Bezint eer ge begint..aan een trouwe viervoeter.

Waar je mee opgroeit…

Als jongentje ben ik opgegroeid met de herdershond Rocco. Toen ik geboren werd, was Rocco ½ jaar oud, en ik wist dus niet beter of een hond hoorde bij het gezin.

 + 1988-1989

Rocco (1977-1991) bleef over uit de periode waarin vader de hondensport bedreef. Toen Rocco 13 ½ jaar was, was hij zo hoogbejaard dat er besloten werd om hem te laten inslapen. Een nieuwe hond kwam er niet meer in ons gezin. Mijn vader had het in de toekomst druk met de duiven, moeder was inmiddels wat minder goed ter been en mijn broer en 2 zussen gingen zowat om de beurt de deur uit, getrouwd en wel. Ik als nakomeling was druk met andere hobby’s. Rocco heeft er echter wel voor gezorgd dat ik me voor had genomen, dat ik, eenmaal op eigen benen, weer voor een hond zou kiezen. 

Huisje, bio, beestje.

Inmiddels zijn we 19 jaar (2008) verder. Clarina heeft altijd al konijnen gehad. Toen we bij elkaar kwamen, had Clarina 6 konijnen en twee chinchilla’s. Naderhand hebben we samen nog 3 Cavia’s een thuis geboden en ook 3 kippen opgevangen. Allemaal dieren die niet meer in het plaatje passen van een gezin, of waarvan het kind er toch niet meer naar omkijkt. Zo komen ze dus bij ons in de opvang. Ook Clarina heeft altijd al een hond willen hebben, maar dit was er tot nog toe niet van gekomen. In de tijd dat wij nu samen zijn hebben we het er wel vaker over gehad, en door toeval is het er eerder van gekomen dan gedacht.

Het verhaal van onze zwart-witte uit het asiel.

Het is begonnen met een grote beurt voor de auto. We kregen op vrijdag 8 augustus (“08) bericht van de autogarage dat de auto klaar was en dat we deze konden komen ophalen. Toen we daar kwamen was het personeel in rep en roer. Ze hadden een Huskyteefje gevonden. Deze was vastgebonden aan een lantaarnpaal. De dierenambulance heeft de hond naar het asiel in de buurt gebracht. We zouden de hond graag een thuis gegeven hebben en na een drie dagen, serieuze, bedenktijd zijn we gaan kijken of deze Husky nog in het asiel zat.

Toen we op maandag in het asiel kwamen was iemand ons al voor geweest en deze had de hond gereserveerd.Omdat we ons al helemaal hadden ingesteld op het nemen van een hond, zijn we vervolgens in enkele hondenasielen gaan kijken. Uiteindelijk zagen we in het derde asiel een grote zwart witte hond die ons erg aansprak.

De hond lag in een hoek van de hondenren. Hij lag duidelijk weg te kwijnen. Het asiel wist te melden dat Jesse al een half jaar bij hun in het asiel zat. Hij kwam in het asiel terecht vanuit Spanje. Een stichting, die zich inzet voor de opvang van mishandelde honden, had enkele tientallen honden naar Nederland gebracht. We hebben Jesse mee naar huis genomen.

In het asiel zei men dat hij een soort setter was. Het maakte ons verder niets uit, als wij hem maar en goed tehuis konden geven, want we vonden het zo’n schatje.

Ik ben naderhand wel in allerhande hondenboeken gaan zoeken, want ik wilde toch meer ontdekken over de kenmerken van onze Jesse.We kwamen er al gauw achter dat hij geen setter was. Duidelijk was wel dat hij kenmerken van een jachthond had, via de Engelse Setter, Gordon Setter, etc. kwamen we uit bij de Drentse Patrijs en de Pointer. Geen van alle waren zwart-wit. Dus ging ik op zoek naar een zwart-witte jachthond en ik kwam uit bij een Grote Münsterlander.  Dus sinds 12 augustus 2008 hebben wij een hond die bij benadering lijkt op een Grote Münsterlander.

Jesse blijkt inderdaad een rotleven achter de rug te hebben. Dat is, jammer genoeg, makkelijk af te leiden uit zijn gedrag.Hij was bijna voor alles bang. De eerste 2 a 3 weken stond hij thuis altijd bevend, met de staart tussen zijn achterpoten, in een hoekje.Vooral als we ’s morgens beneden kwamen, was hij doodsbang. Eten deed hij met moeite. (Hij woog 21 KG toen we hem wogen, terwijl aanverwante jachthonden tussen de 27 en 30 KG zouden moeten wegen).Bij iedere hap uit de voerbak keek hij schuchter achterom, met zijn staart uiteraard tussen zijn benen. Waarschijnlijk bang voor een klap of stomp.  Kwam er tijdens het wandelen een tegenligger in de vorm van een andere hond of mens, dan wilde hij alleen maar weg. Hij trok en sprong dan alle kanten op.

Februari 2009, zo’n 6 maanden verder, is Jesse een stuk gegroeid in zijn zelfvertrouwen. Thuis is bijna niets vreemds meer aan zijn gedrag te merken. We leren hem nu spelen met speelgoedzwijntjes die knorren, of het ophalen van een tennisbal of touw. Ook dit kon hij absoluut niet. Met veel geduld en respect voor zijn eigenheid hebben wij zijn vertrouwen al voor een groot deel weten te winnen. Nu kwispelt en springt hij als we thuis komen. Jesse is een geweldige lieverd.

Het is duidelijk dat met geduld en respect zeker nog vertrouwen terug te winnen is, bij een hond met een trauma, opgelopen door bijv. mishandeling.

Hoe jonger de hond, hoe meer kans dat hij zijn trauma weet te overwinnen. Toen we Jesse op hebben gehaald zou al 4 ½ jaar zijn. Nu in Februari ’09 is hij dus zo’n vijf jaar, en wat heeft hij al een vooruitgang geboekt. Het is heerlijk om te zien wat hij allemaal, langzaamaan weer terugwint aan vertrouwen, gevolgd door nieuw zelfvertrouwen.  

Bewustwording.

Er zijn op de wereld te veel honden zonder een goed thuis. Veel broodfokkers klooien maar wat aan. Puppies gaan als zoete broodjes over de toonbank. De kindjes willen een snoezig bolletje en ouders bieden geen weerstand. Het gevolg; na een jaar is het snoezige ervan af en het kind kijkt er niet meer naar om wegens andere interesses.Ouders willen er ook liever niet voor zorgen, want het kind wilde de hond. Dan moet de hond maar naar het asiel.

Blijkbaar maken veel mensen geen goed overwogen keuzes. Vaak wordt een huisdier gezien als een hebbeding. Het lijkt wel alsof ze niet zien dat hun dier een wezen is. Als het even niet meer in hun straatje past, moet de hond het veld ruimen. Hoe vaak hoor je niet, dat een hond in het asiel is gekomen, omdat bij de vorige baasjes een kind op komst is? Mijn maag draait altijd om als ik dat hoor. We kwamen laatst ook weer iemand tegen die een hond uit het asiel had gehaald. De reden dat die daar terecht was gekomen, was ook de komst van een kind, en dat na 8 ½ jaar. Hoe kan iemand een hond na zo’n lange tijd wegdoen? Het zou niet in me opkomen.

Toekomstige ouders, en ouders van het moment moeten bewust omgaan met de keuze van het nemen van een hond. Denk vooruit. Wilt je kind een hond en sta je dit toe, ben dan ook bereid om de zorgen en verantwoordelijkheid voor de hond mee te dragen, want het is goed mogelijk dat het kind de interesse verliest. Een hond wordt toch al gauw zo’n 9 a 10 jaar. Ik hoop dat ouders er bij stilstaan, dat als hun kind met 12 jaar een hond wil, dat de hond dan nog steeds in het gezin zal zijn, als de zoon of dochter uit huis gaat om bijvoorbeeld te gaan studeren.

Onbegrip en ergernis.

In een van de uitgaven van het tijdschrift “ONZE HOND” las ik een interview met een bekende Nederlander.(Een ambassadeur van Dutch puppy nota bene.)Toen ik iets verder in het stuk kwam verslikte ik mij even. Het zou kunnen zijn dat ik het verkeerd heb begrepen, maar ik ergerde mij enorm.Er stond het volgende, en ik citeer: ”…Maar in feite houd ik van alle rassen. Alle honden, behalve die arme stakkers die getraumatiseerd zijn, geven hun baas onvoorwaardelijke liefde. Fantastisch, toch?”…

En even verderop in de tekst, … :” Het liefst zou ik nog 2 pups of 1 hond uit het asiel nemen,….”

Waarom 2 pups, is de vraag, waarom niet gewoon 2 honden uit het asiel. Als je dan toch ambassadeur van DutchyPuppy bent.  Als mensen dit citaat in dat interview lezen, wat zullen ze dan denken over honden met een trauma??

Wellicht dat je daar geen liefde van krijgt en laat die dus maar zitten??

Nou zijn mijn vragen: ”Moet je liefde krijgen van een hond?”  “Is dat de reden waarom je nou een hond neemt?” “Kun je niet beter een hond kiezen juist om hem/haar liefde te geven?”

Op hoop van zegen.

Ik hoop dat Jesse, Clarina en ik, door middel van dit artikel een beetje kunnen bijdragen aan de bewustwording van mensen, m.b.t. de aanschaf van een hond(en andere huisdieren). Ben je bewust van waar je een hond koopt, van wie je een hond koopt (niet van broodfokkers) en vooral de reden waarom je een hond koopt. Houd rekening met de toekomst, en de tijd die een hond in je gezin zal doorbrengen.

Misschien is deze leuze op bumperstickers hier van toepassing:’A dog is for life, not just for chistmas!”

Met vriendelijke groet, en een trouwe poot van Jesse.

Rene Kamps en Clarina Werry, Heerlen  

Onze 2e hond; Beatriz/Bente

(We schrijven 10 mei 2009;)

Na weken van denken, wikken en wegen hebben we besloten om een tweede hond te nemen als maatje voor onze Jesse.   Jesse is afkomstig uit Spanje, hij was erg angstig en bang voor iedereen die we tegen kwamen op straat tijdens de wandelingen.

Nu Jesse 10 maanden bij ons is, hebben we dus het besluit genomen om een tweede hond erbij te nemen.

We hielden de verschillende sites van stichtingen die zich inzetten voor de buitenlandse, getraumatiseerde honden al een tijdje in de gaten. We waren op zoek naar een teefje, met karaktereigenschappen die tegemoet zouden kunnen komen aan de gedragingen van Jesse, zodat hij kan leren van de tweede hond.

Opeens was daar op de site van een SOS-strays, de foto die mij deed smelten, de tekening van de “kopstudie” leek precies op Jesse. Meteen aangeklikt en de eerste info over Beatriz, zoals ze in Spanje heette, gelezen. Er was nog niet veel over haar bekend, alleen dat ze pas enkele dagen geleden in België was gearriveerd, in Herselt, bij adoptiemoeder Carine

Ik heb overlegd met Clarina, ook zij vond Beatriz meteen erg leuk. (Alle honden zijn leuk, maar we moeten een keuze maken).Snel zochten we contact met Willie, zij was in eerste instantie contactpersoon voor Beatriz.

Omdat Beatriz pas hier was, was nog te weinig bekend over haar, we moesten nog een paar dagen wachten totdat Carine meer inzicht had in het gedrag van Beatriz om zodoende een “profiel adoptant” op te stellen.

We hielden de eerstvolgende dagen de site in de gaten en opeens was er informatie bijgewerkt. Wij lazen het aandachtig en waren verheugd met het opgestelde profiel, wijzelf vonden dat Jesse en wij voldeden aan dit profiel.  Dus snel weer contact gezocht, zowel via mail als telefonisch. We maakten vervolgens een afspraak om te gaan kijken in Herstel, België. 

 

Zaterdag 30 mei 2009

Na een rit van bijna 2 uur, waarvan we 45 minuten in de file stonden, kwamen we aan bij Carine. Zij woont geweldig, afgelegen in een stukje bos in een woning, die eigenlijk bedoeld is als zomerverblijf. Carine blijft er het hele jaar door. Ze is eigenaar van het perceel en ze leeft er met en vooral voor de honden.

Op het moment van aankomst maken we kennis met haar, haar partner en de 12 honden die nu bij haar verblijven. We worden hartelijk ontvangen door blij geblaf van alle viervoeters en door Carine en haar partner zelf. We herkennen Beatriz meteen, ze is precies zoals op de foto’s.

Jesse is natuurlijk met ons mee, het is net de bedoeling om te kijken of er wel een match tussen de twee is. Als we dus uit de auto komen en bij het hek komen wil Jesse weg, hij bokt een beetje achteruit, zoals hij dit nog steeds doet bij situaties waarin hij bang is.  Het vele geblaf en de vreemde mensen achter de poort zijn voor Jesse bedreigend, maar omdat zijn vrouwtje en baasje meegaan door de poort, gaat hij, met de staart tussen zijn benen, toch mee.

 

De andere honden besnuffelen Jesse even en laten hem dan met rust. Beatriz snuffelt net iets langer en Jesse geeft haar direct een snauw, hiermee weet ze even genoeg en gaat ze verderop rustig liggen. Jesse gaat met ons mee en neemt plaats onder de tafel, waar we gaan zitten.

Carine maakt koffie en we worden getrakteerd op gebak. We praten over de geweldige locatie die ze hier bewoont met de honden.

Even later komt Beatriz bij ons snuffelen en ze had graag wat aandacht. Ze blijkt een echte knuffelkont.

In totaal duurt ons bezoek zo’n kleine 3 uurtjes, in deze tijd praten we over de honden, over de situaties in het buitenland, de verschillende karakters van Jesse en Beatriz, Carine maakt de papieren in orde en vertelt ons over de afspraken die er zijn m.b.t. adoptie van een hond etc.

Voordat we vertrekken kunnen we via de laptop de chip van Beatriz laten registreren op onze naam bij de NDG.

Als dit alles geregeld is mogen we Beatriz meenemen. Ze springt tegen Clarina op, en dan tegen mij en dan weer tegen Carine. Ze lijkt blij en verdrietig tegelijk. Carine geeft haar aan ons mee met de woorden “Zorg goed voor mijn kindje”. Ik schiet vol met tranen.

Clarina gaat met Jesse en Beatriz op de achterbank in de auto zitten. Dit lijkt Carine en ons beter, zeker voor het eerste stuk van de rit. De autorit verloopt voorspoedig, we schieten lekker op. Aan onze kant van de weg is nu geen file, wel nog steeds aan de andere kant. Beatriz en Jesse liggen achterin al gelijk te slapen.

Omdat ze lekker liggen besluiten we in een keer naar huis te rijden en Clarina blijft achterin, ze kroelt beide honden, ze zijn beide hartstikke suf. Als we thuis komen, gaan we via de achtertuin naar binnen, Jesse eerst, daarna Beatriz. We hebben haar Bente genoemd. We laten Jesse en Bente samen in de tuin snuffelen, Jesse amuseert zich met de kippenpoep die hij vindt en Bente kan nu de geurtjes opsnuffelen  van haar nieuwe tuin en thuis. Wij vullen in de tussentijd de drinkbakken met vers water.

Voor het eerst samen in de tuin.

Op het moment dat ze samen uitgesnuffeld zijn staan ze aan het poortje te wachten.

We laten ze naar het tweede deel van de tuin en door naar binnen, Jesse mag eerst, Bente volgt vrolijk. Ze loopt door de kamer en snuffelt wat rond, vervolgens komen ze beide weer naar buiten. We geven ze een koekje. Jesse “moet” laten zien wat “zit” is, bij Bente proberen we ook voor de grap even. De eerste keer lukt het  (natuurlijk) niet. Na nog wat vrij geloop in de tuin gaan beide honden rustig liggen in de tuin. Wij drinken rustig wat thee en genieten van het feit dat we nu twee honden hebben, en hoe rustig de eerste ontmoeting is verlopen. We praten na over de rit, de ontmoeting en mooie woonsituatie van Carine en haar honden.

Vervolgens gaan we wandelen met de honden, we roepen ze bij ons en geven ze een koekje op het moment dat ze komen. We proberen het “zit” nog eens met Bente, omdat Jesse zo ook zijn koekje krijgt. Na 3 keer proberen gaat Bente zitten en neemt ze gretig het koekje. Ze gaat meteen weer opnieuw zitten en ze mag nog een koekje, wat een slimme meid.

Ook het tuigje laat ze zich wederom (in België ook al) met gemak omdoen. We gaan door het huis, Jesse voorop, via de voordeur naar buiten.

Bente blijkt op het eerste gezicht voor niemand bang, ze wil op alle mensen af die wij tegen komen. Ook de honden van andere mensen worden snel besnuffeld en van boven tot onder onderzocht door haar. Jesse, die altijd bang is voor tegenliggers, blijft ook nu op de achtergrond.

Wat dit betreft kan Jesse dus nog veel gaan leren van Bente, wat ook beetje onze bedoeling was natuurlijk.

Deze eerste wandeling plast Bente wel enkele malen maar poepen doet ze niet. Wat opvalt is dat ze nerveus reageert op zware geluiden van bus, vrachtwagen of scooters. Haar staart houdt ze dan tussen haar benen., ze springt dan tegen ons op, en zoekt troost of steun. Een tweede aparte gedraging is het ruiken aan haar geslacht. Als ze op de grond een spoor ruikt van een andere hond, snuffelt ze vervolgens ook aan haar eigen geslachtsplekje, voor ons een vreemde doch, grappig uitziende gedraging.(We vragen ons wel af waar dit vandaan komt, of wat het betekend).

De wandeling verloopt verder uitstekend.

Weer thuis knuffelen we met beide honden. Als we Jesse als eerste knuffelen en Bente er ook bij komt begint Jesse te grommen, hij is wat jaloers. Als Bente toch doordramt krijgt ze ook een snauw. Hier blijft het gelukkig bij. Wij negeren het verder. Dit moeten ze zelf uitzoeken.

We gaan zelf aan de gang met onze dagelijkse bezigheden, ik ga de kippen, konijnen en cavia´s verzorgen en Clarina gaat koken. De honden liggen beiden rustig in de tuin. Als het eten klaar is gaan we aan tafel. Jesse kent het ritueel. Liggen in de mand of op de mat en wachten tot de baasjes klaar zijn. Bente komt eerst aan tafel staan kijken. We zeggen af en negeren haar verder. Ze snapt vrij snel dat ze niet hoeft te bedelen, zoals Carine ons overigens ook al vertelde.

Na het eten maak meng ik de restjes altijd met harde hondenbrokken, Jesse staat dan naast me te springen, nu vergezeld door Bente. Als het mengsel klaar is begint Jesse meteen te eten. Bente reageert niet op haar eigen bak, maar gaat bij Jesse kijken, en krijgt een grom te horen. Haar bak staat twee meter verder naar rechts, daar gaat ze wel een kijken maar loopt dan weer weg.   We zetten de bak om de hoek zodat Jesse haar niet ziet, en zij Jesse wel in de gaten kan houden. Dit heeft wel effect en ze eet een beetje, dan loopt ze een rondje en eet nog wat. Ze neemt eerst de brokken uit de bak en legt ze op de grond om ze vervolgens op te eten. Met wat gehannes en veel aanmoediging van Clarina eet ze het meeste ervan op. Ik houd Jesse in de gaten en doe de afwas.

We zijn blij met de portie die Bente dan toch de eerste dag al gegeten heeft, ze is erg mager en mag wel wat bijkomen. Gelukkig valt dit magere niet zo op door haar mooi getekende, lange vacht.

Na het eten moeten en mogen de honden nog wat rusten en daarna gaan we aan een avond wandeling beginnen. We kiezen ervoor om richting een omheind gebied te gaan. Hierin kunnen we ze samen los laten lopen, ze kunnen hier namelijk niet weg.

Ik ren samen met Jesse en Bente door het hoge gras van het uitrengebied en ze amuseren zich kostelijk. Als ikzelf moe gerend ben ga ik bij Clarina zitten op een grote boomstronk, zij heeft ons vreugdevol gadegeslagen. Ik zit nog maar net of Bente en Jesse komen naar ons toe gerend. Ze krijgen beide een koekje en ze vleien zich in het gras naast ons neer. Als we ze knuffelen en Bente weer korter bij Jesse komt gromt hij weer even, maar daar blijft het bij.

Als we richting huis wandelen merken we dat het al na 22.00u is, we waren de tijdsgeest helemaal kwijt. We hebben zelfs onze favoriete zaterdagavond  TV programma´s gewoonweg vergeten. Moe maar voldaan door deze enerverende dag gaan we allen slapen.

De luikjes voor de ramen van de huiskamer gaan dicht en over de bank gaat een hoeslaken, dit is iedere avond zo en Jesse mag dan op de bank. Bente natuurlijk ook, maar ze blijft in haar mand, waar ze op haar rug met haar pootjes in de lucht in ligt.

Zondagmorgen 31 mei 2009

Op zondagmorgen komen we beneden, de nacht is rustig verlopen. Jesse ligt nog steeds op de bank en Bente ligt nog in haar mand. Als ze ons zien, springen ze op en komen naar ons toe. Bente laat haar tanden zien en trekt haar tandvlees op, ze niest en piept van opwinding. Dit is het “lachen” waar Carine het over had. De opgetrokken lippen op zich zien er best angstaanjagend uit. We zien echter dat Bente er geen kwaad mee bedoelt, en dat ze gewoonweg heel uitbundig is.

Nu gromt Jesse niet als Bente en hij tegelijk geknuffeld worden, hij is blijkbaar zelf te blij dat we hen begroeten. We zetten de achterdeur open, ik ga de kippen, konijnen, en cavia’s hun voer brengen en Bente en Jesse snuffelen wat door het eerste deel van de tuin. Clarina zet intussen koffie.

Als wij even later aan de koffie zitten, en Jesse intussen weer rustig op de mat in de huiskamer ligt rent Bente naar buiten en doet haar grote behoefte. Ze is dus zindelijk, ze poept niet in huis.

Voor de rest van deze dag gaan we veel wandelen. Na de eerste wandeling, de ochtend wandeling, gaan we ontbijten en als wij ons buikje vol hebben krijgen de honden hun brokken, gemengd met gekookt ei. Bente is wat nerveus, loopt naar haar bak, grijpt wat brokken eruit en gaat bij de bak van Jesse kijken. Ze loopt weer naar haar eigen bak , pakt daar nieuwe brokken uit en gooit deze op de grond. Ze eet deze van de grond op en “controleert” weer hoe ver Jesse is (of waar Jesse is).

Uiteindelijk eet ze bak best ver leeg, al is het via een omslachtige weg van eerst op de grond leggen en het dan van de grond eten.

De verdere wandelingen van vandaag verlopen allemaal goed. Jesse lijkt het goed te accepteren dat er een tweede hond is en Bente wil alles ontdekken. Geurtjes, voortuintjes, tegenliggers in de vorm van mens en hond, alles wordt enthousiast begroet.

We merken wel weer dat ze bang is voor harde geluiden van langskomend verkeer bijvoorbeeld. Ook haar conditie is niet al te best, ze gaat na een 20 minuten langzamer lopen en hijgen.Wel begrijpelijk overigens als je in Spanje in het asiel maar 10 minuten per dag de kans kreeg om even uit je kennel te komen. En in plaats van dan de ruimte te benutten sprong ze tegen de verzorger aan om wat genegenheid te krijgen in de vorm van een kriebel en aai. (voor zover het verhaal over haar bekend is).

Gelukkig wandelen wij veel met de honden, en als Bente een goed gaat eten en dus weer op krachten kan komen, zal haar conditie ook weer vooruit gaan, daar zijn we niet bang voor, want zo was het ook met Jesse toen we hem pas hadden. (Hij was ook veel te mager, toen 21 kg, nu 26 kg , wat volgens de dierenarts nu zijn ideale gewicht is, en logischerwijze krijgen onze honden alleen biologisch-vegetarisch voer)

Zindelijk

Het eten blijft deze eerste dagen ongeveer hetzelfde ritueel, paar brokjes pakken, ermee weglopen of uit de bak laten vallen en ze dan van de grond opeten. Nog even bij Jesse kijken etc.. erg grote porties eet ze nog niet.

Pas op de dinsdagavond lukt het om Bente buiten de deur te laten poepen. Ze heeft in de tussentijd steeds netjes in de tuin gepoept, maar ze moet ook leren om buiten de deur te poepen, want volgende week moeten we weer gaan werken, en dan kan niet de hele dag de deur open staan. Vandaag op dinsdag hebben we dus extra de deur dichtgehouden om ervoor te zorgen dat Bente niet tussendoor naar buiten kan, en dus gebruik moet maken van een van de wandelrondes om haar behoefte te doen.

De ochtend ronde levert niets op, behalve enkele plasjes.

Ook in de middagronde doet ze geen grote behoefte, en dat terwijl ze gisteravond en vanmorgen redelijk goed heeft gegeten. Na de “extra” middagronde die we inlassen heeft ze nog steeds niets gedaan.

Rond acht uur ’s avonds begint ze rondjes te draaien in de kamer, ze loopt naar de achterdeur en maakt daar rondjes. Clarina en ik snappen wat er moet gebeuren, ik grijp het tuigje en roep Bente bij me, ze komt meteen en laat zich snel in het tuigje helpen. We gaan door de voordeur en na een kleine vijf minuutjes lopen aan de bosrand te zijn gearriveerd, hurkt Bente neer en doet ze haar grote behoefte. Ik prijs haar de hemel in met verrukte geluidjes, joepies en Jee’s en Bente is hartstikke vrolijk. Als mensen me zo hadden gezien, dachten ze vast dat ik ergens uit een tehuis ontsnapt was. (Er is immers zo’n tehuis hier in de buurt)

 De rest van de week begint Bente steeds beter te eten en aan het eind van de week eet ze een net zo’n grote portie als Jesse op. Wat een kanjer van een meid.

 “Alleen zijn” oefenen;     

Op de donderdag wordt het tijd dat we de honden eens een paar uur alleen thuis laten. Als we volgende week weer beiden aan het werk zijn moet ook Bente gewend zijn dat we weg zijn, en dat ze dan met Jesse, en Jesse met haar, het huis moet delen.We gaan vandaag 4 uurtjes weg. De luikjes gaan voor de ramen, het hoeslaken gaat over de bank en we vertrekken. We schuimen wat winkels af, gaan een naamplaatjes voor Bente bestellen etc..

Als we thuis komen ligt Jesse rustig op de bank en Bente ligt nog in haar mand. Naar ons idee zijn ze beide niet van hun plaats geweest. Alles is in orde. Keurig gedaan, ze krijgen beide een koekje.

Op de vrijdag gaan we boodschappen doen in Aken. Als we terug komen zijn onze viervoeters, 5 uur alleen geweest. Ook nu liggen ze beide nog rustig. Er is een verschil. Jesse ligt op de bank en Bente ligt nu in de mand van Jesse. Heerlijk om te zien dat het al zo goed gaat. In het weekend is het mooi weer en gaan we er weer veel op uit. We gaan verschillende malen naar de omheinde uitlaatgebieden waar Jesse en Bente los van elkaar, maar ook samen met elkaar, rondrennen.

Samen in de tuin relaxen is een van de activiteiten die we afgelopen week natuurlijk ook gedaan hebben en ook dit ging bijzonder goed. Met zijn vieren op het loungebed liggen, zonder gegrom zelfs, op een keertje na dan, omdat Bente wat te opdringerig was volgens Jesse, ging ook heel goed. Ze hebben zelfs zonder ons, samen tegen elkaar aan gelegen.

Pittig meiske.

We maken een sprongetje vooruit. Bente ontpopt zich inmiddels tot een pittig meisje. Ze is nu inmiddels zo’n 8 weken bij ons.Als we gaan wandelen blaft ze tegen de honden die we tegenkomen. Voor mensen is ze absoluut niet bang en ook aan de hardere geluiden die we tijdens de wandelingen horen is ze inmiddels gewend. Naderen we een brug waar auto’s overheen of onderdoor rijden, dan reageert ze wel nog angstig, maar ook dat gaat langzaam beter.

De band tussen Bente en Jesse is ook goed te noemen. In de uitlaatgebieden zoeken ze elkaar steeds op, zowel Jesse naar Bente toen, als andersom. Vooral het samen graven als ze een spoor van konijnen of mollen hebben gevonden vinden ze te gek. Het is heerlijk om te zien hoe ze elkaar volgen, en samen met de neus in de modder duiken. Jesse wordt ook duidelijk wat losser en misschien krijgt hij zelfs al wat meer zelfvertouwen doordat Bente erbij is gekomen. Dit was de eerste reden waarom wij gekozen hebben voor een tweede hond.

Het is nog niet zo dat Jesse ook naar mensen toe gaat, maar hij deinst niet meer zo heftig terug als eerder. Hij ziet van Bente dat zij gewoon naar mensen toe loopt en dat dat geen nare gevolgen met zich meebrengt. Jesse maakt wel al vaker aanstalte om ook heel even aan andere honden te ruiken die we tegenkomen. Iets dat hij eerder echt niet zou doen.Bente zelf blaft tegenwoordig tegen iedere hond die we tegen komen, het is een beetje asociaal en we proberen haar dan maar te negeren. Even afwachten of ze dat nog gaat afleren.

Thuis gaat het prima. Als we werken zijn liggen de honden op de bank en slapen ze zowat de hele dag. We hebben wel een buiten-brievenbus gekocht om dat we in eerste weken hadden gemerkt dat Bente wel blafte als de post door de voordeurklep werd gegooid.

Als we thuiskomen van het werk worden we met groot enthousiasme begroet. Jesse kwispelt en springt en Bente lacht haar tanden bloot, niest en snuift. Als ze niet tgenlijk met Jesse geaaid wordt begint ze jaloers te blaffen. Het is een mooi span die twee zeg. Vorige week waren we in het uitlaatgebied in welten.  Daar was het wel heel gezellig aldus Jesse en Bente. Op een gegeven moment was Jesse zich aan het rollen in het gras,.. tenminste… er lag alleen iets tussen het gras en Jesse, een dooie vogel. MMM… L’eau de duck. Toen Jesse eindelijk uitgetoileteerd was had Bente inmiddels spoor gevonden. Konijnenspoor wel te verstaan. Rennen en racen door het gebied. En uiteindelijk de bron gevonden van het spoor. Jesse was er ook als de kippen bij, en daar gingen ze, in de graafstand. Tussen de oude boomstronkenhoop was duidelijk het grote konijnenhol.

Jesse kan zijn lol op met graven en Bente rent om de stronken heen. Op een gegeven moment is Bente aan dezelfde kant van het hol waar Jesse aan het graven is. Bente kruipt langs Jesse en verdwijnt onder de grond. Over pittig gesproken, wat een meiske.

Onder de grond/tussen de boomwortels, horen we opeens een blaf van Bente, terwijl Jesse gewoon doorgraaft.

We horen en zien Bente niet meer, maar na een halve minuut (dat wel minuten lijkt te duren) komt Bente aan de andere kant van de boomstronken weer boven de grond uit. Gelukkig zonder konijn, maar wel vol modder en stof.

We besluiten nu toch maar om de twee jagers weer aan te lijnen en richting huis te wandelen want ze zijn helemaal vies van de modder, stof en andere vieze sappen van gras en l’eau de duck.

Thuisgekomen moeten de twee echt in bad. Ze zijn nog nooit zo smerig geweest, tenminste niet in de tijd dat ze bij ons zijn.  Jesse gaat eerst in bad, alhoewel hij niet onder de grond is geweest en de kortste haren heeft, is hij toch het smerigst door smurrie waar hij zo lekker in rond getold heeft.

Als ook Bente uiteindelijk in bad is geweest ontdekken we dat ze op haar flank een kale plek heeft. Waarschijnlijk heeft ze onder de grond ergens langs geschaafd, misschien wel op het moment dat ze blafte. Hoe dan ook ze is een pluk haren kwijt.

Aan het eind van de dag zijn de hondjes weer lekker zacht en schoon. Ze liggen moe maar voldaan in de mand. Wat een stel, het lijken de criminelen Bonny en Clyde wel.

 

De volgende update;

Bente de 3e maand bij ons;

We moesten afgelopen maand eigenlijk een update sturen naar de stichting SOS-strays. Omdat we 6 weken vakantie hebben gehad en in die tussentijd geen beschikking over internet hebben gehad is dit er niet van gekomen.

 We zijn in de tussentijd een weekje op vakantie geweest met de honden. We hadden een huisje gehuurd in de Belgische Ardennen. Volgens de advertentie met een geheel omheinde tuin van 10.000m2. we dachten dat het een te gekke gelegenheid zou zijn om de honden de tijd van hun leven te gunnen. Daar aangekomen bleek echter dat de omheining niet voldeed aan onze eisen.Jammer maar loslopen in de tuin was er dus niet bij. We hebben vervolgens de wandelschoenen maar aangetrokken en we zijn er veel op uit geweest de gehele week. Lange wandelingen, vele kilometers maar wel aan de lijn. Ook in de weilanden hier hebben Jesse en Bente flink gegraven, op zoek naar muizen en mollen. De “relatie” of band tussen de twee is perfect te noemen. Er is eigenlijk geen afgunst of jaloezie meer. Ze eten en drinken zelfs uit dezelfde bak als het moet, met hun snuiten tegen elkaar.

 Bente blijkt ook een echte waakhond te zijn. Denkt ze onraad te merken dan slaat ze aan. Blaffend probeert ze het “dreigende gevaar” weg te jagen. Als ze thuis de poort van de overbuurvrouw hoort slaat ze aan en zelfs op vakantie als ze het grind op het grindpad hoorde kraken door een passerende Auto, sloeg ze aan.

 Loslopen 

De laatste twee weken zijn we bezig om Bente het vertrouwen te geven om los te lopen buiten een omheind uitrengebied. We weten inmiddels dat Bente een heuse jachthond is en dat ze sporen wil volgen, dus proberen we het loslaten in omgevingen waarvan wij denken dat weinig sporen van konijnen e.d. zijn.

Afgelopen wandelingen hebben we een extra zak hondenkoekjes meegenomen voor onderweg om Bente zodoende extra te belonen. We hebben eerst zo’n 50 meter geprobeerd, daarna 100 meter  en vandaag zelf zeker 500 meter en dat zonder koekjes. Het ging heel goed en Bente kwam meteen terug toen ik haar riep.   Elke keer weer.                             

Alleen thuis

Op momenten dat de honden alleen zijn, ‘s nachts en als wij werken zijn, blijven ze rustig slapen, op de bank of in hun mand. Bente ligt vaak op haar rug met haar poten in de lucht te zwaaien, een leuk gezicht.Als we weggaan vullen we de drinkbakken, maar als we thuiskomen zijn de bakken nog steeds even vol. Ze komen niet aan spullen of iets dergelijks. Ze zijn gewoonweg super lief.Volgens ons staan ze niet eens op overdag.

Als we thuis komen worden we nog steeds vol enthousiasme begroet. Bente nog steeds snuivend, niezend en blaffend, met een brede glimlach. Een fraai gezicht!.

Jesse; Medio november 2009

We hebben Jesse nu 1 jaar en 3 maanden. Toen we Jesse uit het asiel haalden wisten we waar we aan zouden beginnen wat betreft het in huis halen van een hond. 3 keer per dag uit, en natuurlijk langer dan 3 x vijf minuten, wandelen met hem in weer en wind, in de vroege morgen voordat we naar het werk moeten (dus eerder opstaan), ’s avonds als je na het TV kijken al begint te doezelen nog de eventuele vrieskou of de regen in.. Hondenbelasting, hondenvoer, hondenverzekering dus extra kosten en alles wat er bij komt kijken..

Wat wij niet wisten was het feit dat Jesse een enorm traumatisch verleden bleek te hebben.

In het asiel wisten ze niet veel van zijn afkomst. Al bleek later dat hij afkomstig is uit Spanje, zoals in eerdere stukken tekst op deze site al te lezen is.

Hij heeft in Nederland een half jaar in het asiel gezeten en in de tussentijd heeft een mevrouw hem nog 4 dagen in huis gehad, maar hem terug gebracht naar het asiel omdat “er geen vuur in hem zou zitten”, aldus die mevrouw. Ze zou nog een aantal keren tegen hem geschreeuwd hebben maar hij werd daar niet “vuriger” van……. Gek he?

Je hebt al kunnen lezen dat Jesse in februari 2009 al veel vooruitgang had geboekt. Dit terwijl hij toch al ongeveer 5 jaar was. We hadden hem toen een half jaar.

Eind mei 2009 kwam onze Bente erbij. We hoopten dat Jesse zich een beetje aan haar zou optrekken. We hadden goed gezocht naar een teefje dat de tegengestelde gedragskenmerken van Jesse had om hem zodoende te laten ontdooien.

Al gauw merkten we dat dit een gouden greep was en dat Jesse wat losser werd door het “vrijere” karakter van Bente.  Nu het tweetal zo’n half jaar samen is, zien we steeds meer vooruitgang bij Jesse.

Het afgelopen weekend hebben we weer enkele extra knappe dingen van Jesse gezien. Ik  vond het daarom tijd worden om even deze kleine update te schrijven.

Zaterdag (21 nov ’09) tijdens de ochtendronde kwamen we een mevrouw tegen met een klein hondje. We raakten even aan de praat over de honden. Waar Jesse dan normalerwijs de lijn zolang mogelijk zou trekken om zover mogelijk van een onbekende persoon te blijven, bleef hij nu gewoon staan. Zelfs zijn staart bleef omlaag hangen, terwijl hij die anders tussen zijn benen zou steken.  Hij kwam gewoon kort bij ons allen staan. Bente snuffelde aan de jaszak van de vrouw. Drie maal raden waarom. Toen de mevrouw een koekje tevoorschijn haalde ging ook Jesse met zijn snuit naar de mevrouw. Hij nam zelfs het koekje van haar aan.

Bente was ook lief voor het kleine hondje. Meestal blaft ze andere honden af omdat ze jaloers is. Dit keer besnuffelde ze het hondje van boven tot onder en liet het er verder bij.

Bij de middagronde van zaterdag kwamen we een meneer en mevrouw tegen met een Friese Stabij. Toen we Jesse nog niet zo lang hadden (en Bente nog helemaal niet) was ik deze mevrouw al eens tegen gekomen. Ze vroeg toen waarom Jesse zo bang was.

Nu vroeg ze of het die hond was die in het begin zo bang was en ze gaf Jesse een compliment omdat hij nu zo mooi erbij bleef staan, zelfs nu we toch met 4 mensen bij elkaar stonden. Aan Jesse was niets te zien van zijn nare verleden. Pas op het moment dat de meneer een stap richting Jesse deed en hem wilde aaien vond Jesse het genoeg en stapte hij achteruit. We zijn toen met z´n vieren de straat afgelopen, de honden gemoedelijk naast elkaar. Heerlijk!

Tijdens de zondagochtendwandeling kwamen we eerst 2 border collies tegen die reuze enthousiast richting Jesse en Bente kwamen gerend. Bente blafte niet,.. “fijn zo, goed zo meisje!!” opeens toch een grauw,.. Het was Jesse, vol bravoure, hij was er niet van gediend”.

Verderop op de route kwamen we mevr. Erens tegen met haar golden retriever Gwen. Ze glunderde al van verre. Toen we elkaar kruisten zei ze dat duidelijk te zien was dat Jesse veel vooruitgang had geboekt. Ze meende, net als wij, dat dit deels aan de komst van Bente te danken is. Wij zijn er ook zeker van overtuigd, dat Jesse al veel van Bente geleerd heeft .

In de middagronde rond het stuwmeer, raakten we aan de praat met een mevrouw met een kleine Münsterlander. Ook nu bleef Jesse er gewoon bij staan en niemand zou ooit denken dat het hier om een getraumatiseerde hond gaat .

Bente was net lekker los aan het rennen, snuffelend langs de waterkant, eendjes opjagend. We riepen haar terug zodat ze zich even zou melden. Ze krijgt dan meestal een koekje (we zijn nog aan het oefenen met loslopen). Ook Jesse en de Münsterlander krijgen natuurlijk ook een koekje van ons. Vervolgens laat  Jesse zich ook aaien door deze mevrouw. Wat heeft onze kerel een knap weekend!

Bente’s zondagmiddag-sopje

Enkele tientallen meters verder blijft Bente speuren langs de waterkant. Op een gegeven moment is ze toch wel een heel eind de struiken in, en we zien haar tussen de gewassen ploeteren. We roepen haar terug. Het duurt even voordat ze de weg terug vindt. Ze duikt onder de prikkeldraad door en we houden ons hart vast, in de hoop dat ze niet blijft hangen.

Ze heeft tot aan haar buik in de blubber, zeg maar slijk, gehangen. Ze is zwart als inkt. Haar poten en haar buik stinken enorm naar riool, moeras,  gier en alles tegelijk. Ze krijgt natuurlijk snel haar koekje maar ik laat haar niet tegen me opspringen. Clarina en ik kijken elkaar aan, we moeten beiden lachen. Een paar met 2 honden komen ons tegemoet, “Dat wordt in bad”, menen zij.

Precies wat wij denken. We lopen gauw door naar het “strandje” enkele meters verder. Het water is ijskoud, maar ik sop haar poten en buik zo goed mogelijk af.

Het water dat eraf druipt lijkt wel inkt, behalve dat deze ‘inkt’ enorm meurt. De handdoek die standaard in onze rugzak zit komt nu weer goed van pas. Zelfs na het afspoelen, kleurt de handdoek tijdens het afdrogen, koolzwart.

Als we thuis komen toch maar een echt sopje maken met hondenshampoo.

Na een sterk weekend voor Jesse en een sponsbad voor Bente kunnen de hondjes weer lekker rusten in hun lekker warme manden.

Update Jesse en Bente;  31 januari 2010


Jesse

De laatste maand is Jesse weer een stuk vrijer geworden in zijn doen en laten. Als we aan wandelen loopt het steeds vaker en langer te kwispelen. Hij is niet meer zo bang tegenover mensen in het algemeen. Met mannen blijft hij weliswaar wat moeite houden, maar ook dit gaat stukken beter.

Als we een praatje maken met mensen, blijft Jesse tegenwoordig gewoon staan en een enkele keer is hij bij een mannelijk persoon zelfs nieuwsgierig en wil hij soms wel eens proberen te snuffelen.

Tegenover vrouwen is Jesse veel zelfverzekerder geworden. Het is nu zelfs zo dat hij gewoon op vrouwen toe loopt, zeker als de mevrouw in kwestie een tas of plastic zak in haar had heeft, gaat hij er gewoon op af.

Deze week sprong hij zelfs op, met zijn voorpoten de lucht in, richting een mevrouw die de restafvalcontainer buiten ging zetten. Een dag ervoor duwde hij zijn neus tegen de handtas van een mevrouw toen we haar passeerde op een zebrapad. De mevrouw kon er gelukkig mee lachen.

Bij deze kleine dingen, die voor andere honden misschien heel normaal of zelfs wat  ondeugend zijn, zijn wij bij Jesse gewoon apetrots. Dit was anderhalf jaar geleden ondenkbaar voor ons geweest. Jesse was immers bang voor zijn eigen schaduw.

 

We hopen dat Jesse nu geen terugval meer krijgt, zoals eerder wel af en toe het geval is geweest,  en dat hij steeds stabieler wordt. Het mooie voor Jesse is dat mensen die we regelmatig tegen komen ook zien dat het beter met hem gaat.

Een mevrouw zei deze week nog: ”Hij is echt aan het ontdooien, he?” Jesse liet zich zelfs even aanhalen door haar, ook al was het maar een fractie van een seconde.

 

Ook in huis is verandering te zien. Jesse ‘leert’ een hoop van Bente. Als wij bijna klaar zijn met eten komt hij bij tafel staan, en soms legt hij dan zijn poten op tafel. Dat deed/durfde hij eerder nooit, en dit is echt iets dan hij van Bente heeft afgekeken.

Ook na het eten , bij het aanrecht, springt hij op, en leunt hij met beide poten op het aanrecht. Afgelopen weekend, heeft hij voor het eerst een hondenbrok uit de bak ‘gepikt’ terwijl ik het voer klaarmaakte.. Stout? …. Nee, Jesse kan in onze ogen niet stout zijn, alleen maar ‘beginnend ondeugend’. Als de info die we ooit kregen klopt, dan zou Jesse nu in februari 6 jaar worden. Als een hond op deze leeftijd nog moet leren om ondeugend te worden, dan zal hij het stadium “stout” wel nooit meer halen.

 

Bente


Bente blijft vrij gevochten. Zij is overigens wel duidelijk ondeugend, en af en toe ook echt stout. Jaloers bovendien. Bij het wandelen gaat het er als volgt aan toe;

 Komen we een hond tegen dan zal ze deze 9 van de 10 keer besnuffelen, die ene keer negeert ze de hond volkomen. Van de 9 andere keren zal ze 2 keer van een afstand al beginnen te blaffen.

3 keer zal ze de andere hond eerst helemaal besnuffelen en daarna blaffen. Die andere 4 keren zal ze alleen snuffelen en verder niets doen,…totdat Clarina of ik die andere hond gaan aaien, dan komt de jaloezie om de hoek kijken en begint ze toch te blaffen.

 

Het loslaten;

Dit ging zo goed, totdat Bente dacht: “Het gaat zo goed, laat ik maar wat verder weggaan en zelf bepalen wanneer ik terug kom”. Dat vonden we toch wel stout, dus we proberen het wel nog, maar op terrein waar ze bekend is, neemt ze de benen en blijft ze langer weg dan wij wensen. Dus dat wordt weer wat meer oefenen.

 

 

Bente en Jesse kunnen het geweldig goed vinden samen. Bente wil vaker spelen met Jesse, maar daar is Jesse nog niet aan toe, of hij heeft er gewoonweg geen interesse in. Daar zullen we nog achter moeten komen. Bente leert Jesse een hoop, tenminste, ze laat Jesse zien hoe je dingen voor elkaar zou kunnen krijgen. Zoals blaffen aan de tafel, als het om eten gaat, of met de voorpoten op het aanrecht gaan staan, zodat je met je tong aan het lekkers komt.

 

We zijn blij dat Bente zo vrijgevochten is en dat Jesse ervan “leert”. Alleen dat geblaf als we bijna klaar zijn met eten, dat moet ze nog afleren, de deugniet.  

..en de volgende hond staat ook al op de adoptielijst.                   

 .........

......11 jarige Eiko zit al zo lang in een duits asiel, hij verdient een goede oude dag... eind April proberen we hem te halen, tenzij hij in de tussentijd nog een ander baasje zou krijgen, maar dat lijkt onwaarschijnlijk, aangezien hij al bijna 3 jaar wacht.

Update Eiko 13 februari 2010;

Ongeveer een jaar geleden heb ik, de toen 10 jaar oude, kleine Münsterlander reu ´Eiko´op de internetsite van een Duits asiel gezien. Een prachtige hond met de titel `NOTFALL`. De arme kerel zat toen al 2 jaar in het asiel.. Toen ik een half jaar geleden nog eens keek, stond hij nog op de site. Ik liet hem aan Clarina zien met de bedoeling, dat als we binnen afzienbare tijd een grotere tuin zouden kunnen krijgen, deze hond toch nog een thuis zou verdienen, namelijk bij ons.

Vervolgens heb ik via e-mail, in mijn beste Duits, aan het ´Tierheim´ te kennen gegeven dat wij hem zouden willen adopteren mits wij een grotere tuin zouden krijgen, maar dat dit nog wel even zou kunnen duren. De reactie was:”Als het zover is, mail dan nog maar eens”. Een logische reactie, want wat hadden ze daar nou aan, dat kon nog wel een jaar duren. (Maar ik was gewoon wat enthousiast. Ik wilde dat men wist dat er mensen zijn die interesse hebben in een oudere hond, en dat ze daarmee ook een steuntje in de rug kregen voor hun goede werk.)

Toen we in december 2009, geheel tegen de verwachting in, onze grote tuin vonden, heb ik direct weer gemaild met het Asiel. Ik stuurde de boodschap dat we onze tuin gevonden hadden en dat we een keer naar Eiko willen komen kijken om kennis te maken. In het asiel was men blij dit te horen en we maakten de afspraak om eerst eens naar Eiko te gaan kijken zonder onze eigen honden mee te nemen, en om misschien een kleine wandeling met hem te maken.

Op de eerste dag van de carnavalsvakantie, zaterdag 13 februari zijn we rond 14.00u naar het ‘Tierheim’ in Duitsland gereden om Eiko te gaan bezoeken. Via een waardeloze routeplanner kwamen we in eerste instantie niet ter plekke maar na een ingeving uit een oud scouting verleden, of was het een roep van Eiko, hebben we uiteindelijk onze bestemming gevonden.

Tierheim

Aangekomen bij de poort zien we het bordje; “Melden im Büro”, dus dit doen we. We melden ons aan de balie en geven aan dat we al verschillende keren contact hebben gehad via e-mail over Eiko en dat wij hem vandaag komen bezoeken. De meid achter de balie vraagt na aan een medewerker aan welke kant van het asiel Eiko zit en wijst ons de weg.

Ons valt het grote verschil op met de asielen die wij kennen in Nederland (omgeving Zuid-Limburg en België). Hier is het veel beter verzorgd, het straalt meer professionaliteit uit. Dit blijkt uit de ruimte die de honden ter beschikking hebben, de verwarmde(!) hondenhokken, zonnepanelen op alle daken, kattenopvang met binnen en buiten verblijf, klimpalen , ligplanken etc, personeel met dezelfde ‘bedrijfskleding’ en portofoons.

Daarnaast is er het zogenaamde “Patensysteem”. ‘Paten’ betekent Peetoom of Peettante. Je kunt je als hondenliefhebber opgeven als ‘Paten’. Je kunt dan op bepaalde tijden (op woensdag en zondag zelfs de hele dag) met verschillende honden gaan wandelen. (In een asiel bij ons in de buurt mochten we niet een van het terrein af met een hond, om alleen even te kijken hoe hij zou reageren aan de lijn en op ons…)

Dit intermezzo was niet om reclame te maken, maar om aan te geven hoe het ook kan.

Eerste kennismaking

Na de instructies van de medewerkster gevolgd te hebben komen we op de binnenplaats uit, bij de grote ren van Eiko. Deze ‘ren’ is zo’n 30 meter diep en ongeveer 10 meter breed. Het hek zal rond de 2.50m hoog zijn. Ze is gedeeltelijk overdekt en onder het afdak staan 4 verwarmde hondenhokken van respectabele afmetingen. Voor de ingangen van de hokken hangen dikke rubberen flappen om de kou of tocht buiten te houden.

We zien op de poort twee beschrijvingen hangen. Eén van Eiko en één van Rexi. We zien echter geen van beide honden. In de ren ernaast zit een Husky die meteen een aai wilt en aan de andere kant zit een Duitse Herder die een middaghumeurtje heeft. We roepen `Eiko´!…, maar geen hond te zien,.. `Rexi´!,.. dan maar,…. Nee hoor,…

We vragen een medewerkster of het kan zijn dat Eiko uit wandelen is met een Paten. Via de portofoon roept ze assistentie. Antwoord:”Nein, Eiko soll in seiner Hütte sein”.

We krijgen de tip om eens met een zakje te kraken of met een sleutelbos te rammelen. En zie daar dat helpt. Eiko komt uit zijn hok, hij lag vast en zeker zijn ouderdomsdutje te doen. Hij loopt wat heen en weer langs de tralies.

Hij lijkt het maar lastig te vinden dat we hem uit zijn slaapje hebben gehaald.( Rexi blijkt (na 5!! Jaar in het asiel te hebben gezeten), geplaatst te zijn, en arme Eiko is daarmee zijn maatje waar hij 3 jaar mee samen zat nu kwijt.)

Als hij ziet dat we hem op dit moment toch niets te bieden hebben, en hem met een ‘gemeen’ trucje uit zijn slaap hebben gehaald gaat hij zijn hok weer in. We hebben wel koekjes voor hem meegebracht, maar de bordjes op de hondenrennen geven aan dat niemand de honden iets lekkers mag geven, hoe lief de bedoeling ook is.

We spreken een medewerkster aan om ons wat meer te vertellen over Eiko. Ze vertelt dat hij nu al 3 jaar bij hen in het asiel zit. Hij kan het goed vinden met andere honden. Met teefjes zeker en met reutjes ook, zolang ze hem maar met rust laten. Ook mensen die hem willen adopteren, wij dus, zullen hem gewoon met rust moeten laten.

Eiko is opgeleid als jachthond, en heeft bij zijn vroegere baas alleen maar buiten geleefd. Een knuffelhond is het absoluut niet, dit heeft hij nooit geleerd. Hij heeft dan ook het veld moeten ruimen bij zijn vorige baas omdat daar gezinsuitbreiding kwam. Het kind wilde Eiko blijkbaar aanhalen, Eiko was daar niet van gediend, en hapte.

In het kort; Een voorwaarde voor plaatsing nu, is dan ook een tuin waar Eiko buiten zijn hok krijgt en een gezin zonder kinderen. De warmte van een gezin waar hij binnen leeft als huishond zou Eiko ongelukkig maken omdat hij dit absoluut niet gewend is. (Hij zou hier hoogstens beetje bij beetje aan kunnen wennen, maar hij is immers al 11 jaar).

Er wordt ook gewaarschuwd voor het feit dat Eiko morrig is naar vreemden en dat hij zou kunnen happen/’bijten’. Dus niets forceren, en oppassen met tegenliggers. Met andere honden zal hij zich verdragen maar t.o.v. mensen zou hij verdedigend kunnen optreden.

We geven aan dat wij hem dit naar ons idee zullen kunnen bieden en dat wij verder niets van hem willen, maar hem een goede oude dag willen bieden, zodat hij niet hoeft te sterven in het asiel. Vervolgens vragen wij of het mogelijk is dat we met hem gaan wandelen, en wanneer dit in de komende week zou kunnen, we hebben namelijk vakantie deze week.

Wat de het asiel betreft kunnen we vandaag al met hem gaan wandelen. We zullen dan eerst twee formulieren moeten invullen en daarna kunnen we met hem een ommetje maken.

Zo gezegd zo gedaan en een kwartier later lopen we met Eiko de poort uit. Hij loopt gestaag met ons mee en laat meteen hier en daar een plasje vallen. Na zo’n 100 meter doet hij zijn grote behoefte, die wij meteen in de daarvoor bestemde afvalbakken (door het asiel in de omgeving opgehangen) kunnen deponeren. We lopen met de straat me de hoek om en komen bij de grote weg.

Eiko snuffelt dat het een lieve lust is. Bij de grote weg zeggen we “wachten”, zoals we dat ook tegen onze honden zeggen. Eiko staat gelijk stil en gaat erbij zitten. Keurig. We vervolgen onze weg aan de overkant en Eiko sukkelt lekker mee. Lekker snuffelend en plasjes achterlatend.

Na een kwartiertje draaien we om, maar we proberen eerst nog even of hij een hondensnoepje lust. Eiko kijkt blij om en hapt het brokje lekker weg, hij blijft vrolijk opkijken op zoek naar meer. We lopen verder en geven hem af en toe een hapje.

Terug bij het asiel nemen we afscheid van Eiko voor vandaag, maar beloven hem dat we terug zullen komen. Met de medewerkster aan de balie spreken we af dat we contact op zullen nemen met de ‘Patin’ van Eiko.

We krijgen haar naam en telefoonnummer en de medewerkster zal ons telefoonnummer ook aan frau Bärbel Middelmann geven. Vanuit het asiel probeert de medewerkster haar te bereiken maar ze blijkt niet bereikbaar. Het is de bedoeling dat wij samen met Eiko en de ‘Patin’ gaan wandelen zodat zei ons nog meer over Eiko kan vertellen, zij wandelt immers al zo’n twee en een half jaar met Eiko.

 

Samen wandelen

Op zondag ontdekken we dat mevrouw Bärbel Middelmann op zaterdagavond de voicemail nog heeft ingesproken. Ze zal maandagavond weer contact met ons opnemen want ze is op vakantie.

Maandagavond gaat de telefoon. Het is Bärbel en we maken een afspraak om op woensdagmorgen met Eiko en haar eigen honden te gaan wandelen. Onze honden blijven nog even thuis.

Woensdagochtend om 10.05u arriveren we bij het Tierheim. Bärbel staat al te wachten. We stellen ons aan elkaar voor en samen halen we Eiko. Eiko is heel blij om Bärbel te zien. Een medewerkster doet de poort open en Eiko rent op haar af en draait rondjes om haar heen. Hij vleit zich met zijn flank tegen haar aan.

Samen lopen we de grote poort uit, naar de auto van Bärbel waar haar 2 eigen honden in zitten. Een ‘spits’ van 16 jaar oud (die ze uit asiel had gehaald toen deze al 9 jaar was) en een jachthondje (pointermixje) van inmiddels 8 jaar, afkomstig van een Grieks eiland.

Met z’n zessen dus, trekken we er op uit. We maken een wandeling van een dik uur. Het hoofdonderwerp… Honden natuurlijk. Het verhaal achter haar honden, het verhaal achter Eiko, en het verhaal over onze 2 Spanjaarden.

De wandeling verloopt goed. Af en toe kunnen we Eiko aaien, met het geven van enkele koekjes voor alle drie de honden, en natuurlijk kan ik het niet laten om verschillende foto’s te schieten. Hierbij vertelt Bärbel dat zij en Eiko een tijd geleden een aanvaring hadden met iemand die ook foto’s aan het maken was van de omgeving. Eiko vond de man te kort bij komen en ervoer dit als bedreigend. Hij heeft de man uiteindelijk in een been gehapt.

Dit benadrukt dat er met respect met Eiko omgegaan moet worden.

Als we terug komen bij het asiel kamt Bärbel Eiko nog even en dan nemen we afscheid. Eiko gaat weer de ren in. Ik tuttel nog wat bij het hek en steek mijn vingers door de draad,… Eiko “hapt” en laat zijn tanden zien. Ik was net snel genoeg weg. We beloven hem dat we zaterdag weer met hem komen wandelen. Happen of niet, ik vind hem een schatje.

We spreken met Bärbel af dat zij zaterdagmorgen met Eiko gaat wandelen en dat wij hem zaterdagmiddag gaan halen.

Zaterdag 20-02-2010; Eerste ontmoeting met Jesse en Bente.

Op zaterdag zijn we om 14.15u bij het Tierheim. We vragen of we Eiko mee mogen nemen naar Nederland/Heerlen om hem bij ons in de buurt kennis te laten maken met onze honden, en wel op neutraal terrein.  Dit mag. Er wordt dan wel een “Pflegevertrag”opgesteld en dan mag hij mee. Hij moet om 19.30u weer terug zijn in Aken in het asiel.

 

We lopen met Eiko de poort uit, hij springt redelijk snel in de auto.

Tijdens de rit is hij niet helemaal op zijn gemak. Hij blijft op de achterbank staan en maakt wat morrende geluidjes. Hij kan niet van de bank af omdat we hem vastgemaakt hebben met een veiligheidsriempje.

Het autoritje van 15 km verloopt verder goed. Clarina en Eiko zetten mij af bij het huis, zodat ik Jesse en Bente kan halen. Clarina rijdt met Eiko naar ons nieuwe huis en ik ga daar te voet naar toe met Jesse en Bente. We spreken af dat Clarina parkeert en ons dan te voet tegemoet komt met Eiko, zodat we samen verder lopen met zijn allen naar een omheind uitlaatgebeid in de buurt. 

Als we elkaar enkele minuten later, te voet tegen komen, verloopt de begroeting naar wens. Jesse en Bente zijn blij om Clarina weer te zien en Eiko kwispelt omdat ik `Eiko,.. Eiko` … roep. Jesse blaft 2 keer tegen Eiko en Bente negeert hem zowat.  Dat ging prima zo.

We lopen verder de straat af op weg naar het uitlaatgebied. Onderweg snuffelt Bente een keer aan Eiko en Eiko doet dit bij Jesse.  De 2 reutjes doen elk na elkaar een plasje, een leuk spelletje zo te zien. Laat Jesse een plasje vallen , dan doet Eiko het er overheen en andersom. Grappig,..psychologische oorlogvoering ?

Bij het gebied aangekomen laten we de drie viervoeters los en mogen ze elkaar wat besnuffelen of wat ze verder interessant vinden. Dit verloopt verder  allemaal zonder strubbelingen, zelfs met het uitdelen van hondenbrokjes gaat het zonder problemen. Het is duidelijk te zien dat Eiko een ‘opleiding’ heeft gehad. Hij luistert erg goed. “Zit” en gelijk zit hij op zijn kont.

Na wat rondgelopen en gerend te hebben lijnen we de honden weer aan en gaan we al wandelend richting onze nieuwe tuin. Onderweg komen we een jogger tegen en op dat moment laat Eiko van zich horen. Hij begint te blaffen tegen de jogger. Clarina houdt de riem maar wat korter, stel je voor hij pakt de jogger in zijn been zeg, dan staan we mooi te kijken.

(Dit heeft hij namelijk een tijd geleden samen met Barbel wel gedaan bij een fotograaf die te kort bij kwam.. dit vertelde ze woensdag al. )

De jogger mag zonder kleerscheuren langs en we komen heelhuids aan in onze nieuwe tuin. Ook daar gaan Jesse, Bente en Eiko leuk meet elkaar om en ze rennen lekker rond. Ik kan in de tussentijd nog lekker wat klussen. Clarina helpt en ze houdt in de tussentijd de honden in de gaten. Om 18.30u ruimen we de klusmaterialen op en maken we ons klaar om weer te vertrekken., want Eiko moet om 19.30u weer terug zijn.

Als we bij de auto komen laat Eiko even zien dat hij het naar zijn zin heeft gehad. Hij lijkt niet terug te willen, of tenminste, hij wil de auto niet meer in. Hij gaat languit op de stoep liggen, en is niet meer vooruit te krijgen. Ik schrik me kapot. Hij zal op zijn hoge leeftijd nou toch geen hartaanval gekregen hebben door de opwinding of zo?? Ik probeer het met een koekje… dit helpt niet. We roepen wat mogelijk Duitse commando´s maar niks..

Op het moment dat aan de overkant van de straat een meneer met een golden retriever langsloopt, en Eiko dit in de gaten krijgt, springt hij op. Nu krijg ik hem wel in de auto, want de man loopt door en Eiko is nu afgeleid en gaat wel op de achterbank zitten.

Ik breng Jesse en Bente te voet terug naar ons huis en Clarina zal dan met de auto erheen rijden. Ik breng Jesse en Bente naar binnen en daarna brengen we Eiko terug naar het ‘ tierheim’.  We beloven dat we hem volgend weekend weer zullen halen, maar dan voor de hele dag i.p.v. de middag. 

Zaterdag 27 februari “Vorvertrag”

Zoals we Eiko beloofd hebben gaan we hem vandaag wederom halen. We hadden afgelopen week nog mailcontact gehad met Bärbel zodat zij dan niet met hem uit zou hoeven gaan.

Toen we om 10.45u bij het tierheim aankwamen hebben we eerst gevraagd voor een “Vorvertrag”. Dit betekent zoveel als een reservering en dat zorgt ervoor dat Eiko aan ons toegewezen wordt eind april. Hij kan nu ook van de internetsite af.

Als dit geregeld is kan ik Eiko buiten ophalen. Het blijkt dat Bärbel er al is en dat zij met Eiko aan het wachten is. Ze heeft Eiko in de tussentijd al geborsteld.

Ik neem Eiko van haar over en ze loopt even met ons mee naar heet busje. Vandaag zijn we met het VW busje gekomen zodat alle drie de honden tegelijk mee kunnen. De hondjes krijgen nog een traktatie van Bärbel. Aangezien Eiko meteen zo lief de bus in ging wil ik hem even een aai geven en ‘hap’, daar heeft hij even mijn hand tussen zijn tanden.

Bärbel  schrikt en vraagt meteen of het ‘vorvertrag’ nog oké. “Natuurlijk” is mijn antwoord. Het was compleet mijn fout. Hij heeft een snack in zijn bek en ik denk dat ik hem moet aaien,.. dom, dom, maar ik trok snel terug en Eiko wilde alleen waarschuwen. Ik verzeker Bärbel dat het oké is en we vertrekken naar Heerlen. Bärbel wenst ons een fijne dag.

We boffen met het weer, want het zonnetje schijnt stralend. We klussen in de nieuwe tuin en de honden amuseren zich. Jesse en Bente rennen lekker, en Eiko sjokt op zijn gemakje door de tuin. Het is wel te merken dat hij een dagje ouder is, want van tijd tot tijd doet hij een dutje. De ene keer ligt hij in de schaduw en even later zoekt hij een lekker plekje in de zon.

Tegen half 3 ´ s middags rammelen onze magen en lassen we een kluspauze in. We gaan naar huis en we zijn benieuwd of Eiko mee naar binnen wil. Omdat hij gewend is om buiten te zijn. (Als Eiko niet wil, gaan we via achterom naar binnen en kan hij buiten blijven).

We komen thuis aan en we laten Jesse en Bente eerst, zo hoort het want zij wonen hier. En Eiko….. loopt er daarna gewoon achteraan, alsof hij het altijd zo gedaan heeft. We zetten gelijk de achterdeur open om heem de mogelijkheid te geven om naar buiten e gaan. Maar dit is niet nodig. Hij maakt er wel een rondje, maar komt dan weer vanzelf naar binnen.  Hij reageert niet eens op de kippen die los in de tuin lopen.

Binnen doet Eiko wederom een dutje op de hoogpolige mat in de woonkamer. Wat een lekkere ouwe beer. Jesse en Bente dulden Eiko ook gewoon in hun huis, er komt geen grauw  of snauw aan te pas. Nadat we een hapje gegeten hebben krijgen de honden ook een bak, maar Eiko heeft geen trek.

 

Jesse, Eiko en ik gaan vervolgens met de VW bus terug naar de tuin om verder te klussen. Clarina en Bente blijven nog even thuis om eten te maken voor vanavond. De dames zullen daarna te voet achter ons aan komen.

Om 18.45u ruimen we de klusspullen op, want het is weer tijd om Eiko terug te brengen voor dit weekend. Bij het busje springt Eiko het eerst erin en hup hij nestelt zich meteen in de mand van Jesse. Jesse maakt er geen probleem van en gaat in de mand van Eiko liggen. Als Bente in haar mand wil gaan liggen, die naast de mand staat waar Eiko nu in ligt gromt Eiko naar haar. Bente voelt zich wat ongemakkelijk maar gaat toch in de mand zitten. De rit verloopt wederom goed.

Eiko’s 1ste logeerweekend

Op zaterdag 6 maart om 11.15u rijden we naar Aken om Eiko op te halen voor het weekend. Het heeft vannacht gesneeuwd, dus i.p.v de VW bus nemen we de auto omdat die wel met winterbanden in uitgerust. (In Duitsland zijn deze verplicht).

We laten in het asiel, op het Pflegevertrag bijschrijven dat Eiko mag overnachten. Dit betekent dat hij op zondag om 15.00u in het asiel terug moet zijn.

We gaan proberen of Eiko binnen in de woonkamer kan blijven overnachten bij Jesse en Bente. Het ging de vorige keren namelijk zo goed tussen hen dat we geen problemen verwachten. Ook wat betreft  het  “binnen blijven slapen” van Eiko lijkt ons geen probleem op te leveren. Hij heeft namelijk de vorige keer  lekker geslapen op de mat in de woonkamer. Dus zo gaan we het doen.

We rijden naar de nieuwe tuin.  Jesse, Bente en Clarina op de achterbank en Eiko bij de bijrijders stoel voorin. Om alle drie de hondjes op de achterbank te zetten vinden we nog te krap qua ruimte in deze beginfase van kennismaking.

Eenmaal in de tuin gearriveerd gaat het net als de voorgaande weekenden. De honden gaan hun gangetje, rennen en spelen wat. Vooral Eiko luiert lekker.

Het is niet al te best weer. De noordoosten wind giert en maakt het extra koud, maar af en toe komt gelukkig een zwak zonnetje door. Voor het klussen van ons is dit niet lekker. Het is vooral zeer koud aan onze handen. De hondjes echter schijnt het niet te deren. Eiko en Jesse liggen af en toen languit in de sneeuw en Bente racet door de tuin.

Rond 16.30u zijn Clarina en ik de kou zat en stoppen we met klussen.  We laden de hondjes in de auto en  rijden huiswaarts.

Jesse mag uiteraard eerst het huis in, want hij is de eerste hond, Bente volgt en Eiko gaat als derde, alsof hij nooit anders heeft gedaan. Eiko ploft op de mat, alsof hij eindelijk thuis is, en gaat slapen.

 

Clarina begint aan het eten en ik verzorg de kippen, konijnen, cavia’s en chincilla’s. Jesse en Bente volgen mij, en even later komt ook Eiko naar buiten. Hij reageert wederom totaal niet op de konijnen of kippen.

Clarina en ik zijn tegelijk klaar en we kunnen aan tafel. Eiko gaat wederom op de mat liggen, Jesse onder de tafel en Bente probeert, zoals altijd, wat te schooien.  Bij wijze van grapje vertellen haar dat ze maar een voorbeeld moet nemen aan Eiko. Die intussen overigens al ligt te snurken.

 

Nadat we klaar zijn met eten worden onze restjes gemengd met de (vegetarische) hondenbrokken en ook Eiko valt vandaag, in tegenstelling tot vorige week,  gelijk aan. Na het eten laten we de hondjes nog even het tuintje in, om te kijken of Eiko, vanwege zijn leeftijd, een plasje moet doen.

Dit doet hij, en daarna komt hij meteen weer naar binnen, nog eerder dan Jesse en Bente.  

 

Jesse en Bente gaan in hun manden liggen en Eiko gaat op de hoogpolige mat liggen. Wij doen de afwas en gaan dan tv kijken. Als ik naar de tv loop stop ik even bij Eiko en aai zijn pootje, hij springt op , gromt, en gaat dan weer liggen. (Waarom laat ik hem ook niet gewoon rusten hè? Stommerd,.. maar hij ziet er zo lief uit.)

Voor de rest was hij erg lief vandaag, ook toen Clarina en ik hem eerder op de dag verschillende keren aaiden, toen liet hij het zich wel gevallen, maar nu was hij aan het suffen.

Om 23.10u maken we een avond rondje met de honden. Eiko kwispelt en heeft het duidelijk naar zijn zin.  Daarna gaan we slapen.   In de nacht om 04.20u blaft Bente. Ik ga even kijken wat er aan de hand is. Bente staat blaffend op de bank (waar ze ‘s nachts op mogen) en Eiko komt kwispelend naar mij toe.  Jesse ligt nog gewoon te suffen op de bank.  Ik geef hen alle drie een knuffel en zeg dat ze weer moeten gaan slapen.  Dit doen ze.

 

We worden om 8.15u vanzelf wakker, even bijkomen, en daarna gaan we beneden kijken hoe het met de viervoeters is. Wederom worden we kwispelend ontvangen door Eiko. Bente en Jesse zijn ’s morgens altijd suf en zo begroeten ze ons ook vanaf de bank, Jesse suffend en Bente liggend en kwispelend tegelijk.

Eiko laat zich lekker aaien en ‘vraagt’ om meer, door zich tegen ons aan te vleien. Steeds weer.

Ik gooi vervolgens de achterdeur open om te kijken of Eiko niet moet plassen. Hij maakt van de gelegenheid gebruik en piest meteen.

Wij gaan aan de zondagmorgen koffie en Jesse, Bente EN Eiko komen knuffels halen. Eiko is heel lief en maakt geen enkele keer aanstalten om te grauwen of te happen.  Jesse lijkt overigens geen hinder te ondervinden van het feit dat Eiko erbij is, terwijl aan de gehele houding van Bente toch wel te zien is dat ze er wat moeite mee heeft. Bente is wat rustiger dan normaal en trekt zich af en toe terug in haar mand. Een enkele keer trekt ze haar tandvlees op als Eiko langs komt.

 

Nadat we de koffie ophebben en ons klaarmaken om de ochtend ronde met de honden te lopen blijkt dat Eiko een ware casanova is. Hij kan kussen. Op een gegeven momnet zit ik op mijn hurken en Eiko komt al kwispelend  op me af, hij draait voor me langs en geeft me een lik in mijn gezicht. Ik moet lachen en roep “kus”. Ik zeg “kijk nou tegen Clarina en nadat ik het goed en wel heb uitgesproken komt Eiko voor de 2e ronde. Hop en “kus”. Wat een grapjas zeg.   

Als ik even later van de wc terug kom, blijkt dat hij hetzelfde trucje ook bij Clarina heeft gedaan, en nog vaker achter elkaar zelfs.  Als we naar de voordeur gaan met de hondenlijnen zijn alle hondjes door het dolle. Eiko ‘springt’ in de lucht zo blij is ie. Als hij echter tegen Jesse opbotst krijgt Eiko toch een snauw van Jesse. Niets om verder warm van te worden, dus we gaan lekker wandelen.

 

 

Na dit tochtje wordt er ontbeten en daarna krijgen de hondjes brokken met ei gemengd. Ze smullen er alle drie van. Ei is Jesse’s favoriet. Eiko lust het ook graag zo blijkt want ook hij valt gelijk aan.

Na het ontbijt  gaan de mannen naar buiten voor de verzorging van de rest van de beestenboel  en Bente blijft binnen bij Clarina voor wat extra aandacht, want ze heeft het er een beetje moeilijk mee dat ze wat van haar aandacht moet delen.  Jesse en Eiko kijken toe hoe ik de nijntjes etc, te eten geef en daarna gaan we met zijn allen nog even, met de auto, naar de nieuwe tuin.

Vandaag schijnt de zon wel, al is de wind nog even koud als gisteren.

De grond is bevroren dus ik kan niet veel meer doen dan wat stoeptegels verplaatsen. In de tussentijd lopen de hondjes wat door de tuin en Eiko maakt kennis met mijn broer Ralph en zijn vrouw Jeannette die een kijkje komen nemen in de tuin.  Eiko gromt en blaft tegen hen als ze bij de poort komen, maar eenmaal binnen de poort is het goed.

Terwijl Clarina en Jeannette wat staan te kletsen komt Eiko korter bij en laat hij zich zelfs aaien door Ralph en Jeannette.

Als Jesse dan ook erbij komt, krijgt Jesse een snauw van Eiko. En zo hebben de heertjes toch respect voor elkaar. 

 

Om 14.30u is het tijd om Eiko terug te brengen naar het asiel. Dit vinden we zelf erg vervelend want het is erg goed gegaan dit weekend. Het is echter nog te vroeg om Eiko al blijvend in huis te nemen. We weten namelijk niet of hij het in onze werkweek volhoudt om al die tijd binnen te blijven omdat hij dit echt niet gewend is.


Volgend weekend is het weer Eikotijd.

 

We zijn nu druk bezig met Abra, onze adoptiehond uit Bulgarije. Ze is ziek, en heeft haar vacht verloren aan een schurft en schimmel infectie. Ze zijn haar aan het behandelen. Maar het kan wel even gaan duren. Ze moeten haar wassen met medicinale shampoo. Echter ze heeft daar geen verwarmd onderkomen, dus kunnen ze haar niet wassen, anders wordt ze nog zieker. We wachten af, ze is rond de 9 jaar.

9 maart 2010

Het lijkt beter te gaan met Abra. Rumi, de vrouw die nu zo goed mogelijk voor haar zorgt, geeft aan dat ze denkt dat het beter gaat. We hebben de nieuwe foto's bekeken en het ziet er inderdaad  een stuk beter uit. Nu maar hopen dat ze nog verder aansterkt en over een tijdje de grens over mag,.


http://amcf-adoption.weebly.com/abra---bulgaria.html  

Update; 12, 13 en 14 maart Eiko blijft 2 nachten slapen.

Dit weekend halen we Eiko al op vrijdagmiddag op. Het is de bedoeling dat Eiko van vrijdag op zaterdag blijft slapen en dat we hem zaterdagmiddag terug brengen. We zouden zaterdagavond de broer en schoonzus van Clarina te logeren krijgen, vandaar dat we Eiko een nacht eerder laten overnachten. We konden het namelijk niet over ons hart verkrijgen dat we Eiko dit weekend niet zouden halen. 

Vrijdag om 17.00u komen we bij het asiel aan en Eiko is heel blij ons weer te zien. Als ik bij zijn kennel kom kwispelt hij als een bezetene en hij begint vrolijk te blaffen en hij laat een soort van huilen als een wolf horen.  Ik moet even iemand vragen om de poort open te maken, dus moet ik weer vaan de kennel weg lopen. Eiko wordt gek, hij blaft en huilt nog harder.

Eenmaal uit de kennel begroet hij mijn kwispelend en hij draait om mij heen. Hij heeft wel zin in een uitje. Hij springt meteen in de auto, en als we even later thuiskomen gaat hij meteen languit op de mat liggen.

Ook tijdens de wandeling loopt hij fier voorop, samen met Jesse en Bente.

’ s Avonds liggen de hondjes allen uitgeteld te suffen. Jesse en Bente in de mand en Eiko op de mat, zoals vorige weekenden. Ze willen nog geen van allen een mand delen.

Als we rond 23.45u van de late wandeling terugkomen gaan Jesse en Bente de bank op (met hoeslaken) en ik klop op het kussen van de mand en roep Eiko. Voor het eerst in 3 weekenden komt hij en springt in de mand. Nu kunnen we allemaal rustig gaan slapen.

Als we op zaterdagmorgen beneden komen ligt Eiko toch op de mat in de kamer. De ochtend wandeling verloopt prima en na ons ontbijt krijgen de honden weer brokken gemengd met ei, Jesse’s lievelingseten. Eiko smult er wederom van.

Was Bente voorgaande weekenden een beetje jaloers, dit weekend gaat het een stuk beter. Ze gedraagt zich weer als vanouds  en ziet Eiko nu, volgens ons, niet meer als concurrentie. In het verloop van de ochtend krijgen we het bericht dat we vanavond geen loges krijgen, ze nemen een hotel. 

We bellen gelijk het asiel op, en spreken de voicemail in met de mededeling dat Eiko nog een extra nacht bij ons kan blijven. Daarna gaan we naar onze nieuwe tuin, en kunnen de hondjes lekker rennen. Ik schep zelf alvast een fundering uit voor de komende konijnenverblijven en Clarina speelt stokgooien met Eiko. Bente en Jesse doen ook een beetje mee, maar ze weten nog steeds niet goed hoe, dat hebben ze in Spanje nooit geleerd, daar speelt men niet met honden..

Een paar uur later krijgen we telefoon van het asiel. Het is prima dat Eiko nog een nacht blijft. We moeten dan wel even de datum op de ‘pflegevertrag’ wijzigen in 14 maart i.p.v. 13 maart.

De zaterdagnacht is rustig verlopen en op zondagmorgen 11.45u, gaan we naar het stuwmeer in Kerkrade. We hadden van Bärbel begrepen dat Eiko graag in het water plonst en dat wilden we ook wel eens met eigen ogen zien, vandaar. En inderdaad Eiko vindt water prachtig. We durfden het wel aan om hem los te laten, en zodoende kon hij lekker in de beek springen, en verderop ook in het stuwmeer zelf. Hij haalde zelfs een stok uit het koude water. 

Na dit natte avontuur en een lekkere wandeling is het weer tijd om Eiko terug te brengen naar het asiel.  We laten hem achter, en ik laat een traan.

Volgende weekend gaan we hem zeker weer op de vrijdag halen zodat hij weer 2 nachten kan blijven. Laat het maar gauw eind april worden.    

Weekend 19/20/21 maart 2010

Vrijdagmiddag om 17.00u zijn we bij het Asiel in Aken om Eiko op te halen. Jesse en Bente wachten in de auto en Clarina en ik gaan naar binnen. We hebben nog 16 lege statiegeldflessen van een Duitse supermarkt en deze geven we af als “Spende”.  Het pflegevertrag wordt ingevuld in we mogen Eiko tot zondagmiddag meenemen. Eiko is blij ons te zien, en hij springt wederom vrolijk in de auto. Zowel Eiko als wijzelf zijn erg voorspelbaar want Eiko gaat, thuis aangekomen, weer lekker op de hoogpolige mat liggen en wij gaan friet eten. Het vrijdagavond ritueel is pas compleet als alle drie de hondjes hun  portie brokken met een paar  ‘restfrietjes‘ gehad hebben.

Als we ons later op de avond op de bank nestelen en Jesse en Bente lekker samen in een van de manden  kruipen, roep ik Eiko om te kijken of hij in de ander mand wilt. Hij komt even snuffelen maar draait dan weer om, hij ligt toch liever op de mat, of misschien liever wat verder weg van Jesse en Bente? Ook na de avondronde gaat Eiko op de mat liggen, hij hoeft geen knuffel.

Zaterdagmorgen zijn de honden weer allen even blij om ons te zien en ik geloof dat ze lekker geslapen hebben .  Ik stuur Bärbel (Eiko’s Patin)een sms in de naam van Eiko, met de boodschap dat hij lekker geslapen heeft.

Na de ochtend wandeling volgt het ontbijt (u raadt het al, ze krijgen een lekker eitje van onze eigen opvangkippen onder de brokken) en daarna gaan we naar de nieuwe tuin om te klussen, alwaar de hondjes lekker gaan ravotten. Het was vanmorgen bewolkt met een beetje motregen, maar inmiddels schijnt het zonnetje en de hondjes genieten hier zichtbaar van. Ook Clarina en ik kunnen in ons T-shirt aan de weer. Rond 16.00u stoppen we ermee, het is goed geweest.  We gaan naar huis. Tijd om de zaterdagavond in te luiden met lekker eten, en daarna de crime series op tv te kijken. De honden zijn moe maar voldaan en liggen lekker te suffen. Jesse en Bente zoals altijd in de mand, en Eiko,… op de mat.

Na de avondronde van 23.00u gaat Eiko wel weer in de mand omdat Jesse en Bente de bank op kruipen. We geven ze een welterusten knuffel, maar we laten Eiko nog even met rust wat dit betreft. We denken dat hij daar nog even aan zal moeten wennen.

Op zondagmorgen blijkt dat het motregent. Dit weer houdt de hele dag aan, vreselijk saai. We maken een ochtendronde totdat alle honden hun kleine en  grote boodschap hebben gedaan en gaan dan terug naar huis.  Vooral Jesse is blij dat hij weer naar binnen kan maar ook Eiko vindt het allemaal prima. Hij blijft de hele dag lekker suffen en zelf als we de deur open zetten wil hij niet eens naar buiten. Misschien is het de leeftijd, maar volgens ons hoeft hij niet zo nodig de hele dag buiten te vertoeven, zoals eerder gedacht werd.

We besluiten dan ook dat Eiko vanaf het weekend van 2 April voor altijd bij ons kan komen wonen. We hebben dan een hele week vrij en dan kunnen we alles goed in de gaten houden.  

Om 15.00u moet Eiko terug zijn in het asiel, dus daar zorgen we voor. Nog een weekend en dan kan Eiko blijven!!

22 maart 2010; Abra

Gisteren is Rumi naar Pernik geweest en heeft Abra weer bekeken. Dit is wat ze schrijft; "Abra is zo goed als beter en de typische stank die bij schurft hoort is bijna verdwenen. Als je haar aait wordt de vacht en je hand wel vettig. We zouden haar moeten wassen maar het gevaar dat ze daardoor verkouden wordt is nog steeds te groot. Daarnaast is de omgeving ook te vies, zouden we haar wassen, dan zou ze dezelfde dag weer opnieuw vies zijn.  

De laatste weken dat ik bij haar was, lag ze steeds aan de ketting. Ik weet niet waarom ze dat doen maar ik word er verdrietig van. Ze zeggen dat ze blaft naar mensen die de opvang in komen, vooral naar mannen.  Toen ik begon met het geven van medicijnen heb ik nog nooit problemen met haar gehad, maar het kan zijn dat ze inderdaad meer problemen heeft met mannen. Dus als ze naar jullie komt in Nederland, dan weet je dit en kun je er rekening mee houden.  Ik hoop dat ze werkelijk komt, ik houd mijn vingers gekruist. Ik houd jullie op de hoogte". Liefs Rumi.


25 maart 2010; Jesse en Bente moeten voor de jaarlijkse vaccinatie

Gisteren, op woensdagmiddag, zijn we naar het stuwmeer in Kerkrade geweest. Het was heerlijk weer. Het lente zonnetje zorgde ervoor dat het kwik steeg tot ongeveer 20 graden celsius.

We wilden Bente natuurlijk weer even de kans gunnen om "los" te lopen en dit deden we dus ook. Bente rende de beek in en spetterde wat in het water. Opeens had ze uitgevonden hoe ze naar de overkant van de beek kwam, ze stapte namelijk op een omgevallen boomstam, die tot de overkant reikte, en hup, daar ging ze,...  op de andere oever aangekomen ging ze de helling op richting de roeivijver. De eenden achterna. Ze negeerde onze roep om terug te komen en rende door, helemaal in de ban van de verschillende watervogels. We bleven roepen maar Bente rende door, niet uit haar jachtdrift te krijgen. Nu weten we waarom ze afgekeurd is als jachthondje. Ze luisterde in het begin zo goed! Ze heeft vast de lente in haar hoofd.

Ik moet achter haar aan. Clarina en Jesse blijven op de plek vanwaar Bente vertrokken is, voor het geval ze toch zometeen terug komt. Ik ga achter haar aan, en vind haar uiteindelijk op het tweede "schiereilandje" bij de roeivijver, ze heeft alle eenden en ganzen het water ingejaagd. Als ik haar roep, op zo'n 20 meter afstand, komt ze aangesprint. Goed zo , roep ik,.. maar ze stuift langs me, richting het eerste "schiereilandje". Hier jaagt ze ook nog even de vogels weg, die hier inmiddels weer aan land waren gekomen.  Ik ren naar haar toe en lijn haar aan. Zelfs nu wil ze langs me rennen om haar weg weer te vervolgen naar de tweede schiereilandje waar ze vandaan kwam. Ik heb haar nu echter te pakken. Ze hangt zich in het tuigje en is nauwelijks van haar stuk te brengen. Ik moet haar achter me aan trekken om zodoende terug te kunnen naar Clarina en Jesse.  Ze komt voorlopig niet meer los,...

We maken onze ronde af en bwente blijft maar in het tuig hangen en trekken. Ze wilt maar steeds naar het water, lees eenden en ganzen. Ik ben blij als we weer bij de auto zijn, Bente is niet te stoppen.

Op 25 maart moeten we om 17.30u bij de deirenarts zijn voor de vaccinaties van Jesse en Bente. Ze krijgen de kleine / grote cocktail, kennelhoest en Bente de Rabiës voor 3 jaar. Die van Jesse is nog 2 jaar geldig, hij heeft deze vorig jaar gehad.

Het is de eerste keer dat wij met Bente bij de dierenarts binnen zijn. Ze doet het prima. ze onderzoekt de hele praktijk en ze gaat met haar neusje de ijskast in als de dokter er de medicamenten uithaalt. Als ze vervolgens op de tafel moet en een prikje krijgt is ze minder sterk. Het eerste spuitje gaat nog, maar bij het 2e spuitje moet ze even piepen. Ze vind het al daarna welletjes. Wel nog even de kennelhoest pipet in de neus en de anaalklkieren leegduwen, en klaar is ze.

Jesse houdt zich erg kranig, al vindt hij dat gefrunnik aan zijn anaalklieren ook niet erg plesant. Hij is en blijft een echte goedzak.

Er blijft natuurlijk wat van de geuren van de anaalkieren hangen, zeker bij Bente met haar lange staartharen. De autorit terug, al is dat maar 10 minuutjes, is niet de fijnste. Jee wat stinkt dat.

Zo gauw we thuis zijn gaan ze met de billen bloot. Hop in de hondenschampoo-sop.  Na een kwartiertje ruiken beide hondjes (of kontjes) weer lekker, en kunnen ze er voorlopig weer tegenaan, geënt en wel!!

Weekend 26 / 28 maart;

Dit is het laatste bezoekweekend van Eiko. Vanaf volgende week vrijdag zal hij bij ons komen wonen. Ook dit weekend wordt weer duidelijk dat Eiko net zo goed binnen kan wonen als buiten. Op momenten dat hij naar buiten kan, en Jesse en Bente ook daadwerkelijk naar buiten gaan blijft Eiko lekker binnen op de mat liggen. 

Zaterdag en zondag werken we in de nieuwe tuin en spelen we tussendoor met de honden, al heeft dit vooral betrekkeing op Eiko. Hij wilt wel graag met een stok spelen, "Stokchen spielen" vindt hij echt leuk, en al zie je dan wel dat hij een oudere hond is, de spelvreugde is er niet minder om. Te gek om te zien!

Verder verloopt het weekend zonder noemenswaardige zaken en volgens de regelmaat van de voorgaande weekenden. We kijken erg uit naar volgende week.

Zondag 11 april 2010; Eiko inmiddels een hele week bij ons.

Op vrijdagnamiddag, 2 april hebben we Eiko voorgoed uit het asiel gehaald. Nu geen Pflegevertrag meer, maar het echte werk! Gelukkig zijn de honden de afgelopen weekenden al goed aan elkaar gewend geraakt, dus dat gaat heel goed.

Vrijdagavond om 23.30u,merken we dat Eiko nogal weke ontlasting heeft . Als we de hondjes zaterdagmorgen de tuin in laten blijkt dat Eiko aan de diaree is. Een uurtje later, tijdens de ochtendwandeling wederom en ’s avonds nog een keer.  Als we zondagmorgen opstaan, worden we getrakteerd op een hondenvlaai in de keuken. Het zijn niet bepaald paaseieren die Eiko voor ons wilde versoppen, maar het ruikt ongeveer hetzelfde. Tegen de middag is de ontlasting van Eiko weer normaal. Het licht verteerbare vegetarische hondenvoer heeft hem goed gedaan.

Op maandag , 2e paasdag komt Bärbel op bezoek, ons te kijken naar het nieuwe huis waar Eiko komt te wonen. Ze heeft haar 2 eigen honden ook bij zich (een Spits van 16 jaar oud, die ze op 9 jarige leeftijd uit het asiel haalde, en een jachthondje van 6 jaar (die ze als 3 jarige uit Griekenland haalde), dus hebben we even 5 honden in de tuin.

Ze heeft pensrepen voor Eiko meegebracht, maar aangezien wij deze niet aan onze honden geven mag ze deze bewaren voor de andere honden in het asiel. Bijvoorbeeld voor haar nieuwe “Patenhund”, die de plek van Eiko zal gaan innemen.. we vertellen haar van de diaree van Eiko. Ze meent dat dit kwam doordat  alle honden in het asiel, vrijdag een pil hadden gekregen, ze meent een ontworming.

Het is geweldig te zien, wat Bärbel allemaal kan met Eiko, en dan bedoel ik het knuffelen. Wij moeten nog steeds erg op onze hoede zijn als we Eiko willen aaien. Hij laat lang niet alles toe, sterker nog,  het komt er op neer dat hij het alleen toelaat wanneer hij geknuffeld wilt worden.  Bij Bärbel kruipt hij met zijn snuit op haar schoot en laat zich met 2 handen helemaal over zijn kop en zijkanten aaien. Bärbel geeft aan dat ze dit vertrouwen heeft moeten winnen, maar dat de verzorgers in het asiel al hadden gezien dat wij inmiddels al meer bij en met Eiko kunnen en mogen dan de verzorgers in het asiel zelf. Dit vatten we op als een complimentje en het geeft mij vertrouwen dat we het goed doen.

Ze geeft ons ook de muilkorf die zij  voor Eiko had, als ze bijvoorbeeld met hem naar de dierenarts ging. Dat deze nodig zal zijn hebben we deze week al 2x gemerkt. Een keer had hij een stompe doorn bij zijn voetkussentje zitten. Hij begon te trekken met zijn voorpootje, en ik moest hem helpen. En ja hoor, hap daar had ik een “hap” hangen. Ik heb toch nog maar even doorgezet en  geprobeerd hem van het gevalletje te bevrijden. Ik kreeg nog een snauw, maar had wel het doorntje te pakken.

Het tweede geval was een dag later, de honden zaten in de VW bus, vastgezet met een veiligheidsriemje. Toen we stopten en ik d schuifdeur open deed, wilde Eiko uit de bus springen, maar hij zat nog vast, en zo kwam hij ietwat verstrengeld te zitten. Ik moest hem wederom helpen, en ja hoor, daar kreeg ik wederom een snauw. Gelukkig wisten we dit van te voren, en houden we er rekening mee. Maar je kunt je voorstellen, dat een dierenarts zo niet met Eiko kan werken.

Als Bärbel weggaat blijft Eiko mooi achter Jesse en Bente, bij de poort zitten. Hij maakt geen aanstalten om met Bärbel mee te gaan. Ze zegt dat ze het een goed teken vindt  dat hij niet met haar mee wilt, “Hij weet dus al dat hij bij jullie hoort” , zegt ze, en dat doet ons alle drie plezier.

Gedurende de hele week blijkt dat Eiko helemaal niet zo de buitenhond is zoals in het asiel gedacht werd. Dat hadden we al in de gaten in de weekenden dat hij bij ons was, maar het blijkt nu eens te meer. Als we ’s morgens de achterdeur open doen gaan  alle drie de honden naar buiten, maar na een snel plasje is Eiko als eerste weer binnen, terwijl  Jesse en Bente  dan nog lekker buiten blijven.  

Ook blijkt dat Eiko een ochtendhumeurtje heeft,hij wil dan eigenlijk helemaal met rust gelaten worden. Als je hem dan wilt aaien krijg je al gelijk een grom met blaf en ontblote tanden. Dit ondervond ook Bente die even aan Eiko´s achterste wilde ruiken.

Een dag erna echter, liet Bente het niet op zich zitten en snauwde flink terug tegen Eiko, ze ging vervolgens met opgeheven staar achter hem aan.. zo van:”Als ik aan je kont wil ruiken doe ik dat, want ik woon hier al langer…”

Spelen!

Eiko blijkt het wel te gek te vinden om te spelen. We hebben oor Jesse ooit een actionbal cadeau gekregen, maar zowel Jesse als Bente, kunnen niet spelen. Dat is iets wat men wel vaker hoort over ‘buitenlandse’ honden. Ze zijn het niet gewend, weten niet wat spelen is. (Ze willen tegenwoordig wel al eens achter een stok aangaan, en er dan op gaan kauwen, maar dat is alles).

Eiko niet, die vindt de bal van af het eerste moment geweldig, en ook een rubber/latex zwijntje is een echte kraker, daar blijft hij mee lopen.. kan ik ook eindelijk eens mijn lol op, wat dat betreft.

Jesse promoveert

Normaal gesproken liggen Jesse en Bente in de manden als wij ’s avonds tv kijken. Afgelopen weekenden, toen  Eiko op “pflege”bij ons was, was dit ook zo en lag Eiko op de mat. ’s Avonds als wij naar bed gingen en de honden dan op de bank mogen, maakte Eiko zo nu en dan de overstap naar de mand. Nu Eiko al de hele week bij ons is en inmiddels ook gewend is om ook overdag in de mand te liggen, is het nu toch zover gekomen dat Jesse bij ons op de bank mag.

Als wij namelijk in de avond voor de tv kruipen, moe van het klussen in de “nieuwe” tuin, komt het voor dat Eiko en Bente al in de manden liggen en  Jesse nog niet. Bij Eiko kruipen is blijkbaar nog wat te vroeg (na een week) dus gaat Jesse dan op de mat liggen. Dit vonden we sneu. Omdat Jesse toch de eerste hond blijft.  En ja hoor, we konden het niet laten om Jesse bij ons te roepen. En zo komt het dat  Jesse  nu al 3 avonden op rij, bij ons op de bank ligt, tijdens het TV kijken.

Abra komt aan in Nederland.

Op dinsdag 11 mei 2010 krijgen we rond het middaguur een sms van Bärbel met de vraag of we weten dat Abra eraan komt. We reageren enigszins geschokt, want we weten van niets. We zijn gisteren namelijk verhuisd, zitten dus midden tussen de verhuisdozen en ons internet ligt ook plat, waarschijnlijk doordat ik de computerupdates had genegeerd.

Rumi en Bärbel hebben elkaar inmiddels ook via mail leren kennen omdat Bärbel als contact persoon met Rumi correspondeert over 6 honden uit het dodingstation waaruit ook Abra komt, asiel Aken heeft besloten om maar liefst 6(!) honden uit Pernik te redden, en over te laten komen. Vandaar dat Bärbel ook op de hoogte was van het transport van Abra. Gelukkig maar anders hadden we van niets geweten.

Op de sms van Bärbel antwoorden wij dus ook dat we dat nog niet weten, en of zij weet waar, wanneer etc,.. Abra in Nederland aankomt. Bärbel weet ons te melden dat Abra, gisteren, op maandag 10 mei vanuit Pernik, nabij Sofia, vertrokken is, waarschijnlijk met een auto mee, en dat ze in Amsterdam zal aankomen op dinsdagmorgen de 12e mei.

We schieten in de stress… aangezien het nu al een dag later is zullen de chauffeurs met de honden, waaronder Abra dus al zeker op de helft zijn. Terwijl wij met onze drie honden tussen de verhuisdozen zitten, en vooral Jesse daar behoorlijk van slag van is, maar Bente ook, zouden we morgen een trip naar Amsterdam moeten maken, wat zo’n 2 uur en een kwartier rijden is vanuit Heerlen. We moeten Rumi zien te bereiken.

Aangezien internet in ons huis nu geen optie is moet ik naar mijn werk zodat ik daar even gebruik kan maken van internet. Daar lees ik dat Rumi gemaild heeft en dat Abra onderweg is omdat er op het laatste moment nog een plekje vrij weg bij een transport. Ze moest snel handelen en had derhalve niet op ons antwoord gewacht. Rumi vraagt in haar mail ook om ons telefoonnummer zodat de chauffeurs om kunnen bellen als ze de Nederlandse grens naderen. Ze geeft als tip mee dat we voor de zekerheid een muilkorf mee moeten nemen voor het geval Abra gestrest is door de lange rit. Ze heeft ook het paspoort, de homeopathische medicatie tegen haar vachtprobleem en de Gardiatest mee gegeven aan de chauffeurs.

Ik mail haar dat Amsterdam voor ons de minst goede keuze was en of we nog iets kunnen veranderen aan deze eindbestemming. Het is immers zo dat Heerlen in het zuiden van Nederland ligt en Amsterdam in het westen. Waarschijnlijk komen de chauffeurs dus “praktisch” langs ons. Dit kon Rumi echter niet weten wat we waren qua vervoersafspraken nog nooit zover gekomen dat we adres en woonplaats hadden uitgewisseld.

 Ik stel voor dat ze aan de chauffeurs doorgeeft of zij misschien via Eindhoven, Venlo of misschien zelfs Heerlen de Nederlandse grens kunnen passeren.  Ik sluit af met de boodschap of ze a.u.b. zo snel mogelijk onze nummers doorgeeft en dan hopen we dat we niet naar Amsterdam hoeven. Tegenover de rit die deze mannen nu maken is de rit; Amsterdam -  Heerlen een peulenschil, maar wat niet hoeft, hoeft niet, zou ik zo zeggen, zeker als je midden in een verhuizing zit. Voor Abra is het natuurlijk ook beter dat ze zo snel mogelijk uit de auto is, hoe minder kilometers ze onderweg is hoe beter.

We stellen ons er toch maar op in dat we morgen een rit naar Amsterdam voor de boeg hebben. Clarina zal dan thuis bij onze honden blijven en verder uitpakken, en ik zal naar Amsterdam rijden om Abra daar te halen.

Naderhand bellen we nog met Lisy, een vriendin, en vertellen haar het hele verhaal. Ze biedt zelf al aan om eventueel met me mee te rijden als ik naar Amsterdam moet. Met dit aanbod ben ik reuzeblij!

 Om 17.15u gaat de telefoon met een onbekend buitenlands nummer in het schermpje. “Hello, we are from Sofia, we approach the Dutch border. Can you be in Amsterdam in 3 hours from now. Or is Eindhoven a better place”..?

Rumi heeft dus contact gehad en Eindhoven genoemd als 2e plaats.. gelukkig. Maar we zijn wel compleet verrast dat de telefoon nu al gaat. We dachten immers dat ze morgen pas aan zouden komen.

“Hello, you are bringing along Abra? Yes, Eindhoven would be a lot better. But even better would be Heerlen. Can your GPS find this, because that is 2 hours before Amsterdam so you are much closer to us now.”

“Wow, 2 hours earlier is great, we can try, send us an SMS with the an adress where we could meet, Bye for now”.

Ik stuur de mannen een sms met het adres van een grote straat bij ons in de buurt met een grote parkeerplaats erbij zodat ze makkelijk kunnen parkeren en Abra kunnen laten lopen.

Anderhalf uur later krijgen we wederom telefoon. “Hello, we can not find ´Heerlen´ on our GPS but we have found ´Geleen´, there is a MC Donald´s too. Do you know where that is?”.

“Okay!! That is also great! So we can meet there?”

“Yes we will meet there, we will call you again when we arrive there!”

Ik pak maar meteen de spullen die ik denk nodig te hebben, de muilkorf op aanraden van Rumi, hondenbrokjes en  2 stroopwafels om Abra te belonen, een extra vest, (want het regent al de hele dag) fototoestel en een bijdrage voor de chauffeurs. Hiermee vertrek ik richting Geleen. Clarina blijft thuis bij de honden. Ik ben binnen 20 minuten bij de Mc in Geleen. Ik rijd de parkeerplaats rond op zoek naar een Bulgaars kenteken. Ik zie alleen Nederlanders en Belgen…

Ik parkeer aan het begin van de parkeerplaats zodat ik alle ‘binnenkomende’ auto’s/kentekens kan zien. Ik sms de chauffeurs dat ik op de afgesproken plek ben. Zoals afgesproken laat ik Clarina dit ook weten.

Tijdens het wachten trek ik de 2 stroopwafels al in hapklare stukjes voor Abra. Na drie kwartier kentekens turen, en steeds ‘opschrikken’ als er weer een Belgisch kenteken de hoek om komt, want dat wijkt af van de gele Nederlandse kentekens, komt er uiteindelijk een grote witte Mercedes sprinter (bus) met een wit Bulgaars kenteken de parkeerplaats op.

Ik stap direct uit en zwaai naar de mannen. Ze geven gelijk teken terug. Ik hoor de honden piepen en janken door de gesloten deuren en over het geluid van de dieselmotor heen.

De twee chauffeurs stappen uit. Ik geef hen een hand. Een van de 2 baalt van het weer, hij heeft een driekwart broek aan en heeft het koud. Hij vraagt waar onze transport box is? Ik zeg dat Abra gewoon op de achterbank mag.

 Om 20.30u maak ik de eerste foto van de bus met geopende deuren. De bus staat vol met grote en kleine benches.  Er zijn drie pups aan boord, het blijken zusjes. Ze likken mijn vingers af door de tralies. Wat zijn ze lief.

Ik krijg het paspoort van Abra en de medicijnen die Rumi heeft meegegeven.

Abra wordt uit de bench gehaald en komt zo met mij mee. De muilkorf is naar mijn idee niet noodzakelijk. Ik geef de mannen geld, en ze vragen waarom ik hen dat geef.  Nou, ik meen dat dit voor de moeite is en dat ze er maar van moeten gaan eten of tanken.

“Okay, thanks, next stop, Amsterdam.

Te gek dat er zo’n kerels zijn!!

De deuren gaan weer dicht en ze stellen de GPS opnieuw in. Ik dirigeer Abra naar de achterbank van onze auto, wat is ze groot zeg. Iets tussen een New Foundlander en een Kuvasz in denk ik. Ik maak haar vast met 2 veiligheid riemen. Ze is lief en ze verorbert de stroopwafel meteen. De vegetarische hondenbrokken verdwijnen ook als sneeuw voor de zon, geen probleem voor zo’n grote Bulgaarse meid.

Ik bel Clarina dat Abra in de auto zit en dat we nu naar huis komen.

Het ritje terug verloopt prima, Heerlen – Geleen is immers maar een kleine 18 km, heel iets anders dan Heerlen - Amsterdam, pff wat een gelukkige samenloop van omstandigheden zeg!!Onderweg geef ik Abra steeds wat brokjes en ze smikkelt ze snel op. Bijna thuis, bel ik Clarina nog eens op om te zeggen dat ze Jesse, Bente en Eiko aanlijnt en alvast naar het (neutrale) uitlaatgebied loopt, zodat ze kennis kunnen maken met Abra.

Het is 21.15u als we in het uitlaatgebied zijn en het regent  nog, we worden dus allen zeiknat.

Het kennismaken gaat redelijk, al wordt er nu door Jesse en Eiko wel even gesnauwd en wordt er met hier en daar met een poot gemept. Als we om 21.30u weer thuis aankomen gaan we de tuin in om de honden daar verder kennis te laten maken. Eenmaal in de tuin grijpt Abra Eiko met beide poten om zijn middel, Eiko gaat plat liggen en heeft niets meer in te brengen, de toon is gezet.

We zijn meteen van ons stuk gebracht en weten eerlijk gezegd niet wat we meemaken. Wat zal dit worden,..

Omdat Abra ontzettend stinkt als gevolg van de nasleep van haar schurftprobleem besluiten we de honden maar meteen in te zepen met hondenshampoo, ze zijn nu toch al zeiknat.

We proberen ze daarna zo goed en zo kwaad als het kan te drogen en dan sluiten we dag af. Abra kan in de serre slapen en morgen kunnen ze verder kennis maken.

Het is vandaag 24 juni 2010; Na zo’n 6 weken zitten we eindelijk gesetteld op onze nieuwe plek. Al hebben we gisteren nog het tuinhuis opgebouwd, toch krijgen we nu langzaam ook weer wat tijd om andere dingetjes te doen. Zoals even een update te schrijven over onze hondjes.

Hoe goed Jesse ook, qua angstig gedrag, vooruit gegaan was het afgelopen anderhalf jaar, toch had hij de eerste 3 weken in het nieuwe huis een behoorlijke terugslag. Dit terwijl we al 3 maanden de sleutel van de tuin hadden om zodoende al te bouwen aan de konijnen- en kippenhokken. Iedere keer namen we de honden mee, en zijn we uren achtereen in de tuin geweest. Nu we met alle spullen verhuisden en niet meer terug gingen naar het andere, voor Jesse zo vertrouwde huis, was onze arme mannetje er niet gerust op.

Op momenten dat ik de deur uit moest om naar een bouwmarkt te gaan, of om nog wat spullen van het vorige adres op te halen, raakte Jesse in paniek en liet hij zich niet door Clarina tot bedaren brengen. Piepen, zoeken en tegen de deuren slaan en krassen met zijn poten. Clarina werd er tureluurs van.

In de derde en laatste week van ons verhuisverlof hebben we natuurlijk weer moeten oefenen om Jesse en de rest alleen te laten. We hielden ons hart vast voor met namen Jesse, want Bente en Eiko hadden nauwelijks ergens last van. Bente liep de afgelopen weken wat onwennig om zich heen te turen maar daar bleef het bij, … En Eiko was toch pas uit het asiel en dus nog niet perse gewend aan het oude adres.  Bij wijze van spreke was hij net zo vaak  in de nieuwe tuin geweest als op het oude adres. Over Abra waren we het minst bezorgd, want voor haar was momenteel alles nieuw.

Op de donderdag gingen we naar de winkel en konden de honden vast even wennen, we zouden niet te lang blijven uiteraard.

Toen we na een klein uurtje thuiskwamen waren de honden uitgelaten blij , maar had Jesse de schuindeur in de woonkamer helemaal bekrast. Negeren maar,…. Al was de beschadiging behoorlijk.

Vrijdag maar weer even weggegaan. Nu wat langer en toen we terug kwamen was er niets aan de hand. Jesse was in ieder geval overal van afgebleven. Bente en Eiko lagen  lekker in de mand en Jesse kwispelde ons tegemoet, snel gevolgd dan toch door Jesse en Bente. Abra lag in de tuin te mutsen.


Nu we dus inmiddels 6 weken op het nieuwe adres wonen en ook weer  5 weken aan het werk zijn, is Jesse wederom de rust zelve. Hij heeft zijn draai gevonden, hij blijft nu zelfs wat langer liggen in de tuin als ik naar binnen ga. Vijf minuten langer in de tuin blijven, zonder baasje in de buurt, is voor Jesse een hele sprong vooruit, en dat na anderhalf jaar. Hij is wat dat betreft nog steeds een echt ‘baasjeskindje’.

Op 30 mei was de dag dat Bente een jaar bij ons is. Wat gaat de tijd snel. Echt als de dag van gisteren kan ik me herinneren dat we haar vonden op de site van SOS-STRAYS. Nu zijn we alweer een jaar verder en ze is nog steeds het beste maatje van Jesse. Zij zijn nog steeds de 2 hondjes die bij elkaar in de mand gaan liggen of samen op de bank kruipen, dat hoeven Eiko of Abra niet te proberen, anders gaat het lipje van Bente al omhoog en krijgen ze een grom of snauw.

Eiko wordt steeds aanhankelijker, hij heeft de afgelopen weken eigenlijk niet meer naar ons gehapt.

Hij laat zich nu ook beter aanhalen, Clarina heeft hem zelfs een beetje mogen knippen. We zijn zo blij dat we hem uit het asiel gehaald hebben. Laatst had ik tranen, door gewoonweg naar hem te kijken en me te realiseren dat hij de afgelopen 3.5 jaar in een asiel heeft gezeten, van zijn 8ste tot zijn 11e.

Gisteren was hij ook rustig naar onze ouders die met zijn vieren op bezoek waren, hij heeft geen poging gedaan tot happen of zelfs maar grommen.  Bezoek krijgt uiteraard wel altijd instructie om rustig te blijven en hem te negeren, al is dit niet altijd een garantie dat Eiko niet hapt. (De tegelzetter vond hem koddig uitzien en aaide hem ruig over zijn kop, dat heeft ie geweten, want Eiko deed ,.. Hap.. in zijn dij. Gelukkig bleef het bij een blaar en een blauwe plek.)

Dan Abra, een heel ander verhaal.

Abra blijkt een dominante oude vrouw,. Op de eerste dag had ze Eiko meteen te grazen. Gelukkig heeft ze hem niet verwond. De afgelopen weken hebben we behoorlijk wat stress met haar gehad.

De eerste 3 weken stonk ze nog enorm. Ze krabde zich voortdurend en als gevolg hiervan lag de hele serre iedere dag onder de huidschilfers. 2x per dag vegen was noodzakelijk. We dachten dat dit oude huid van als gevolg van de schurft die ze had gehad. We hebben haar vervolgens 2 keer per week gewassen, 4 weken lang, dit hielp totaal niet. Na deze weken afgewacht te hebben zijn we op een woensdag schoorvoetend naar de dierenarts gegaan, bang dat Abra toch nog schurft had.

De dierenarts goed al gauw in de gaten dat het geen schurft was, dit doordat Abra’s oren ook volzaten met de verdikte huid, en schurft zou niet in de oren zitten. De diagnose van de arts was allergie, en wel een chronische! Door de constant ontstoken huid zou er wellicht ook een schimmelinfectie of gisten actief zijn, vandaar de stank. Hij testte voor de zekerheid toch even op schurft maar onder de microscoop was niets te zien. Een test voor aanwezigheid van gisten werd ook gedaan. We kregen pillen en een speciale shampoo mee om het leven met de allergie leefbaar te maken. Als de test voor de gisten positief was zouden we morgen telefoon krijgen om daarvoor nog andere pillen te krijgen. De jeuk zou nu in ieder geval snel moeten verminderen. Inderdaad kregen we de dag erop telefoon dat Abra’s huid inderdaad ook was geïnfecteerd met gisten. We kregen een recept voor pillen hiertegen.

Op zaterdag al viel ons op dat Abra na drie dagen pillen en 2 wasbaden, zich al bijna niet meer krabde. Wat een rust bracht dit mee voor haarzelf, de arme meid. Ook voor ons scheelde dit al de nodige veegbeurten in de serre.

Nu, na zeven weken, gaat het met haar huid een stuk beter, de eerste kuur is zowat op.

Ze heeft echter wel wat onaangepaste gedragsproblemen. Zo is ze is totaal gefixeerd op eten. Ze zorgt ervoor dat ze altijd vooraan staat als er wat te snaaien valt. Het maakt niet uit of dit überhaupt echt eetbaar is. Zo heeft ze al 2 paar van mijn werkhandschoenen, 2 speelgoedzwijntjes (lievelingsspeeltje van Eiko dus) en een rubber balletje opgevreten. Keukenrolpapiertjes zijn ook favoriet. Ze is water en vuur met Eiko. Ze heeft hem nu al verschillende malen beet gehad. Gelukkig pakt ze hem alleen beet door op hem te gaan liggen en hem in zijn nekvel te grijpen. Ze kwijlt hem dan nat, maar daar blijft het bij. Ze grommen en blaffen dan hevig. We begrijpen nu enigszins waarom ze steeds aan de ketting lag zoals te zien was op de foto’s die wij vanuit Bulgarije kregen.

De situatie is houdbaar, doch verre van ideaal. Als alle honden in de tuin zijn is er niet zoveel aan de hand, maar komt er eten of speciale aandacht voor een van de honden aan te pas, dan stijgt de spanning, vooral bij Abra en Eiko.

Tijdens etenstijd is het helemaal hectisch. Eiko krijgt het eten in de gang, Jesse en Bente in de keuken en Abra buiten of in de serre.

Dit is een echt leerpunt voor ons. Een advies aan de lezers is dan ook dat je zeker van je zaak moet zijn. Kijk goed naar waar je een hond vandaan haalt. Zorg dat je een stichting of asiel uitzoekt waarvan je weet (of te weten bent gekomen), dat er een goede nazorg is.

Wij hebben Abra via een mevrouw (Rumi) die vrijwilligerswerk doet. Wij wilden Abra helpen en lieten haar overkomen met hulp van deze mevrouw. Er is echter verder niemand aan te pas gekomen, behalve de chauffeurs die haar naar Nederland brachten. Er was dus ook te weinig bekend over het gedrag van Abra, Rumi wist ook niet waarom ze steeds maar aan de ketting lag. Begrijp ons niet verkeerd, Abra is een hond die heel lief kan zijn en de plek en zorg zeer verdient. Ze zou echter beter af zijn geweest bij een baas zonder andere honden. Ze is dominant en jaloers, wat het erg lastig maakt in onze situatie. Mocht Abra via een gerenommeerde stichting zijn gekomen, dan was er de mogelijkheid geweest om naar een andere oplossing te zoeken. Wellicht een herplaatsing. Waarschijnlijk was dan ook een profiel adoptant opgesteld waarbij duidelijk was geworden dat Abra het best alleen gehouden kan worden.

5 juli 2010;

Vandaag gaat Abra over de schreef.

Voor de zoveelste keer heeft ze zich in de haren met Eiko. Eiko kwam een kriebel halen bij Clarina en mij, Abra zag dit van een afstandje. Ze kwam aangerend en dook op Eiko. Ik kon hen snel uit elkaar halen. Toen Clarina met Eiko het terras op ging om hem op bijtwonden te controleren rende Abra erachteraan en dook wederom op Eiko. Nu veel heftiger.

Weer kon ik Abra van Eiko losmaken, ze draaide echter om en dook er weer op. Ze luistert totaal niet en is gefixeerd op Eiko.

Ik trek haar weer van Eiko af, en nu bijt ze mij in mijn hand. Ik houd toch vast en sluit haar op in de serre. Eiko laat zich niet controleren door Clarina, ook bij Eiko blijft het oppassen dat hij niet naar je hapt, zeker nu hij gestresst is. Er liggen plukken haar van hem op het terras.Mijn hand wordt gelijk dik, de scheur in mijn hand bloedt niet hevig, maar de witte 'onderhuid' is te zien. Ik blijf spoelen onder de kraan en vervolgens gaan we naar de Nightcare. Dit voor het controleren van de wond en een Tetanusspuit, want het blijkt langer dan 10 jaar geleden dat ik deze heb gehad.

We besluiten later deze avond dat we het asiel in Aken om hulp vragen, met de vraag of zij Abra in een kennel kunnen onderbrengen. Dit geheel tegen onze principes en voorstellingsvermogen in overigens. We blijven echter ook verantwoordelijk voor onze andere honden, dieren en onszelf. We brengen Rumi in Bulgarije ook op de hoogte van het gedrag van Abra. Zij zal het, net als ons, verschrikkelijk vinden, maar we zien geen andere oplossing. We hebben geprobeerd om Abra een fijn thuis te geven, maar we hebben duidelijk gefaald. Dit is een wijze les geworden. We hopen dat we snel bericht uit Aken krijgen en dat Abra een Prive kennel mag hebben.

De mail/brief aan Rumi:

Hello Rumi,                              the Netherlands 6 Juli 2010
 
I'm ashamed to send you this bad news.
BUT,.. Abra is really behaving tooo bad.
 
The situation was already stressfull from the moment Abra came to us untill now, these past 2 months. Sometimes I had hope she would settle in but she doesn't .
 
She keeps fighting with Eiko, and she keeps being very very jealous.
She eats al that comes in front of her nose. We cannot turn our back or leave anything on a table.
Last week Clarina read a book, she went to get a drink, she came back, Abra ate her book.
and more of these things....
 
Last weekend she had again a fight with Eiko again, she pushed Eiko from the stone stairs.
 
I understand why Abra was chained al the time in Pernik.
We have never chained her here, because that isn't the way Abra should be held.
 
Yesterday It happend again. She got into a fight with Eiko 3 times in a row, in 10 minutes.
I had to come between but Abra didn’t stop.
The third time she bit me in my hand. I had to go to the hospital.
 
We have already contacted the dogpound in Aachen because this is the best dogpound in the neighbourhood.
If they want Abra she still has space to live, enough space, and she will have her own shelter, she cannot come into a fight with other dogs.
she also doesn't have to be chained there, because the shelters are fenced.
 
I hope you won't be mad at us, we tried !!!!
Her skin is as far as better , we treated her with the medicine(s) the vet gave us and we kept washing her.
Our own stumach turns from this decision, it's against all we stand for!!!, and we never could imagine a decision like this to make,.... but we are responsible for our other dogs too.....
 

Kind regards
Clarina en Rene

 

1 augustus 2010; Een kleine maand later,.. We hebben inmiddels veel dingen geprobeerd om conflicten tussen Abra en Eiko te mijden. Dit gaat echter maar zeer moeizaam. We hebben dan ook al ongeveer geregeld met Rumi dat Abra terug gaat naar Bulgarije, om daar te wachten op een plaats in Oostenrijk,...maar op het moment dat het daar op aan gaat, kunnen we het toch niet. We besluiten om Abra toch bij ons te houden!!

Hello Rumi, 
 
We have news for you and we hope you like it.
 
We really love Abra and we couldn't bare it that she has to go back,..
 
after we placed the non-transparent foil on the doorwindows, so she and Eiko can't see eachother,
and now that we always keep them separated, things go somewhat better....
 
Things that she does,... like eating working gloves, we now know,.. ,.. and so we tidy up right behind us,...
so she can't eat or 'steel' anything,..It takes much 'concentration' to keep everything in order, but that is our problem,...
 
Abra schould be around 9 years and Eiko is around 11 years old. One of them might/maybe die between now and a year,...
then things will change.
We couldn't get it over our hearts when we send Abra back and then in a few months Eiko or Abra will die,....

after making up our minds for a long time, putting al the positiv and negative things together, we decided that Abra schould stay with us. 
 
When you come to Aachen, maybe there is a chance that you come and visit Abra and us,..??
 
Kind regards
Clarina en Rene

Update 9 augustus 2010;

Vandaag is de zondag dat Rumi met een chauffeur vertrekt vanuit Bulgarije/Sofia, met  nog eens 12 honden uit de opvang waar Abra vandaan komt, naar het asiel in Aken.  Dit zou het transport zijn waarmee Abra terug zou gaan, omdat wij het niet meer zagen zitten om Abra nog veel langer bij ons te huisvesten, gezien de problemen die zich afgelopen tijd hebben voorgedaan.

Inmiddels heeft u kunnen lezen dat wij besloten hebben om Abra te houden. Vorige week kwam dit transport namelijk zo kortbij dat we onze hoofden nog eens gebogen hebben over de voors- en tegens wat ons had doen besluiten  om Abra “terug te sturen”.

Het feit  dat Abra en Eiko een slechte start hadden en hierdoor nooit vriendjes zullen worden, mede door de extreme koppigheid van Eiko, kan echter niet doorslaggevend zijn. We moeten er nu voor zorgen dat deze twee honden gewoonweg niet gelijktijdig in de tuin of dezelfde kamer zijn.  We hadden ook al ondoorzichtige folie voor de ramen van de deuren geplakt, zodat ze elkaar op die manier niet uitdagen, want dat deden ze beide. Het is de afgelopen tijd routine geworden om ervoor te zorgen dat als de ene buitendeur (van de huiskamer) open is, de andere buitendeur (van de serre) dicht is, en andersom. Op die manier is Eiko in de kamer en Abra buiten, of Abra in de serre en Eiko buiten.

 

Abra heeft zich ook wat meer aangepast wat betreft het eten van spullen en wij hebben ons leren aanpassen aan Abra’s sloopdrift. Als ik buiten aan het klussen ben en even naar de wc moet, zou ik de werkhandschoenen normaal gesproken even op de tuintafel leggen,… maar nu moeten de handschoenen mee naar binnen zodat Abra ze niet te pakken kan krijgen. Ook dit is nu een soort van routine geworden en zijn er daardoor minder uitdagingen voor Abra.

Dan is/was het nog het wilde waakgedrag van Abra. Aangezien ze nu vrijblijvend door de tuin mag struinen, is ze hier ook helemaal gelukkig mee, en beschouwt ze de tuin als heilig toevluchtsoord. Als ze aan het eind van de tuin iemand over het voetpad ziet lopen, (dat zo’n 100 meter verderop ligt) stormt ze hard blaffend de tuin in vanuit het terras tot aan het eind. Omdat onze tuin bergaf loopt en het landschap erachter weer bergop gaat, vormt dit een soort dal waarin alle geluid erg versterkt wordt. Zo ook het harde blaffen van Abra. Laatst werden we ’s nachts wakker door Abra die blafte. Toen ik naar beneden ging om haar te bedaren bleek het 4 uur ’s morgens te zijn. Wat bleek?

Ze blafte tegen zichzelf. Ze had blijkbaar een aanleiding gehad om een eerste keer te blaffen. Maar vervolgens weergalmde haar blaf, in de stilte van de nacht, zodat ze vervolgens zichzelf hoorde en daar weer tegen blafte. Ik vond dit zo maf dat ik het toch stiekem drie keer heb aangehoord , alvorens  haar in de serre te hebben gezet en de deur maar heb gesloten.  

Na van alles geprobeerd te hebben om Abra te temperen in dit waak- en blafgedrag dat voor ons niet nodig is, en daarbij duidelijk zou kunnen zorgen voor burenoverlast hebben we uiteindelijk besloten om een anti-blafband voor haar aan te schaffen.  Zeker nu we besloten hebben om haar te houden, moeten we echt zorgen dat Abra zich in (bijna) alles aanpast. De anti-blafband van “Pet safe”  (waar we teveel voor betaald hebben, omdat die via internet 40 euro goedkoper blijkt) doet zijn werk goed. Nu, nog geen week na de aanschaf van de band, hoeft Abra de band nog maar sporadisch om. Als ze nu mensen ziet lopen op het voetpad,  blijft ze op het terras staan en gromt ze alleen nog, en dat mag! Alleen als we weg moeten doen we haar de band nog om en voorlopig ’s nachts nog.

We hebben echter goede hoop dat de band binnen korte tijd helemaal niet meer nodig is.

 (Het principe van de anti-blafband werkt op een stroomschokje. Blaft de hond eenmaal dan gebeurt er niets, blaft hij nog een keer binnen 15 sec dan krijgt hij een licht schokje. Per keer dat hij doorblaft kan het schokje een trapje hoger, tot 6x.  Dit klinkt zielig, en de eerste keer dat Abra de band omhad en de tuin in stormde vond ik dit ook. Namelijk op het moment dat ze de 2e keer blafte kreeg ze een schokje, ze sprong met  4 poten de lucht in, jankte, maar rende toen weer door naar het eind van de tuin, waarbij ze weer blafte, bij de 2e blaf was het weer raak. Schok, spring, jank,…en ze rende vanzelf terug de serre in. Verdeeld over 3 dagen heeft de band zo’n 8 keer zijn werk gedaan. Nu is Abra dus al zo ver dat ze alleen nog gromt, of de tuin in rent zonder te blaffen. Als ze niet blaft werkt de band dus niet, en is deze hetzelfde als iedere andere halsband. Abra is dus een slimme meid, ze heeft dit heel snel opgepikt!)

Terug naar vandaag; Rumi vertrekt vandaag dus vanuit Bulgarije, naar Aken. Ze zullen morgen in Aken aankomen en tegen de tijd dat ze nog een uur van Aken vandaan zijn zullen wij een sms van haar en/of Bärbel, die bij het asiel in Aken is, krijgen. Wij kunnen ons dan klaar maken om ook naar Aken te gaan en daar te assisteren bij de aankomst van de 12 honden.  Samen met Abra en de andere 6 honden die de vorige keer al van Bulgarije naar Aken zijn gekomen, komen we dan op 19 honden die gered zijn uit het voormalige dodingstation in Pernik, en dit eigenlijk allemaal door Eiko en Abra, die elkaar het leven zuur maken, ironisch he?.  (Want door Eiko leerden wij Bärbel kennen, en door Abra leerden wij Rumi kennen, en zo kwam het dat asiel Aken via Bärbel in contact kwam met Rumi om zodoende honden uit het dodingstation in Aken onder te brengen) .

 

Rumi maakt nog even een paar foto's van de Bulgaarse honden die ze samen met de chauffeur heeft gebracht,..


Eiko!

Hier staat heel veel tekst, maar soms zeggen beelden meer dan 1000 woorden;  


 http://www.youtube.com/watch?v=EhbSWBeX5Vs

 

Omdat deze pagina inmiddels aan de lange kant is geworden, kunt u via de volgende link verder lezen; http://www.huisjebiobeestje.nl/page/honden-updates-1