de mini-varkens

 


Laatste update; 11 april 2012


Op woensdag 11 januari 2012 krijgen we te horen dat 2 Göttinger mini-varkentjes een nieuw tehuis zoeken. Aangezien we enkele jaren geleden al besloten hadden om ooit, als we de ruimte ervoor zouden hebben, een stelletje varkentjes op te vangen is nu het moment daar dat wij ons melden bij de eigenaar. We zijn 2 jaar geleden immers verhuisd en hebben nu aardig wat ruimte, waar gemakkelijk 2 varkentjes kunnen vertoeven.


Na enkele mails heen en weer, spreken we af dat we de varkentjes op zondag de 15e zullen adopteren. Op vrijdagmiddag, zaterdag de hele dag en zondagmorgen tref ik de nodige voorbereidingen in de tuin. Gelukkig hebben we het geïsoleerde hondenhok nog dat ik 2 jaar geleden maakte voor Eiko (de zogenaamde buitenhond die geen buitenhond bleek te zijn), Eiko lag liever binnen en is er tot nu toe nog nooit gebruikt gemaakt van het hok. Ik ben blij dat het nu als varkenshok mag dienen.


De tuin wordt verdeeld in twee helften, dus zaterdag rond 12 uur ben ik onderweg met de VW bus om de nodige inkopen te doen, tuinpalen, hekken, zand, cement en een paar extra pakken stro.


Thuis aangekomen ga ik aan de slag om een plateautje te maken om het hok, zo waterpas mogelijk, te plaatsen. Als de grote tegels van 50x50cm liggen werk ik de randen af met cement. Terwijl de cement aandroogt ga ik alvast verder met de afrastering met tuinhekken.


Ik werk door tot 19.30u. Ik vind dat ik inmiddels lang genoeg in het donker met mijn zaklampje in de weer ben geweest. Ik moet nog 1 hek plaatsen, maar ik moet eerst het hok nog verplaatsen. Dat bewaar ik voor zondagmorgen.


Zondagochtend ben ik al vroeg wakker. Gedreven door werklust ;-).



Ik begin met het verplaatsen van het hok. Hoewel het een zwaar hok is, geïsoleerd, dus met dubbele wanden, gaat dit boven verwachting goed. Het plateautje is goed gelukt en het hok staat stevig.


Dan ga ik verder met het plaatsen van het laatste hek. Als dit gedaan is, is het tijd voor en ontbijtje. Daarna maak ik nog een poortje. Dan is het tijd om een uurtje met de honden te gaan wandelen, daarna vertrekken we om de varkentjes te halen.



We weten niet precies hoe groot de Göttinger varkentjes zijn, dus nemen we een hondenbench en 4 verhuisdozen en flink wat tape mee voor de zekerheid. We hebben ook 3 hondenmanden in de bus, dus al met al zullen we voldoende voorbereid zijn.


Op de plaats van bestemming aangekomen blijkt dat de varkentjes, Billie en Suzie genaamd, qua formaat precies zo zijn als we ze ons hadden voorgesteld. Wat een scheetjes zijn het. Ze zijn van Meio 2011, dus pas 8 maandjes oud. De eigenaar doet ze weg omdat ze volgens de buurvrouw geluidsoverlast  bezorgen en omdat ze de tuin omwoelen.


De eigenaar vertelt ons het een en ander over de varkentjes, o.a dat ze door het kattenluik naar binnen komen en voor de haar gaan liggen. De Bordercollie des huizes probeert hen af en toe op te jagen, maar de varkentjes reageren hier nauwelijks op.


Daarna bekijken we hoe we de varkentjes gaan vervoeren. Het blijkt dat we niet te moeilijk hoeven te doen want het tweetal past samen in de bench. Ze kunnen nu naast elkaar zitten en op die manier hebben ze letterlijk en figuurlijk steun aan elkaar. De rit verloopt soepel al vinden Suzie en Billie het niet zo leuk, ze staan af en toe te trillen van de zenuwen, ze laten wat keutels vallen en een van de 2 moet zelf overgeven, arme drommeltjes.


Bij ons thuis aangekomen tillen we de bench uit de bus en mogen ze de tuin gaan verkennen. We laten de honen voorlopig nog even binnen. Billie en Suzie willen nog niet direct het gedeelte van de tuin in dat we voor ze in gedachten hebben, maar ze lopen we wat over het terras heen en weer.


Het zeugje Suzie


en het borgje Billie


We halen een wortel en Suzie vindt dit wel lekker. Billie wil er nog niet veel van weten. Dan komt de over-overbuurvrouw een kijkje nemen. Ze heeft brood en wat boontjes bij zich. Nou, het brood doet het wel voor Billie en Suzie. Ze volgen direct en laten zich zo de trap af loodsen richting het voor hen bestemde gedeelte van de tuin.


Het lijkt de varkentjes wel te bevallen. Ze kuieren wat door de tuin grazen hier en dar wat en gaan uiteindelijk in de composthoop met bladeren wroeten. ze maken onder andere ook kennis met de kippen. Clarina gaat de honden halen. Bente en Poldi vinden het allemaal reuze interessant, behalve dat Bente naar ze staat te blaffen, doen ze verder niets gemeens. We moeten Minne wel vasthouden, die is helemaal opgewonden. Dit hadden we dan ook al ingecalculeerd, dat had hij immers bij de konijnen en de kippen ook. We laten hem kennis maken aan de lijn en dit gaat aardig. Als we hem even later loslaten, gaat hij de varkentjes opjagen en dat is niet de bedoeling ze hadden immers al stress genoeg van de rit. Dit betekent dat we hem voorlopig in de tuin aan de lijn moeten houden. We hopen maar dat hij er snel aan went. Hij is immers ook aan de andere beestjes gewend geraakt.  


Clarina gaat met Minne naar binnen. Bente en Poldi blijven nog even buiten. In de tussentijd begin ik aan de luifel vóór het hondenhok dat nu het varkentjes-hok is geworden. De varkentjes zijn in de tussentijd nog aan heet scharrelen in de composthoop, ze smikkelen en smekken dat het een lieve lust is.


 


Als het begint te schemeren moet ik mijn bouwactiviteiten staken. Ik vul het hok met stro, haal wat te eten en te drinken voor de varkentjes en wil ze dan de weg wijzen naar het hok. Ik roep de namen maar ze komen niet. Toch zie ik ze in de schemering nog in de composthoop liggen. Als ik met de voerbak rammel en naar ze toe loop zie ik dat ze zich half hebben ingegraven tussen de bladeren. Ze liggen al te slapen. Aangezien het vorige nacht heeft gevroren en het nu ook weer koud is, kan ik ze zo niet laten liggen. Ik rammel nog eens met het voer en zeg hun namen. Ik aai Billie en deze wordt wakker. Suzie wordt hierdoor ook wakker. De snuitjes gaan meteen naar de bak, ze staan op en volgen me naar het hok. Ze beginnen meteen te eten zodra ik de bak met voer in de (honden-) standaard zet. Ik hang een zaklampje op boven het voer in de ingang van het hok en geef in de tussentijd de rest van de dieren te eten, sluit de hokken van de cavia?s en de kippen en laat de varkentjes dus even rustig eten.


Na zo?n 10 minuten ga ik een kijkje nemen. Het stel is gestopt met eten en hebben wat gedronken. Ze maken echter nog geen aanstalten om het hok in te gaan. Zouden ze de ingang niet vinden.


Ik probeer een handje te helpen en leg wat voer op het trappetje. Billie eet dit op, maar loopt het trappetje niet op. Ik besluit Suzie op te tillen en haar in het hok te zetten. Ze begint eerst te kleine geluidjes te maken die het midden houden tussen knorren en grommen, en zo gauw ik haar pootjes van de grond heb begint ze te schreeuwen. Ik zet gauw door en zet haar snel in het hok. Ik laat het zaklampje nog even boven de ingang branden, dit in de hoop dat Suzie binnen blijft en dat ze Billie even in de ?varkenstaal? vertelt waar hij zijn moet.


Dan ga ik zelf even naar binnen, Clarina heeft het avondeten inmiddels klaar, dus kunnen we aan tafel.


Na het avondeten ga ik even kijken of het Suzie gelukt is om Billie ?bij zich te roepen?. Het blijkt inderdaad gelukt te zijn. Sterker nog, ze liggen beiden tegen elkaar aan onder een lekkere laag vers stro, ze hebben zich helemaal ingegraven. Heerlijk.


 


11 april 2012; We zijn inmiddels 3 hele maanden verder. De koude, inclusief sneeuw, heeft plaats gemaakt voor de lente.



Suzie en Billie hebben het reuze naar hun zin. Ze woelen dat het een lieve lust is. De wortelstokken van het bamboe hebben het zwaar te verduren en het stuk tuin dat de varkentjes ter beschikking hebben is een waar ploegveld geworden met enkele diepen kuilen. Dus voor mensen die van een nette tuin houden zijn varkentjes absoluut geen geschikte huisdieren. Wij vinden het echter geweldig en we genieten volop van Suzie en Billie.


 




Het varkenshok is volwassen geworden, dit wil zeggen een stenen vloer onder de luifel, dakpannen op het gehele dak, een frisse laag verf en een dakgoot met regenpijp. Naast het hok is ook een waar terras gelegd, met verhoging en ‘balustrade’ als puntje op de i.