De veeteelt uitgelegd in mensentermen

Door Stijn Bruers  januari 25, 2015

Veetelers beweren goed voor hun dieren te zorgen. Maar toch klopt er iets niet. Waarom is er toch nog zoveel leed in de stallen, ondanks de aanwezigheid van dierenartsen en dierenwelzijnswetten? Misschien helpt het om de veeteelt een keer uit te leggen in mensentermen. Dan wordt het meteen voor iedereen duidelijk hoe gruwelijk de veeteelt is. Veetelers kweken doelbewust ernstig lichamelijk gehandicapte dieren.

Varkens in vleesvarkensbedrijven

Stel je een stal voor met duizend peuters van 2,5 jaar. Eén voor één worden die peuters op een vrachtwagen gedreven, klaar voor de slacht. Het gewicht van zo’n peuter? 100 kg! Zo’n overdadige lichaamsgroei kan niet gezond zijn.

(Een vleesvarken is de lichamelijk gehandicapte variant van het wilde zwijn. Een wild zwijn kan een leeftijd van 15 jaar bereiken en heeft dan een lichaamsgewicht van 80 kg, evenveel als een normale volwassen mens. Maar een vleesvarken bereikt slechts 3% van die leeftijd: hij wordt reeds op een leeftijd van 6 maanden geslacht en weegt dan iets meer dan 100 kg. Een normale mens kan ongeveer 80 jaar worden, dus 3% van die leeftijd komt overeen met een peuter van 2,5 jaar. Een normale peuter op die leeftijd weegt 14 kg, ongeveer evenveel als een wild zwijn van 6 maanden oud.)

 

Zeugen in vermeerderingsbedrijven

Stel je een kraamkliniek voor met duizend opgesloten vrouwen die elk jaar kunstmatig zwanger gemaakt worden en dan telkens bevallen van tweelingen en drielingen. Er is slechts één arts aanwezig. Hoe vermoeiend kan dat zijn? Kun je dan verwachten dat er veel baby’s gaan sterven en dat er veel moeders gezondheidsproblemen krijgen?

(Een wild zwijn geeft per worp geboorte aan ongeveer 5 biggen. In de vermeerderingsbedrijven krijgen de zeugen twee tot drie keer zoveel biggen. Regelmatig hebben de zeugen tepels te weinig voor de biggen. Na elke worp worden de zeugen snel opnieuw zwanger gemaakt.)

 

Vleeskippen

Stel je een grote donkere stal voor met duizenden peuters van iets ouder dan één jaar. Allemaal kleine zwaarlijvige bodybuildertjes van bijna 30 kg met borstspieren van maar liefst 6 kilogram. Dat is de vertaling naar mensentermen van een vleeskuiken van zes weken oud, dat klaar is voor de slacht. Die peuters krijgen groeistoornissen waardoor meer dan 90% niet meer fatsoenlijk kunnen bewegen en moeilijk aan de bakken met drinken en eten geraken. Ze hebben nog broze beenderen op hun leeftijd, vallen voorover en liggen dan in alle uitwerpselen. 7% van die peuters krijgt daardoor brandblaren op hun borst en meer dan de helft heeft brandwonden op hun voetzolen.

(Een vleeskuiken van 6 weken weegt 2,5 kg, waarvan 20% borstspier. Honderd jaar geleden wogen kuikens van 6 weken oud minder dan 1 kg. De gemiddelde levensverwachting van een kip is 8 jaar. Voor een vleeskuiken is dat slechts 1,4% van die levensverwachting. Een normale peuter van iets meer dan 1 jaar weegt 10 kg.)

De term plofkip is bedacht door Wouter Klootwijk, journalist en medewerker van het programma 'Keuringsdienst van Waarde'.

Plofkippen zijn vleeskuikens die in grote hoeveelheden in stallen opeengepakt zitten. Ze zijn zodanig doorgefokt, dat ze zo snel groeien dat ze na gemiddeld 42 dagen 'slachtrijp' zijn. Deze snelle manier van groeien veroorzaakt vaak hartproblemen: vleeskuikens lopen het risico letterlijk dood te groeien. Ook worden ze zo snel zo zwaar en lijden ze vaak zo zeer aan kalkgebrek, dat hun eigen poten het gewicht niet meer kunnen dragen, en ze dus letterlijk door hun poten zakken.

Legkippen

Stel je een hoop vrouwen voor die bij elkaar zitten in kleine hokjes. Die vrouwen hebben een ernstig gezondheidsprobleem: ze zijn zodanig gekweekt dat ze bijna elke dag een menstruatie krijgen en daarbij dubbel zoveel menstruatievocht verliezen als normale vrouwen. Op een leeftijd van 20 jaar zijn die vrouwen fysiek uitgeteld, krijgen ze bijna geen menstruaties meer en worden ze geslacht. Andere vrouwen worden kunstmatig zwanger gemaakt en hun baby’s worden na de geboorte weggenomen. De mannelijke baby’s worden meteen levend vergast of versnipperd. De vrouwelijke baby’s worden opgesloten om te menstrueren.

(Het leggen van (onbevruchte) eieren is voor een kip wat menstrueren is voor een vrouw. De voorouder van de kip, het Zuidoost Aziatische Bankivahoen, legt slechts 12 eieren per jaar met een gewicht van iets meer dan 30 gram. De huidige legkip legt bijna elke dag een ei met een gewicht van meer dan 60 gram. De legkip legt ongeveer een jaar lang eieren en wordt daarna meestal geslacht.)

Melkkoeien

Stel je een vrouw voor die elk jaar kunstmatig zwanger wordt gemaakt waarna de baby telkens wordt weggenomen. Ze heeft supergrote borsten waarmee ze dagelijks meer dan 7 liter melk produceert. Door die hoge melkproductie verbruikt ze dagelijks wel 5000 kilocalorieën. Dat is evenveel als 7 uur lang lopen tegen 10 km/uur. Dat is zo fysiek uitputtend waardoor ze last krijgt van borstontstekingen, zweren,…

(Duizend jaar geleden gaven koeien ongeveer 3 liter per dag. Nu is dat 7 keer meer: meer dan 20 liter per dag. Een normale vrouw produceert tijdens de borstvoedingsperiode gemiddeld 1 liter per dag. Dit kost veel energie van de moeder: ongeveer 700 kilocalorieën per liter.)

Vleeskoeien

Een zwaarlijvig gespierd kind dat op een leeftijd van 6 à 7 jaar wordt geslacht en dan meer dan dubbel zo zwaar weegt als een normaal kind van die leeftijd (50 kg in plaats van 24 kg). Het extra gewicht zit in de overdadige spieren, want de organen van dat kind zijn 15% kleiner dan van een normaal kind. Als baby had dat kind reeds erg brede schouders, waardoor de bevalling met een keizersnede moest gebeuren.

(Het oeros is de normale of niet-gedomesticeerde voorouder van de huidige vlees- en melkkoeien. Een volwassen oerosstier woog ongeveer 1000 kg. Een Belgisch witblauw dikbilrund wordt op een leeftijd van anderhalf jaar geslacht en weegt dan bijna 700 kg, dus 70% van een volwassen oeros. Een normale koe heeft een levensverwachting van 15 tot 20 jaar, dus anderhalf jaar voor een koe is ongeveer 6 à 7 jaar voor een mens. 70% van het gewicht van een normale volwassen man van 75-80 kg komt neer op meer dan 50 kg. Een normaal kind van 7 jaar weegt gemiddeld 24 kg.)

Bronnen;

stijnbruers.wordpress.com

voedselencyclopedie.nl/Plofkip

Over de schrijver;

Stijn Bruers (1981) is doctor in de wetenschappen (theoretische natuurkunde en ecologie, KULeuven), doctor in de moraalwetenschappen (dierenethiek, UGent) en projectverantwoordelijke ecologische voetafdruk bij Ecolife vzw. Als activist zet hij zich reeds vele jaren in voor mens, dier en natuur. Zo is hij als vrijwilliger betrokken bij verschillende organisaties die werken op het vlak van ecologie, mensenrechten, dierenrechten, sociale rechtvaardigheid, vrede en natuurbescherming. Stijn was de eerste Belg die met Sea Shepherd meevaarde in Antarctica om te strijden tegen de illegale Japanse walvisjacht. Verder geeft Stijn regelmatig voordrachten en schrijft hij artikels en boeken over milieufilosofie en ethiek.