug. Cloe vindt zoveel reutjes wel dolletjes en zijn daagt hen allen uit,.. en rennen dat ze kan, geweldig. Bente claimt het loungebed, een lekkere hoge positie van waaruit zijn alle honden in de gaten kan houden. Ze laat haar tanden zien als een van de honden te kort bij haar plek komt. Een mooie troon én positie voor onze hondenprinses.

Als de baasjes aan tafel zitten met een kopje koffie ligt Abra onder de tafel, Bente op het loungebed  en de andere honden amuseren zich in de tuin.  Bundo en Bowie spelen het zelfs klaar om languit in ons ‘vijvertje’ van 2 vierkante meter te duiken. Lekker stinken en daarna met Cloe en Minne door de tuin racen. Poldi rent alle kanten op, dan achter de gasten aan, dan weer stoeien met Minne, en uiteindelijk naast het baasje plaatsnemen in een stoel.  

Op 3 augustus, om 18.30u komt er bezoek voor Cloe. Mevr. Kusters heeft Cloe gereserveerd en komt nu kennismaken. Zij en haar dochter zijn meteen verkocht bij het zien van Cloe, iets wat wij natuurlijk helemaal niet gek vinden bij dit grappige hondje J. Na anderhalf uur op bezoek te zijn geweest,  maken we de afspraak dat mevr. Kusters  Cloe op vrijdag 12 aug. zal komen ophalen c.q. adopteren.  Wij mogen dus in totaal 2 weken genieten van deze lieve, guitige Cloe. Het eerste echte officiële ‘gastgezinwerk’ staat nu te gebeuren en we zijn blij dit te mogen doen.

Vegetarische honden spelen met kip

10 aug; De honden zijn in de keuken en opeens springt Minne op, en rent als een gek de tuin in. Hoewel hij vanuit de keuken niet de tuin in kan kijken heeft hij waarschijnlijk alleen iets gehoord. Vanuit de woonkamer zie ik dat een kip (Remi) in de tuin rent. Ze is over het hek van hun verblijf gesprongen (nog nooit gebeurt in anderhalf jaar, maar eens is de eerste keer uiteraard) en zo in de tuin terecht gekomen. Minne dus voorop, Bente en Poldi erachteraan. Abra is in de serre en voordat zij er erg in heeft wat er gaande is, kan ik de deur dichtdoen, zodat zij opgesloten is. In één beweging sluit ik de deur en ren achter de 3 honden aan. op het moment dat ook ik aan het eind van de tuin ben, heeft Minne de kip beet. Ik krijg hem zover om de kip los te laten, maar op dat moment neemt Bente de kip voor haar rekening. Ze schudt de kip heen en weer en de veren vliegen in het rond. Net als ik Minne en Bente bij hun halsband heb en ook Bente de kip loslaat, gaat Poldi er met de kip vandoor. Hij huppelt, net als met alle andere voorwerpen vrolijk met de kip in zijn bek door de tuin. Ik ren erachteraan maar zie dat de kip de ogen dicht het en zich slap laat hangen. Clarina komt helpen, maar we denken dat we nu te laat zijn. We zijn bang dat Remi is overleden.

Opeens hoor ik Remi nog een keer ‘krijsen’. Ik roep:”Ze leeft nog”. Dus weer achter Poldi aan die nog vrolijk rondhuppelt met de kip in zijn bek.  Als ik Polid te pakken heb, zie ik dat Remi en toch slap bij hangt met de ogen dicht. Ik moet de kaken van Poldi van elkaar ‘trekken’ en dan laat hij de kip los. Remi rent er vervolgens vandoor. Ik kan Remi nu pakken en de honden springen tegen mij op, ze willen nog wel even spelen. Ik zet de kip terug in het kippenverblijf, bij de waterbak. Behalve dat ze veel veren heeft verloren heeft ze een klein beetje bloed, verder geen zichtbare schade. Na een half uurtje loopt Remi weer rond. Ik geef haar wat kippenvoer en ze begint er direct van te pikken. De rest van de dag zijn er geen bijzonderheden. Remi lijkt gewoon in orde. De dag erna legt ze zelfs een ei. De wonderen zijn de wereld nog niet uit; Een kip door de hondenbekken gaat en de dag erna weer een ei legt. Een geluk was wel dat Abra niets in de gaten had en dat ik haar op tijd kon insluiten, anders was het anders afgelopen. Abra claimt namelijk alles wat te eten is, dit is in de tijd dat ze bij ons is niet veranderd, en zal ook niet meer veranderen. Dat is een feit.

Vrijdag 12 aug

Vandaag is de dag dat Cloe opgehaald en dus geadopteerd wordt. Om 15.00u komt mevr. Kusters, Cloe’s nieuwe hondenmama haar ophalen. We vullen de adoptiepapieren in en doen samen de NDG registratie op www.ndg.nl zodat Cloe’s chip geregistreerd staat. We wensen Cloe en mevr. Kusters alle goeds nu zij samen een fijne toekomst tegemoet gaan. Onze eerste missie als opvanggezin is geslaagd,want we tellen de adoptie van Poldi maar even niet mee J.

 

26-08-2011  Abra onze monsterbeer, is er niet meer.

Abra moest donderdagavond overgeven, maar at het toen weer op, (dit deed ze heel soms wel eens, omdat ze sowieso te gulzig at), vervolgens liep ze wat suf rond, niet des Abra’s. Ze liep met haar staart tussen haar benen, en was onrustig.

Rond 22.00u kotste ze weer en liet het liggen.

Ze bleef daarna ook in de serre terwijl ze normaal liever in de woonkamer was.Vrijdagmorgen liep ze naar het eind van de tuin en ging daar tussen het riet liggen. Ze reageerde nergens meer op, niet op roepen, aaien of eten, en dan zit het bij Abra echt goed mis.

Voordat ik ’s morgens naar het werk ging heb ik haar aan moeten lijnen om haar vanuit de tuin in de serre te krijgen. Eenmaal weer in de serre moest ze weer overgeven. Er kwam een hele hoop onverteerde brokken uit.Ik dacht, ha gelukkig, dat is eruit, nu knapt ze vast weer op,..

Na het werk dacht ik dat ze me vast weer zou begroeten als vanouds, maar van de andere kant was ik er niet gerust op. Ik ben  via de zijkant de tuin in gegaan om te kijken hoe het met haar was. Ze was uit de serre en ze reageerde niet toen ik riep, ze lag wederom achter in de tuin in het riet. Ze ademde zwaar en had totaal geen fut.  Ik heb haar weer aangelijnd, maar ze wilde niets meer. Toen ik haar wilde ondersteunen onder de buik gromde ze en kermde van de pijn. Ze stond met moeite op en volgde me naar de serre, maar het was te moeilijk voor haar.

Ik heb direct met Clarina gebeld om vervolgens de dierenarts te bellen, we wisten direct dat dit het einde was. De dierenarts voelde aan haar buik en Abra kermde het uit, ze had echt vreselijke pijn. De arts wist dat het goed mis was in de buik. Waarschijnlijk een tumor in de Alvleesklier. We hebben direct besloten haar te laten gaan.

 

From Bulgary with Love;

 

Ze kwam uit een ander land en sprong uit rand en band.

Van Bulgaarse kettinghond naar Nederlandse huishond .

Haar vacht was een klittenbaal en hier en daar was ze kaal.

 

‘Chronische huidallergie’ was het oordeel van de dierenarts,

Krabben, likken , en de rest van haar leven pillen slikken.

Aanpassingsproblemen horen er dan gewoonweg bij.

Deze waren ons dan ook bijna te heftig,..

We stuurden haar bijna terug, .. hebben haar toch gehouden.

Daarvoor zijn we nu dankbaar en blij.

 

Wat ze niet deed was in huis plassen,

Maar met eten in de buurt moest iedereen oppassen.

Verschillende paar werkhandschoenen, ‘Dotje’ onze kip,

2 speelgoedzwijntjes en een egel, verslond Abra in een wip.

Vechten voor eten was puur overlevingsinstinct voor haar.

 

Ze viel onze Eiko aan, ze gooide hem van de trap als een barbaar.

Daarna was 16 jarige spits ‘Mädi’ aan de beurt, trillend als een espenblad

heeft Abra ook dat hondje in haar bek gehad.

Bij de volgende ruzie met Eiko kwam de baas tussenbeide

Met als gevolg een beet in de hand van een van ’s wereld wildste meiden.

 

Abra en Bente, onze twee teefjes, een combinatie van jewelste

2 kapiteins op een schip is uiteraard niet wat we wensten.

Menig maal hingen de dames aan elkaar, gewaad, iedere keer weer

Abra, zwaargewicht als ze was, moest het soms afleggen tegen onze Bente

Een andere keer lag Abra weer bovenop.

Het leverde echter nooit een leider op,..

 

Wandelen hebben we verschillende malen geprobeerd,

maar het was niet van; “Kijk, ik geniet”,..

Na ¾ jaar was de tijd daar dat Abra dan toch eindelijk met zich wandelen liet.

En toen genoot ze wel…. Ze rende naar de poort, dol en dwaas, als ik de lijn pakte,..

Ze kreeg complimentjes over haar grootte en haar mooie vacht,

Dat ze lief is, een knuffelbeer, een echte schat, wie had dat nou verwacht.

Ze liet zich aaien door Jan en alleman, kinderen vonden haar leuk, en zij hen.

Ik was zo trots, al wandelend met haar door onze buurt,…

 

Abra heeft zoveel geleerd, dat maar niemand het tegendeel beweert.

Op haar oude leeftijd kwam ze naar Nederland,

we hebben nog volop mogen genieten van onze speciale band.

Je liet je pootafdruk achter in het natte beton, maar vooral in ons hart.

 

Abra een hond als geen ander, met geen pen te beschrijven, en wat maakte ze hier een start.

Onze beer van een hond, (G)een ‘monster’, een vagebond, waakhond, knuffelhond,

We zullen je nooit vergeten gekke meid.

Bedankt lieve beer, rust zacht.

 

 

 

 

 

Zondag 16 oktober 2011

Vandaag komt collega Mike met zijn hond Jim langs, om Jim kennis te laten maken met onze viervoeters. Jim komt volgende week, in de herfstvakantie, namelijk een weekje bij ons logeren als Mike met zijn gezin op vakantie gaat. Mike en Jim worden hartelijk ontvangen in onze tuin. Zoals altijd trekt Bente haar eigen plan. Ze negeert Jim maar komt hij te dicht bij dan mag hij een snauw verwachten. Ze gaat dan ook pontificaal op het loungebed liggen om zodoende wat hoger te liggen en zo de dienst uit te maken.  Onze regelteef ten top.

Minne wilt direct orde op zaken stellen en hij laat Jim wel eens even weten hoe het hier zou moeten reilen en zeilen. Maar Jim is nog pas 10 maandjes oud en vind het geweldig om te rouwdouwen met Minne. Minne en Jim zijn direct ‘speelkameraadjes’. Trappen op, trappen af, van ’t begin van de tuin tot ’t eind van de tuin en weer terug. Minne legt Jim een paar keer op de rug maar Jim blijft spelen. Met wat gegromd en gegrauw lijkt het er heftiger aan toe te gaan dan het in werkelijkheid is.  Geen van de hondjes heeft iets gemeens in zin. Minne speelt gewoon graag de roedelleider.

 

 

Poldi vindt het allemaal wat druk worden en hij loopt maar wat doelloos rond. Hij blijft kort bij de baasjes. Hij is ook zo gevoelig, wat een zacht hondje. Even later moet hij zelfs overgeven van de drukte. We besluiten om samen een wandelingetje te maken en met de honden een omheind terrein op te zoeken zodat ze op ‘neutraal’ gebied nog even kunnen razen. In het gebied blijven Bente en Poldi dicht bij ons, hun baasjes, in de buurt. Jim en Minne zijn er meteen vandoor. Rennen, racen, maar ook speuren. Bente maakt ook even een ommetje door het veld , maar komt regelmatig terug en ze gaat niet ver weg. Thuis is Bente zeker van haar zaak, maar nu vertrouwt ze het niet helemaal. Ik zou graag eens weten wat er in haar hoofdje omgaat. Poldi plakt zowat aan onze voeten.  Hij ziet het nog niet zo zitten, deze energieke Jim, Australian shepperd van 10 maandjes oud, is hem nog wat te druk.,… totdat,.. er op een gegeven moment een mevrouw langsloopt meet een kleiner hondje. Poldi is gek op kleine hondjes.  (Jim is ook pas 10 maanden maar nu wel al forser dan Poldi, dus dat telt niet).

Poldi ziet het hondje en rent al blaffend langs het hek op en neer. Het hondje komt even met de neus aan het hek en samen met zijn vrouwtje verdwijnen ze in een bospaadje uit ons zicht. Poldi rent een rondje over het veld en komt terug bij ons. Inmiddels lopen er andere mensen voorbij. We kijken naar de honden die zij bij zich hebben en zien net te laat dat Poldi zich onder het hek doorwurmt, de deugniet. Hij scheurt achter het kleine hondje aan het bospaadje in,.. roepen helpt niet, Poldi is immers nog altijd doof J .   

Ik ga achter Poldi aan en hoor hem verderop in het bospad even blaffen, maar net als ik ook tussen de bomen inloop komt Poldi me al tegemoet. Hij is toch liever bij de baasjes.

 

We roepen de honden bij elkaar en lopen huiswaarts. De kennismaking is goed verlopen en zeker Minne en Jim zullen de week van de herfstvakantie wel goed doorkomen.

’s Avonds is Minne doodop. Als Clarina staat te koken is Minne altijd de eerste die iets eetbaars van het aanrecht probeert te jatten,.. vanavond niet. Hij blijft in de mand liggen…..

 

De dag erna horen we van Mike dat Jim zondagavond ook plat lag en zelfs maandag nog moe was. Het was ook enerverend natuurlijk,.. zeker als je pas 10 maandjes oud bent.

 

 

 

Herfstvakantie; oktober 2011.

Zaterdag  de 22e komt Mike zijn Jimmie brengen. De bench, een flinke zak puppiebrokken en een ware tas met logeerspullen worden uit de auto geladen. VAKANTIE,.. Mike heeft het uiteraard even zwaar, (wie niet, als je je lieve hond een week moet missen) maar binnen 1 minuut zijn Jim en Minne alweer aan het rollebollen en ziet Mike dat Jim in zijn element is. Dit maakt het wat makkelijker voor Mike om Jim bij ons achter te laten en zelf met zijn vrouw en 2 dochtertjes aan zijn vakantie in Cannes te beginnen.  Jim is door het dolle heen en lijkt het geen probleem te vinden dat Mike hem ook een week ‘hondenvakantiewerk’ gunt.  

Mike vertrekt en Jim,….. is al door de tuin aan het racen met Minne.

 

We lijnen de hondjes aan en gaan direct wandelen. Maar vooral ook naar het omheinde uitlaatgebied. Dit is heet favoriete veld van Bente, ‘het graafveld’. Hier zitten veel molleen en veldmuizen. Niet dat een van onze hondjes er ooit een te pakken krijgt, maar ze ruiken ze wel, en graven als een gek en nog meer ervan te ruiken.  Dat is dan ook het eerste wat Bente doet als we haar loslaten,.. hup naar de eerder gegraven kuilen en verder graven.

Minne raast even met Jim door het veld, maar voegt zich al gauw bij Bente om met haar mee te gaan graven. Jim zoekt nog even contact met Minne, maar die heeft nu iets anders in zijn neus. Jim komt ons opzoeken en springt een paar keer tegen ons op.  Poldi blijft bij ons hangen zolang wij bij de poort van het gebied blijven staan. We sporen Jim en Poldi aan om te gaan spelen, zoeken een stok etc.. dit vindt Jim leuk. Hij gaat er als een speer achteraan. Poldi komt nu ook los. Ook hij gaat nu door het veld struinen. Jim gaat achter hem aan een samen rennen ze het gebied door.

 

 

Even later komt er een mevrouw met een labrador pup van ook 10 maanden bij. Jim en deze pup zijn dus even oud en ze gaan direct spelen. Minne staakt zijn graafwerkzaamheden en komt even orde op zaken stellen. Hij duikt op de labrador pup, vertelt hem even in zijn oor dat hij rustig moet doen met Jim en de rest van de roedel, en vertrekt dan weer naar zijn graafwerk met Bente. Bente negeert overigens alles om haar heen. Die heeft tunnelvisie,.. graven,graven.

 

Poldi denkt alleen maar; “Wat een drukke boel”,..

 

Na 10 minuten vertrekt de mevrouw met de labrador weer en na zo’n 3 kwartier in het gebied te zijn geweest lijken Jim en Poldi het genoeg te vinden. Ze komen bij ons staan en lopen niet meer het veld in. Minne komt ook als we hem roepen. Bente moet opgehaald worden, die stopt nooit vanzelf. Ze heeft  de hele tijd gegraven. Het is nu dan ook mooi geweest. Ze zit onder de modder en ze trilt van de adrenaline en moeheid. We lopen nog even langs het beekje om haar pootjes te wassen en gaan dan huiswaarts.   De hondjes zijn moe maar voldaan.

 

Dit ritueel herhalen we zowat de hele week. Wandelen, naar het uitlaatgebied, verder wandelen en huiswaarts.

Op dinsdag komen Boris en Baila, 2 buurthondjes ook het gebied in. Ook nu wederom hetzelfde ritueel. Minne stopt met graven en observeert en ‘heerst’, en Jim speelt met de honden. Vooral met Boris want ook hij is nog een pup van bijna een jaartje.

De resterende uren zijn de hondjes in de tuin, of ze rusten in huis. Jim past zich voortreffelijk aan. tijdens het wandelen houdt Jim de rodel steeds in de gaten. Hij kijkt van links naar rechts, van voor naar achter en te kijken of we nog compleet zijn. Een echter shepherd dus. Via facebook houd ik Jim’s baasje Mike af en toe op de hoogte met een (actie)foto.

 

Poldi is gedurende de week wat meer gewend geraakt aan Jim, en als hij vindt dat Jim te druk wordt dan geeft Poldi hem een snauw, maar dat is in de hele week maar 4 keer voorgekomen. Jim vindt Poldi wel heel erg leuk. Hij zoekt hem steeds op en heeft ook 2 keer bij hem in de mand gelegen.

Minne en Jim ravotten regelmatig met elkaar. Als de vakantie voorbij is zullen ze vast weer even moeten wennen aan het ‘gewone’ leventje.

 

IN december 2010 zou hij al naar ons toe gekomen zijn, via stichting sighthounds2save.be ; FAUSTO!!; maar doordat Abra nog enigzins asociaal leek te zijn durfden we het nog niet aan. Even later kwam Minne in onze roedel. Nu zijn we een jaar en een paar maandjes verder, we hebben Fausto gereserveerd en hij mag eind april 2012 toch zijn welverdiende plekje bij ons in te nemen;

Hier zijn verhaal;

Fausto, Podenco Canario, reu, geboren juli 2003
Zittenblijvertje: reeds 2 jaar in opvang in België!!

Na een noodoproep van onze Duitse collega's van CAIN schoten we dit zwarte Podencoreutje te hulp! Hij zat reeds in de "dodenrij" van het plaatselijke dodingsstation La Guencha op Tenerife...Een lief 6 jarig kereltje dat nog zo'n mooi leven voor zich zou kunnen hebben! Met onmisbare hulp van onze collega's en vrijwilligers ter plaatse, zijn we er in geslaagd om Fausto, zo werd hij genoemd, op tijd in veiligheid te brengen. Onvoorstelbaar maar het dodingsstation wilde de honden in eerste instantie niet afgeven! Ze doden ze liever dan dat ze de
arme dieren nog een kans gunnen!! een aantal dierenbeschermers hebben toen heel wat druk op het gemeentebestuur moeten zetten om de actie toch te kunnen laten doorgaan... Onze Duitse collega's wisten zelfs nog een aantal andere hondjes van een gewisse dood te redden en allen maken het nu goed!

Fausto kijkt uit naar uw bezoek voor kennismaking! Dit kan na afspraak met het gastgezin waar hij wordt opgevangen. Hij geniet volop van huis en tuin en is vrij waaks. Fausto wordt ongetwijfeld een heel fijne kerel om in huis te hebben! We zoeken in elk geval mensen met geduld en een zachte aanpak, veilig omheinde tuin en een hondenvriendje met stabiel karakter. Fausto is nu helemaal gewend aan het leven in huis, is een lieve jongen die geniet van wandelen in de natuur en spelen in de tuin. In huis is hij rustig, braaf en geniet van een warm plekje om te slapen. Hij gaat ook vlot met de auto mee en ligt dan rustig rond te kijken.



Hij kan in een niet te druk gezin met grotere kinderen en leeft probleemloos met andere honden samen. Fausto is zindelijk en gecastreerd en blijft probleemloos alleen thuis tijdens de werkuren, in het gezelschap van de andere honden. Hij is gewend aan een hondenluik.
Een schat van een hond, ondertussen prachtig in conditie en heel dankbaar voor zijn nieuwe leven!

22 april 2012; Vandaag is de dag dat Fausto bij ons komt wonen. Ann Bauwens van de stichting Sighthound2save komt Fausto brengen. Ze komt officieel op huisbezoek, maar neemt Fausto ook direct al mee. Ze heeft ook Tennesee bij zich, een Greyhound teefje dat vandaag ook geadopteerd zal worden in Belgie. Rond 14.30u komt Ann bij ons aan. We maken eerst een korte wandeling met de 5 hondjes. Minne reageert nauwelijks op Fausto en aangezien Minne nog al eens machogedrag vertoont naar reutjes, is dit een goed teken. We zijn nog geen 10 meter gelopen of het begint hard te regenen. We maken het geplande korte rondje nog korter en gaan dan gauw ons huis binnen. Op dat moment is de bui ook alweer over en laten we de honden de tuin in. Fausto ziet de konijnen en is meteen afgeleid. Hij blaft en draaft langs het hek op en neer. Minne heeft schik en 'jaagt' direct mee.

Minne, Fausto en Tennesee

Zo is het pact gesloten en doen zich verder geen problemen voor. Poldi legt een poot op Fauto om eens te checken wat er nu weer voor een snuiter bij ons binnen is gekomen. Fausto reageert niet op Poldi, hij is te opgewonden door alle beestjes, want hij heeft inmiddels ook de varkentjes in het vizier. Bente bekijkt het allemaal rustig, maar houdt wel het Greyhound-teefje Tennesee in de gaten,.. teefjes zijn immers concurrentie.

Als het vijftal even later een beetje uitgeraasd is, gaan we naar binnen want naast het kennismaken hoort natuurlijk ook het officiele adoptiegedeelte zoals paspoortcontrole, adoptieovereenkomst ondertekenen en uiteraad het uitwisselen van hondenervaringen met Ann, in het bijzonder natuurlijk over Fausto, ze heeft hem immers 2 1/2 jaar in haar opvang gehad. We zijn 2 uur verder voordat Ann afscheid neemt en verder gaat naar Belgie om aldaar Tennesee te laten adopteren. Voordat Ann vertrekt laat zij nog een dekentje achter voor Fausto met de geur van haar thuis, de opvang, waar Fausto zo lang heeft vertoefd en geleerd heeft wat hondenliefde is. Fausto was namelijk erg getraumatiseerd toen hij vanuit de perrera (dodingstation) kwam en bij Ann arriveerde. Hij is zijn grootste angst nu kwijt, maar we merken wel dat Fausto een verleden heeft waarin hij zeer zeker mishandeld is. Hij is ondanks de afleiding van al het nieuwe om hem heen, zeer op zijn hoede en gereserveerd, al weten we ook wel dat dit een beetje bij het Podencoras hoort.

 

Nadat Ann vertrokken is gaan we rustig zitten en laten de honden hun eigen ding doen. Dit is echter niet veel anders dan rustig liggen. De reutjes zoeken elkaar zelfs al op en gaan op de bank liggen.  

 23 april Gisteravond waren alle hondjes moe van de vele indrukken op deze eeste dag met Fausto. Als de tijd om naar bed te gaan is aangebroken worden alle hondenbedjes opgemaakt. Het dekentje van Fausto wordt over het, voor hem bedoelde, kussen gelegd, de kauwstaafjes worden uitgedeeld en we gaan de trap op. Bente, Minne en Poldi weten wat te doen staat, kauwen en dan slapen :-), en dit doen ze dan ook. We horen Fausto eerst nog wat door de keuken tippelen en dan rust,.. We slapen de hele nacht door en zo dus ook de honden. 's Morgens worden we vanzelf wakker om 5.45u.  Ja niet alleen voor de hondjes, maar ook voor ons is een nieuwe hond in de roedel telkens weer een beetje spannend.

Als we beneden komen ligt het kauwstaafje van Fausto er nog, dus daar had hij blijkbaar de rust niet voor, maar wat vinden we het knap van hem dat hij zonder problemen de nacht heeft doorstaan.

Als de honden dan vervolgens de tuin in zijn geweest zetten we de koffie op en de laptop aan om Fausto's chip te laten registreren op de NDG (www.ndg.nl) een werkje van 2 minuten. Na de koffie gaan we met de hele meute de auto in. De reutjes op de achterbank en Bente op schoot bij het vrouwtje, het baasje achter het stuur.  We rijden naar een omheind uitlaatgebied waar we normaal gesproken niet naartoe gaan, (om het zo neutraal mogelijk te houden) om te zien of de hondjes nu met elkaar gaan rennen/spelen. In onze tuin zijn ze, lees Fausto, hiervoor nog te veel afgeleid door de konijnen, cavia's en varkentjes. In het gebied echter is niet veel loos. De geurtjes van andere honden zijn te interessant. We besluiten dus om gewoon een wandeling te maken. Fausto loopt heerlijk relaxed aan de lijn en hij geniet zichtbaar van de nieuwe dingen om hem heen. Hij is nieuwsgierig en helemaal niet bang, zelfs het stuk (met gaas-afrastering) langs de autobaan vindt hij absoluut niet eng.

Terug thuis gaan we aan het ontbijt. Na het ontbijt krijgen de honden altijd een boterham en dit lijkt nieuw voor Fausto. Met enige aarzeling neemt hij de eerste hapjes met Pindakaas, vega-spread en ei-vrije mayonaise, maar het smaakt al gauw naar meer. 

De rest van de dag werken het baasje en het vrouwtje in de tuin en de hondjes lopen, liggen en kuieren wat door de tuin. Fausto maakt van kortbij, dus met het hekje open, kennis met de varkentjes. Hij vindt er niet veel aan en hij negeert hen meer dan dat hij erop reageert, en dat terwijl hij gisteren enkele malen met zijn kop door het hekje naar ze stond te blaffen. Op een geveven moment heeft Fausto een muizenhol ondekt en begint hij te graven, even later wordt hij geassisteerd door Minne en Poldi en is de mannenmeute op roverstocht. Bente trekt zich er niet veel van aan vandaag, ze gaat buurten bij de varkentjes.

          

 

Vrijdag 18 mei 2012; Fausto woont inmiddels een kleine maand bij ons in de roedel en heeft zijn draai gevonden. Gereserveerdheid hoort bij het windhondenras en dit is ook bij Fausto duidelijk merkbaar. Fausto komt zich zeker melden voor een knuffel maar doet dit uiterst voorzichtig, hij is altijd op zijn hoede. In hoeverre dit bij zijn gereserveerdheid hoort, of bij zijn traumatische verleden blijft onduidelijk. Het belangrijkste is dat zijn nieuwsgierigheid hem helpt om nieuwe en onzekere situaties te overwinnen.  In de tuin en tijdens wandelingen is Fausto een geweldige vrije hond, in huis is hij soms rillerig en onzeker, met name als het om eten gaat. Hier gaat het dan vooral om het aannemen van een hapje uit de hand. Het eten uit zijn eigen eetbak was alleen de eerste dagen nog reden tot aarzeling, maar dit gaat nu helemaal van zelf.

In de eerste week zijn we bijna iedere dag naar het omheinde veld bij ons in de buurt geweest om Fausto zodoende lekker met zijn nieuwe roedel te laten ravotten. We dachten dat zo’n gestroomlijnde zichtjager, gebouwd voor snelheid, zijn benen zou willen strekken en dat hij als een speer zou gaan sprinten op dit grote, veilig omheinde veld. Niets was echter minder waar. Zodra we binnen het hek waren ging Fausto’s neus de lucht in, en even later naar de grond. Samen met Bente speurde hij enkele meters grond af en binnen 3 minuten werd er begonnen met graven en niet meer gestopt, totdat we naar huis terugkeerden. Dit is tot nu toe, elke dag dat we het terrein bezoeken, de favoriete bezigheid. Poldi en Minne spelen met het tennisballetje of kuieren gewoon wat in de rondte.

We maken ook kennis met verschillende andere hondjes die ook het terrein binnen komen, zoals Bixie (adoptantje uit Turkije) en Ollie (Engelse Setter) die een soortgenoot herkende in Poldi, Bayli een Podenco/herdermixje (uit het asiel in Geleen) etc,.. Fausto en Bente trekken zich niets aan van alle bezoekende hondenvriendjes. (Bente jaagt ze hoogstens de stuipen op het lijf als ze willen kijken wat Bente probeert uit te graven.)   Fausto is onverstoorbaar, compleet in zijn eigen wereld verzonken. Alles gaat op de automatische graafpiloot.

Na anderhalve week gebeurt datgene waarvoor in het Podencoboek, ‘De Podenco, een bijzondere huisgenoot’, wordt gewaarschuwd.  Podenco’s zijn snel en glippen zo de poort uit,…. En jawel. In een onbewaakt moment, een flits, is Fausto onze tuinpoort uit, en de straat op. Minne en (dove)Poldi erachteraan. Fausto, met zijn snelheid, natuurlijk voorop. Minne erachteraan en Poldi daarachter. Gelukkig kijkt Poldi om en kan Clarina hem wenken. Poldi draait om en komt als eerste terug. Minne en Fausto houden ook halt. Ze komen beiden terug,.. tot de helft van de straat. Ze draaien dan beiden een zijstraat in en rennen deze omhoog. Minne tot de helft en keert dan terug, maar Fausto gaat er van door.  

 

Ik lijn Minne aan, neem Fausto’s riem mee, en ga samen met Minne op zoek naar Fausto. Bente en Poldi blijven thuis bij Clarina om Fausto op te vangen, mocht hij vanzelf naar huis komen. Mobiele telefoons worden aangezet en expeditie ‘Bring Fausto home’ begint.

Natuurlijk is mijn eerste ingeving om te gaan kijken bij het omheinde veld waar we, lees Fausto, afgelopen anderhalve week iedere dag gegraven heeft alsof zijn leven er vanaf hing. Lijkt me de meest waarschijnlijke plek waar hij naartoe zal gaan, ook al was de zijstraat waar Fausto in rende de andere kant op. Op weg naar het veld kom ik verschillende mensen tegen en ik vraag hen of ze een zwarte windhond gezien hebben. Niemand kan ons helpen. Bij het veld aangekomen verwacht ik een gebukte, gravende, zwarte gestalte aan te treffen. Ik ben er zo zeker van dat ik hem al bijna voor me zie, maar helaas. Geen Fausto hier.

Ik kom een stel tegen met 2 Ierse Setters, maar ook zij hebben Fausto niet gezien. Op dat moment hoor ik in de verte, uit de richting van ons huis, maar dan verder weg, een holle, alarmerende blaf. OEW OEW,..Precies de typische blaf die Fausto laat horen als hij in onze tuin  voor  de cavia- en konijnenhokken staat.

De andere kant op dus, terug naar waar we vandaan komen.

 

Eerst denk ik dat Fausto misschien aan de achterkant van onze tuin staat, maar hoe korter ik bij huis kom, hoe meer blijkt dat het geblaf van verder weg komt. Nu hopen dat hij blijft blaffen, zodat ik het geluid kan blijven volgen.

Via een andere straat kom ik in de zijstraat die Fausto in het begin van zijn ontsnapping al had genomen.  Het geblaf blijft gelukkig aanhouden. In de buurt van het geblaf vraag ik een mevrouw die in haar voortuin staat of ze dit geblaf vaker hoort. (Of het dus van een hond is die daar woont). Net op dat moment stopt het geblaf. De mevrouw zegt:”Nu hoor ik het niet”. Ik loop verder en gelukkig begint het geblaf weer. Minne en ik versnellen onze pas. Minne begint op te springen en naar me te happen. Hij denkt dat we een spelletje spelen. De opdracht; ”Zoek Fausto”,  snapt hij uiteraard niet en spoort hem alleen maar aan om nog wat ruwer te gaan spelen. “Stop” en een brokje zorgen ervoor dat Minne weer gewoon meeloopt.

 

We komen aan bij de drukke weg, en blijven het geblaf volgen. Hier zijn echter alleen maar voorgevels van huizen en garages met langsrijdend verkeer. Na zo’n 50 meter komt er een oprit met een poortje naast de garage. Het poortje is naar een meter hoog en het geblaf galmt in de oprit. Ik loop met Minne de oprit op en zien over het poortje dat Fausto voor een konijnenhok staat te blaffen.

Er is niemand thuis. Ik maak het poortje open en loop de tuin in. Minne denkt;”Ha konijn “, en wilt het spelletje met Fausto mee gaan spelen.

 

Dit alles heeft zo’n half uur geduurd. De plek vanwaar ik het blaffen voor het eerst hoorde, tot de plek waar het blaffen vandaan kwam, is hemelsbreed misschien wel een dikke kilometer. Ik vind het dan ook zeer bijzonder dat de kenmerkende blaf van Fausto zo ver te horen is. De wind zal wel een rol gespeeld hebben,…

 

 Fausto weer veilig in de mand,...en nu rust!

 

Een uur na dit hele avontuur, met happy end, krijgen we een email binnen over een Spaanse Galgo teef die in de omgeving van Simpelveld ontsnapt is. Ze is zeer timide en bang. Het laatst gezien in de omgeving van Hulsberg,….

 

We zijn ons er terdege van bewust dat, als Fausto niet zo aanhoudend geblaft had bij het konijn, wij hem voorlopig niet terug hadden gevonden en wij misschien een soortgelijke email de wereld in hadden moeten sturen. 

 

We zijn gewaarschuwd en zo ook iedereen die een ultieme jager als een windhond neemt. Ben voorbereid. Neem genoeg leesvoer tot je. Sla het op en handel ernaar. Het jachtinstinct is groter dan de wil om te luisteren naar de baas.  Nu is er niets gebeurd, maar Fausto had net zo goed geraakt kunnen worden door een auto, met alle gevolgen van dien. (Zeker langs de drukke straat waar ik heb teruggevonden heb.)

 

Laatst een ander voorbeeld; Rondom honden-losloopgebied St. Pietersberg, Maastricht; 2 Spaanse Galgo’s/Greyhounds, loslopend. Hun jachtinstinct wordt aangevuurd door een klein loslopend hondje dat langs de windhonden raast.  Gevolg; de windhonden grijpen het hondje en doden het. De naam van de Spaanse honden wordt hierdoor uiteraard zeer bezoedeld. “Zie je wel de honden uit het buitenland,…” maar wie is hier de schuldige?? 

Uiteraard,.. en altijd de fout van de baas. De baas zou immers moeten weten dat dit oerjagers zijn.

 

 Fausto; Fast and Furious

 

Nu we een maand verder zijn ga ik ’s morgens tijdens de ochtendronde met de roedel aan de lijn op stap. Vier honden veilig aangelijnd. Als we bij het bos aankomen, blijven Poldi en Fausto aangelijnd maar laat ik Minne en Bente los. Ze luisteren aardig. Reageren wel eens op een eekhoorn of eend, maar zo gauw deze uit het zicht zijn, reageren Bente en Minne goed en voegen zijn zich weer bij de roedel. Op het punt van de wandeling waar we andere honden treffen, (ik noem dit ‘Het hondenkruispunt’) is Fausto altijd heel alert. Als het toeval wilt dat ook hondje Maya bij de ontmoetingsplek is, klein van stuk, bruin met grijs, dan raast zij wel eens de berg af. Fausto bespiedt haar dan reikhalzend, zijn jachtinstinct staat dan op scherp. Ik weet voor 99% zeker wat er zou gebeuren als ik hem niet aangelijnd zou hebben.  Dus als mensen zeggen:”Waarom laat je hem niet los” , dan voel ik me niet schuldig. Een ongeluk voorkomen, is immers beter dan genezen.

 25 augustus 2012;  Even snel wat foto's van de hondjes. Het gaat goed met ze. dit weekend is het hondje van de overburen, Meggy genaamd, op visite. Ook zij is een Spaanse opvanger uit asiel De Reddingsboei te Geleen, waar onze Jesse ook vandaag kwam.

 Bente en Poldi

Minne



Fausto


 En voor dit weekend; Meggy (van de overburen op visite)

 

10 mei 2013; Update naar sos-strays;

Met Minne is het prima. Hij is inmiddels 4 jaar maar nog steeds een lekkere deugniet. Het stoutste jongetje van de klas zeg maar. ;-)
Hij trekt zich ook wel eens graag terug in de serre of op het kinderbedje op de bovenverdieping waar hij dan lekker gaat liggen. Maar nemen we beneden een chipje of iets anders lekkers uit de kast, dan komt hij snel de trap af, en maakt hij zichzelf de deur open. Geweldige boef.
Als we de ronde lopen is hij de enige van de 4 honden die los kan. De andere 3 hebben teveel jachtdrift. Hij is wel de macho naar andere hondjes en naar ons mannelijke varken Billie, maar het komt nooit tot vechten. Hij is dus wel erg jaloers.
Als we bezoek krijgen is hij altijd door het dolle, een echte charmeur.

 

1 september 2013
Hieronder het verhaal van Sancho.

Hij zit ongeveer een jaar in het asiel nu en is door de politie in beslag genomen en door Amigos del Perro opgehaald en in het asiel terecht gekomen.
Hij was van een zwerfster die niet goed voor hem zorgde. Er was kennelijk ook nog een teefje bij maar die is vrij snel geadopteerd. Sancho kwam via facebook voorbij bij de rubriek 10+ ers. We vonden dat hij nog een goede oude dag verdient en niet in het Spaanse asiel moet sterven. Sancho heeft dus wel eerder een baasje maar nooit een (t)huis gehad.
SANCHO is een lief opaatje van ruim 12 jaar oud. Ook al is SANCHO nu bijna 13 jaar, (vandaag 1 sept is hij 13 geworden, op da dag dat hij in Nederland aankomt) is hij nog wel een fit en actief baasje en gaat graag mee naar buiten voor een wandeling. SANCHO is een vrolijk en aanhankelijk hondje, hij is gek op mensen en sociaal met andere honden. SANCHO is een makkelijk hondje om overal mee naar toe te nemen, hij is niet bang voor verkeer of drukte in een stad en hij houdt van autorijden.
Wij laten deze 10-plussers in Spanje, naast de plaatselijk voorkomende ziektes, en een algemeen bloedbeeld, nog extra checken op algehele conditie en gezondheid.

- Gebit: SANCHO mist enkele tanden maar hij kan daar prima mee eten.
  Hij heeft wat tandsteen, een gebitsreiniging zou geen kwaad kunnen.
- Ogen: goed, passend bij zijn leeftijd.
- Gehoor: goed
- Conditie: prima, SANCHO mag nog graag een stukje rennen.
- Mobiliteit: goed
- Hart: SANCHO heeft een lichte hartruis maar heeft geen medicijnen nodig.
- Bloedtesten: geen afwijkingen
 

 wegens tijdgebrek komen we nauwelijks nog toe aan het schrijven van updates; onze hondjes kun je ook volgen via;

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.318909971511971.69775.102413196494984&type=1&l=1dd7a02093

 

GEADOPTEERD 12 DEC 2014; Beagle Pieter uit dierenasiel Sint Truiden Belgie;

INFO ter adoptie van de site; Dierenasiels.com

Dit is Pieter, een prachtige Beagle reu die werd geboren op 8 maart 2009. Pieter kwam als afgedankte dekreu naar het asiel. Zijn enige doel tot nu toe bestond erin, zoveel mogelijk puppies te verwekken die dan in glazen bakjes in winkels konden worden verkocht.



Pieter heeft zijn leven tot nu toe hoofdzakelijk in een grote stal doorgebracht, omringd door honderden honden. Hij kent het huisleven dan ook niet.

Eigenlijk is Pieter net als een puppy: hij moet nog helemaal leren hoe het er in een gezinsleven aan toe gaat.

Omwille van zijn verleden, is Pieter niet goed gesocialiseerd met vreemde mensen en omgevingen. Hij is nog erg bang en verlegen. We zoeken voor hem dan ook een rustig baasje dat hem hier stap voor stap wil bij helpen.
Adoptanten krijgen in het asiel de nodige begeleiding om dit goed aan te pakken.

Pieter kan het goed vinden met teefjes. Omwille van zijn angst, plaatsen we hem ENKEL EN ALLEEN in een thuis waar al een teef aanwezig is. Pieter heeft nood aan honds gezelschap, daar kan hij veel van leren.

Gezien Pieter's onzekerheid, plaatsen we hem graag in een rustige thuis zonder kleine kinderen.

7 januari 2015;

Pieter is nu een kleine maand deelgenoot van onze roedel en we moeten zeggen dat hij echt van alle markten thuis is.

Hij imiteert Houdini want hij probeert om te ontsnappen uit de bench.
Het verbuigen van de spijlen van de bench is geen probleem voor dit mannetje.
Om de bench  veiliger voor hem te maken (hij had namelijk een wondje overgehouden aan zijn neusje  door het verbuigen van de spijlen) hadden we besloten om  de bench voor een deel te bekleden met MDF-platen, maar toen kwam binnenhuisarchitect Pieter om de hoek kijken want dat was optisch voor hem niet aanvaardbaar.

Ook de antieke bekleding van onze keukenstoelen waren niet geheel conform zijn smaak….
Omdat we nog nooit met een bench hebben gewerkt , hebben we die in de eerste week bij Pieter ook niet  gebruikt (wat toen ook niet nodig was), maar toen we op een dag thuiskwamen en de stoelen waren gesloopt hebben we dit toch maar wel geprobeerd.

Het ’s nachts is hij vanaf dag 1 gewoon rustig gaan slapen in zijn mand.
Momenteel  laten we de bench open als we weggaan en dat gaat nu al 4 dagen goed.

Hij verzamelt ook “schatten”; hij gaat aan de haal met sloffen, schoenen, matjes, dekseltjes, de wandkalender e.d. en verzamelt dit dan in de bench.

Soms kan hij enorm schrikken van een geluid of een voor hem onverwachte beweging.
Het vuurwerk bijvoorbeeld op oudejaarsavond vond hij verschrikkelijk.
Op een bang moment, doet hij soms een plasje in huis, maar verder is hij gewoon zindelijk.
We geven hem sinds oudejaarsdag Bach Rescue druppels, misschien dat dat hem helpt om wat meer rust te krijgen.


In ons gezelschap rust hij veel.
Hij is een echte levensgenieter en een gezelligheidsdier; hij houdt van lekker smikkelen en zoekt ons gezelschap en dat van de rest van de roedel op.

Als je rustig op hem afloopt als hij in een mand ligt, tilt hij zijn achterpoot op zodat je hem goed op zijn buikje kan aaien.
Als we ’s ochtends beneden komen of ’s middags thuiskomen van het werk staat hij als één van de eersten kwispelend voor ons.

In de tuin maakt hij soms gekke sprongen, trekt hij sprintjes en gaat achter een balletje aan dat hij vervolgens naar de bench brengt.
Ook blaft hij graag naar onze geiten, zwijntjes en konijnen.

We zijn in het eerste weekend dat Pieter bij ons was, 2 keer met hem gaan wandelen: Pieter was toen behoorlijk angstig; hij blokkeerde en wilde niet verder lopen of hij deinsde terug en ging achteruit trekken.
We hebben beiden een wandeling met hem gemaakt en hebben  toen besloten om hem eerst te laten wennen aan zijn nieuwe omgeving en als hij wat rustiger is en wat meer zelfvertrouwen heeft, we het wandelen buiten de deur weer gaan oppakken.

 

In het eerste weekend had Pieter de spiegel ontdekt. Hij vond het maar wat raar om zichzelf te zien. Hij stond voor de spiegel en blafte naar zichzelf, zijn staart stond voor het eerst pijlrecht in de lucht. Geweldig om te zien.

Gisteren, drie en een halve week later, hoorden we opeens een enthousiast geblaf in de serre. Het was Pieter die de reflectie zag van zichzelf en een deel van de roedel in het glazenpuntdak van onze serre.

We zijn trots op Pieter dat ondanks zijn angst, zijn nieuwsgierigheid het meestal wint.

We mogen wel stellen dat het goed gaat met Pieter en inmiddels een volledig geïntegreerd lid van onze roedel is.

 

December 2016;

Fausto is ziek. Hij wilt niets meer eten, rochelt en kucht. Diagnose bij de dierenarts is na bloedonderzoek is nierfalen. Medicamenten mogen niet baten. Fausto blijft zijn eten weigeren. We hebben alles geprobeerd om onze fijnproever aan het smikkelen te krijgen maar het blijkt tevergeefs. na twee weken alles uit de kast te hebben gehaald besluiten we om Fausto naar de eeuwige jachtvelden te laten gaan voordat hij helemaal weg teert. 

Geboren in 2003 te Tenerife. In 2012 bij ons komen wonen via sighthounds2save... op 2 december 2016 ingeslapen. 
Alle honden zijn lief, maar Fausto was toch wel bijzonder lief en speciaal. 

 Rust in vrede lieve lieve Fausto... 



 12-12-2016;


Onze kleine boef is er niet meer. Hij was op,.. maar wat wil je als je 100+ bent in honden jaren.12 jaar door de straten van Spanje hebt gezworen. Dan nog een jaar in een Spaans asiel terecht komt. Met 13 jaar naar Nederland reist en dan nog 3 jaar en 3 maanden in een warme mand mag slapen. We hopen dat hij nu rust heeft. Slaap zacht lieve ondeugd. 

 

We wilden het vanaf nu rustig houden in de roedel en met 4 honden verder gaan, het bij 4 houden heet dat. Maar zoals dat gaat als je eenmaal met het dierenadoptievirus besmet bent is het heel moeilijk om woord te houden.  Dus in februari zagen we Heraklis, een Engelse setter uit Griekenland voorbij komen op de sociale media. Heraklis stond op de site van www.dierenhulpzondergrenzen.nl en was zwervend door de straten, op het Griekse eiland Zakynthos gevonden. Uitgehongerd en ziek door Leischmania, blijkbaar zomaar op straat gezet.


We hoefden niet lang te denken of te overleggen. Het was meteen duidelijk dat we hem in onze roedel wilden opnemen. Dus contact gezocht met de stichting. Een telefonische intake vond plaats. Daarna een huisbezoek en toen dit beiden in orde was werd de adoptie in gang gezet. Fam. Deguelle wilde graag blijde rijder zijn en Heraklis, die we overigens KAJA gaan noemen,  voor ons ophalen in Baarn alwaar hij 26 maart aan zal komen via het wegtransport.

Bij aankomst van Fam.Deguelle met Kaja krijgen we te horen dat Kaja erg lief was tijdens de rit. :-)

We lopen eerst een klien rondje met Kaja en de rest van de roedel en gaan dan samen de tuin in. De kennismaking verloopt zonder veel commotie. Kaja wordt meteen geaccepteerd. Na een uurtje ligt hij binnen op de mat zijn gezicht al te wassen. Wat een scheet van een hond.

Hij was dan wel erg vermagerd in Griekenland maar daar is nu niets meer van te zien. Het gastgezin waarbij hij in Zakynthos verbleef heeft hem flink bijgevoerd. Hij is nu gewoon te dik. :-)

Als we 's avonds naar bed gaan kijkt Kaja wat de rest doet en gaat net als hen, rustig liggen. Hij geeft de hele nacht geen kik. Geweldig.

 Zie hier een filmpje van Kaja, een week na aankomst; https://www.youtube.com/edit?o=U&video_id=keOOGCCOjFY